Καλό και το ψωμί, όταν τελειώνει το παντεσπάνι

«Ενα χιλιάρικο ότι δεν πηδάει», λέει η ξανθιά. «Πάει» της λέει η άλλη. Τρία δευτερόλεπτα αργότερα, ο τύπος πέφτει.

Πλημμυρισμένη από τύψεις, η μελαχρινή της λέει «κράτα τα λεφτά σου, δε θέλω να σε κοροϊδέψω. Το είχα δει και το μεσημέρι και το ήξερα πως τελικά θα πέσει». «Ξέρεις, κι εγώ το είχα δει το μεσημέρι», της απαντά γεμάτη απορία η ξανθιά, «μα είπα από μέσα μου, λες να είναι τόσο χαζός και να το ξανακάνει;»

Με όλη την υπερβολή που χαρακτηρίζει κάθε ανέκδοτο… τι διαφορετικό από την ξανθιά κάνουν –και κάνουμε– όσοι επιμένουν να διαχειρίζονται το σήμερα και (πολύ περισσότερο) το αύριο και τις προκλήσεις του, βασισμένοι στην εμπειρία του χτες; Είτε μιλάμε για ποδόσφαιρο, είτε –πολύ περισσότερο– για σημαντικότερους τομείς της ζωής μας…

Είναι δεδομένο πως ο άνθρωπος, σε αντίθεση με τους δεινόσαυρους που εξαφανίστηκαν, επιβίωσε επειδή διέθετε ανεπτυγμένη ικανότητα προσαρμογής. Το ερώτημα παρ’ όλ’ αυτά είναι αν συνεχίζει να την διατηρεί ή αντίθετα αν την έχει χάσει μαζί με το πυκνό τρίχωμα, την ουρά ή ό,τι άλλο χαρακτήριζε τους (μακρινούς) προγόνους μας.

Εχω βαρεθεί να ακούω και να βλέπω γύρω μου ανθρώπους που αρνούνται να αποδεχθούν πως το παιχνίδι –του ποδοσφαίρου, της οικονομίας ή της ζωής– έχει αλλάξει. Ανθρώπους δηλαδή που παραμένουν προσκολλημένοι στο χτες και το προχτές. Κι ακόμη χειρότερα, που θεωρούν λίγο-πολύ αυτονόητο πως θα πρέπει οι καταχρεωμένες «ομαδάρες» τους να συνεχίσουν να φέρνουν κάθε καλοκαίρι παίκτες ενώ μόλις χειμωνιάσει αδυνατούν να τους πληρώσουν. Ή ακόμα και ανθρώπους που βγαίνουν στη σύνταξη στα 46 και στα 48 επειδή και η Ντίνα που κάθεται στην απέναντι πολυκατοικία πρόλαβε να το κάνει…

Είναι κατά βάση θλιβερό να βλέπεις τους ανθρώπους να πορεύονται όλο ανεμελιά προς το γκρεμό. Να ξέρουν ότι χάσκει εμπρός τους και να χοροπηδούν ωστόσο χαρωποί δίχως να ανακόπτουν το βήμα τους! Γιατί πιστεύουν κατά βάθος –σαν τα παιδάκια– ότι θα εμφανιστεί λίγο προτού πέσουν είτε το ιππικό για να τους σώσει είτε ένα τέρας που θα φάει όλους τους κακούς.
Στην πραγματικότητα βέβαια, δεν τρέχει και τίποτε αν π.χ. οι ομάδες μας απαρνηθούν τα χαϊλίκια άλλων εποχών (που οι αγελάδες ήταν τετράπαχες) και προσαρμοστούν στα δεδομένα του σήμερα –ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα μετρούν μερικές απανωτές σφαλιάρες κάθε φορά που θα ξεμυτάνε από τα σύνορα. Κι εγώ στο κάτω κάτω ξέρω ότι η Λαμποργκίνι είναι καλύτερο αυτοκίνητο από το δικό μου, αλλά δεν…φεσώνομαι για να την αποκτήσω.

Και για να μιλήσω πιο συγκεκριμένα, ο μπασκετικός Παναθηναϊκός μείωσε δραστικά το μπάτζετ του, αντικαθιστώντας με Λόγκαν, Σμιθ, Κυρίτση, Πατ Καλάθη και Σάρας στα τελειώματά του τον Φώτση, τον Νίκολας, τον Τέπιτς. Πόσο έχασε σε δυναμικότητα; Ή –για να αλλάξουμε άθλημα– τι αλλάζει επί της ουσίας στον ελληνικό στίβο επειδή ο –εξαιρετικός ως αθλητής και άνθρωπος– Περικλής Ιακωβάκης άλλαξε τη φανέλα του χρεοκοπημένου (ερασιτέχνη) Ολυμπιακού με εκείνη της Δωδώνης Ιωαννίνων

Εχω την αίσθηση ότι θα είναι δείγμα υγείας (οτ)αν θα έρθει η στιγμή που π.χ. οι φίλαθλοι του Πανιωνίου θα αποδεχθούν εντός τους ότι ο Εστογιανόφ είναι πολυτέλεια που δεν μπορούν να αντέξουν ή ακόμα (ότ)αν οι προϋπολογισμοί ομάδων της Football League 2 λογικευτούν (και προσαρμοστούν στα ημιεπαγγελματικά δεδομένα που έχω την εντύπωση ότι θα όφειλαν). Δεδομένου ,ωστόσο, ότι δεν τα βλέπω να γίνονται όλα αυτά στις επόμενες 15 εβδομάδες, θα είναι σκούρα τα πράγματα (και) για την κυβέρνηση Παπαδήμου…

Πηγή: Εξέδρα