Αυτές τις μέρες θα παίξουν, ντοκιμαντέρ, θα ειπωθούν πολλά από σχετικούς και άσχετους. Η ιστορία γράφεται ενίοτε από τους νικητές, εμείς στα Ίμια χάσαμε, όπως στην Κύπρο και όπως στην Σμύρνη και την Μικρά Ασία. Για δύο λόγους:

  • Γιατί μας άδειασαν οι σύμμαχοι
  •  Γιατί οι πολιτικοί στη χώρα μας είχαν άλλες σκοπιμότητες και εκτελούσαν εντολές ή κυριαρχούσε ο διχασμός

 Σήμερα δεν γράφω γιατί διάβασα τα γεγονότα σε βιβλία, ούτε από αναμνήσεις τρίτων. Μιλώ από μνήμη, από βάρδια, από ασύρματο, από μια θάλασσα που «έβραζε» χωρίς να το δείχνει.

Τις ημέρες της κρίσης των Ιμίων ήμουν σηματωρός στο Ναρκαλιευτικό «Αταλάντη». Και αυτό αλλάζει την οπτική. Γιατί όταν ζεις την κρίση στο πεδίο, δεν χρειάζεσαι αναλύσεις: έχεις εικόνα, ήχο και εντολές που σου χαράζουν το μυαλό. Το «Αταλάντη», ένα πλοίο αμυντικής αποστολής, εκείνες τις ώρες λειτούργησε ως προωθημένο ραντάρ και ως κόμβος αντικατασκοπίας υψηλής ακρίβειας. Κάναμε προβολή σημαίας στο πιο απομακρυσμένο σημείο της ελληνικής επικράτειας, για έναν λόγο: να μην υπάρξει κενό κυριαρχίας. Και από τον ασύρματο άκουσα τη φράση που κανείς δεν ξεχνά: «Θα υπερασπιστείτε την πατρίδα μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός σας.»  Διαβάστε περισσότερα στο Newpost.gr 

Ίμια