Δεν υπάρχουν «ναι μεν, αλλά» όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που σε σημαδεύουν. Που σε αναγκάζουν να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να αποφασίσεις τι άνθρωπος θέλεις να είσαι. Για μένα, μια τέτοια στιγμή ήταν όταν έγινε το κακό με τον Άλκη.

Τότε πήρα μια συνειδητή απόφαση. Να μην επιτρέψω ούτε για ένα δευτερόλεπτο στον εαυτό μου να ψάξει δικαιολογίες. Να μη μπω στη διαδικασία να “εξηγήσω” το ανεξήγητο. Γιατί ήξερα πολύ καλά πως αν το έκανα, αν άφηνα έστω και μια χαραμάδα για να περάσει αυτή η λογική, το επόμενο πράγμα που θα ένιωθα θα ήταν αηδία για τον ίδιο μου τον εαυτό.

Και αυτή είναι μια γραμμή που δεν θέλω να περάσω ποτέ.

Σήμερα, με αφορμή ένα ακόμα τραγικό περιστατικό και μια εβδομάδα μετά από την δολοφονία του Κλεομένη από οπαδό του Άρη, βλέπω ξανά την ίδια επικίνδυνη τάση να υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν δικαιολογίες και άλλοθι. Την ανάγκη κάποιων να βρουν “ναι μεν, αλλά”. Να εξηγήσουν. Να ισορροπήσουν το ασύμμετρο. Να δώσουν άλλοθι εκεί που δεν χωράει καμία απολύτως συζήτηση.

Μην το κάνετε. Όχι γιατί θα σας το πει κάποιος. Όχι γιατί “έτσι πρέπει”. Αλλά γιατί, στο τέλος της ημέρας, θα μείνετε μόνοι σας με αυτό και τότε δεν θα σας φταίει κανείς άλλος. Θα ξέρετε μέσα σας ότι προσπαθήσατε να μαλακώσετε κάτι που δεν μαλακώνει. Ότι επιχειρήσατε να βάλετε σε ζυγαριά μια ανθρώπινη ζωή και αυτή η συνειδητοποίηση βαραίνει.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για έναν νεκρό. Δεν υπάρχουν “αν” και “ίσως”. Δεν υπάρχει καμία ομάδα, κανένα πάθος, καμία ένταση που να μπορεί να σταθεί απέναντι σε μια χαμένη ζωή και να πει “ναι, αλλά…”. Όποια φανέλα κι αν φοράει το θύμα. Όποια φανέλα κι αν φοράει ο θύτης.

Αν αρχίσουμε να κάνουμε εκπτώσεις εκεί, τότε δεν μιλάμε απλά για οπαδισμό. Μιλάμε για απώλεια πυξίδας. Για μια κατηφόρα που δεν έχει εύκολο γυρισμό. Οπότε εσύ που ψάχνεις δικαιολογίες και άλλοθι, κράτα το απλό. Κράτα το καθαρό.

Μην δώσετε άλλοθι σε κανέναν, γιατί στο τέλος, το μεγαλύτερο βάρος δεν θα είναι αυτό που κουβαλάει η κοινωνία — αλλά αυτό που θα κουβαλάς εσύ μέσα σου.

Ίσως το πιο ύπουλο κομμάτι σε όλο αυτό να είναι το πώς ξεκινάει. Δεν ξεκινάς λέγοντας “έχει δίκιο ο δράστης”. Ξεκινάς πιο ήπια. Με ένα “ναι, αλλά να δούμε και τι έγινε πριν”. Με ένα “δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο”. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, έχεις ήδη κάνει το πρώτο βήμα. Έχεις ήδη μετακινήσει τη γραμμή πιο πίσω.

Αυτό είναι που πρέπει να σταματήσει. Γιατί κάθε φορά που το κάνουμε, δεν πληγώνουμε μόνο τη μνήμη ενός ανθρώπου που χάθηκε άδικα. Δημιουργούμε και το έδαφος για να επαναληφθεί. Σαν να στέλνουμε ένα σιωπηλό μήνυμα ότι “υπάρχουν περιπτώσεις που ίσως…”. Και δεν υπάρχουν. Δεν πρέπει να υπάρξουν ποτέ.

Το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός κατ'επέκταση είναι πάθος, ένταση, φωνή, χαρά, λύπη. Είναι κομμάτι της ζωής μας. Αλλά δεν είναι — και δεν θα γίνει ποτέ — πιο πάνω από την ίδια τη ζωή. Αν το ξεχάσουμε αυτό, τότε έχουμε χάσει το πιο βασικό: την ανθρωπιά μας.

Και στο τέλος, αυτό είναι που μένει. Όχι τα σκορ, ούτε τα αποτελέσματα. Αλλά το αν στα δύσκολα στάθηκες σωστά. Αν κράτησετε καθαρή στάση, χωρίς εκπτώσεις. Αν κοίταξατε τον εαυτό σας και είπατε: “μέχρι εδώ”.