Δημοσίευμα του Undercover Journal αποδίδει στον πρώην αξιωματικό της CIA John Kiriakou μια ευθεία, «τελευταίας στιγμής» προειδοποίηση: ότι, σύμφωνα με πηγή του εντός Λευκού Οίκου, η απόφαση για αμερικανική επίθεση κατά του Ιράν έχει ήδη ληφθεί, με πιθανό χρονικό ορίζοντα «Δευτέρα ή Τρίτη». Το κείμενο δεν το παρουσιάζει ως απλή εκτίμηση, αλλά ως εσωτερική ενημέρωση που, αν επιβεβαιωθεί, παραπέμπει σε άμεσο πέρασμα από τη φάση πίεσης στη φάση κρούσης.

Το τελεσίγραφο και το “κόλπο” του αιφνιδιασμού

Σύμφωνα με όσα μεταφέρει το δημοσίευμα, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ φέρεται να έδωσε στο Ιράν προθεσμία 10 ημερών με τρεις βασικές απαιτήσεις:

  • τερματισμό του βαλλιστικού προγράμματος,

  • διακοπή εμπλουτισμού ουρανίου,

  • παύση στήριξης οργανώσεων/δικτύων όπως Χαμάς, Χεζμπολάχ και Χούθι.

Ο Kiriakou –πάντα κατά την ίδια αφήγηση– υποστηρίζει ότι ιστορικά οι προθεσμίες συχνά λειτουργούν ως πολιτικό περίβλημα, ενώ η ενέργεια εκτελείται πριν από τη λήξη τους ώστε να διατηρείται το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Το “σήμα” που επικαλείται από την πηγή του είναι κατηγορηματικό: «η απόφαση έχει ληφθεί».

Η εικόνα στη θάλασσα: “διάταξη κρούσης”, όχι επίδειξη σημαίας

Το δημοσίευμα δένει τον ισχυρισμό περί απόφασης με μια εικόνα συγκέντρωσης ναυτικών μέσων. Σε αυτό το σκέλος, υπάρχουν δημόσιες ενδείξεις αυξημένης αμερικανικής παρουσίας:

  • Το USS Abraham Lincoln έχει ενταχθεί στη ζώνη ευθύνης της U.S. Central Command (5ος Στόλος), όπως έχει αναφερθεί σε παρακολούθηση ναυτικών κινήσεων.

  • Για το USS Gerald R. Ford, αμερικανικά ρεπορτάζ το τοποθετούν σε πορεία προς τη Μεσόγειο/ευρύτερη περιοχή, στο πλαίσιο ενίσχυσης αποτροπής με φόντο την κλιμάκωση με το Ιράν.

Η ουσία είναι ότι η διπλή παρουσία αεροπλανοφόρων (ή η προοπτική της) ανεβάζει δραματικά τον δείκτη κινδύνου: αλλάζει τους χρόνους αντίδρασης, αυξάνει τις επιλογές πρώτου πλήγματος και ενισχύει τη δυνατότητα διαδοχικών κυμάτων επιχειρήσεων.

“Δύο στρατόπεδα” στον Λευκό Οίκο – και μια κρίσιμη λεπτομέρεια

Το Undercover Journal περιγράφει εσωτερική διαίρεση: από τη μία ένα πιο “αντιπολεμικό” μπλοκ (αναφέρονται JD Vance και Tulsi Gabbard) και από την άλλη ένα “φιλοπολεμικό” (Marco Rubio, Pete Hegseth και η νέα ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων). Η πιο αιχμηρή παρατήρηση του δημοσιεύματος είναι ότι η αντικατάσταση κορυφής στα επιτελεία, με πρόσωπα πολιτικά πιο «ευθυγραμμισμένα», αφαιρεί ένα παραδοσιακό φρένο επιφυλακτικότητας και κάνει την απόφαση πιο πολιτικά ελεγχόμενη.

“Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα”: ο κίνδυνος του λάθος παραδείγματος

Κεντρικός άξονας της προειδοποίησης είναι ότι ένα χτύπημα στο Ιράν δεν είναι «εύκολη υπόθεση»: μέγεθος χώρας, πληθυσμός, βαλλιστικές δυνατότητες, γεωγραφικό βάθος και δίκτυο περιφερειακών συμμάχων/πληρεξουσίων σημαίνουν ότι η σύγκρουση μπορεί να φύγει γρήγορα από το σενάριο του “περιορισμένου πλήγματος”.

Διπλωματία στο περιθώριο;

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι είχαν προηγηθεί δίαυλοι/γύροι επαφών (Ομάν/Μουσκάτ και ελβετικοί δίαυλοι/Γενεύη), αλλά ο Kiriakou φέρεται να θεωρεί ότι «δεν έχει πλέον σημασία», επειδή η απόφαση έχει κλειδώσει. Αυτό, αν ισχύει, είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο: όταν η διπλωματία γίνεται διακοσμητική, οι πιθανότητες ατυχήματος ή υπεραντίδρασης εκτοξεύονται.

Τι μπορεί να πυροδοτήσει μια επίθεση

Το Undercover Journal προειδοποιεί για μια αλυσίδα πιθανών συνεπειών που δεν περιορίζονται στο Ιράν:

  • κλιμάκωση σε πολλαπλά μέτωπα μέσω περιφερειακών δικτύων,

  • σοκ στην ενέργεια και στη ναυσιπλοΐα,

  • ρίσκο για κρίσιμα θαλάσσια περάσματα.

Για το γιατί τέτοια σημεία είναι “κόκκινα κουμπιά” στην παγκόσμια οικονομία, αρκεί να θυμίσει κανείς ότι από τον άξονα Ερυθρά Θάλασσα–Μπαμπ ελ-Μαντέμπ περνά τεράστιος όγκος εμπορίου και σχεδόν το 10% του παγκόσμιου θαλάσσιου πετρελαίου, σύμφωνα με διεθνή ρεπορτάζ. 

Τζων Κυριακού Ιράν ΗΠΑ LIFE