Την άποψη ότι η κρίση διαδοχής στο Ιράν λειτουργεί ως πραγματικό γεωπολιτικό «τεστ» για την Κίνα διατυπώνει σε άρθρο του στους Taipei Times ο αναλυτής Aadil Brar.

Όπως σημειώνει, το βασικό ερώτημα μετά τον θάνατο του Ali Khamenei δεν είναι μόνο ποιος θα τον διαδεχθεί, αλλά αν το Πεκίνο έχει μάθει αρκετά από την κρίση στον Περσικό Κόλπο ώστε να αντέξει μια μελλοντική σύγκρουση για την Ταϊβάν.

Η Κίνα απορροφά περίπου το 90% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου και έχει υπογράψει με την Τεχεράνη συμφωνία συνεργασίας 400 δισ. δολαρίων. Η επιρροή της, ωστόσο, περνά κυρίως μέσα από τους Φρουρούς της Επανάστασης, οι οποίοι θεωρούνται ο βασικός παράγοντας στη μετάβαση εξουσίας στο Ιράν.

Την ίδια στιγμή, το ενεργειακό ζήτημα παραμένει κρίσιμο. Περίπου το 84% του πετρελαίου που περνά από τα στενά του Ορμούζ κατευθύνεται προς την Ασία, ενώ η Κίνα εισάγει μέσω του στενού σχεδόν το μισό των συνολικών αναγκών της σε αργό πετρέλαιο.

Σύμφωνα με το άρθρο, η Ουάσιγκτον έχει δημιουργήσει ένα δύσκολο δίλημμα για το Πεκίνο: είτε να πιέσει την Τεχεράνη και να νομιμοποιήσει την αμερικανική ισχύ στον Περσικό Κόλπο, είτε να μείνει σιωπηλή και να ρισκάρει την ενεργειακή ασφάλεια της οικονομίας της.

Ο Brar υποστηρίζει ότι το Πεκίνο έχει ήδη δημιουργήσει μηχανισμούς παράκαμψης κυρώσεων — από «σκιώδη» δεξαμενόπλοια και μεταφορές πετρελαίου στη θάλασσα μέχρι πληρωμές σε γουάν εκτός του συστήματος SWIFT.

Το δίκτυο αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν σχεδιάστηκε μόνο για το Ιράν αλλά ως πρόβα για πιθανές κυρώσεις σε μια κρίση γύρω από την Ταϊβάν.

Το συμπέρασμα του άρθρου είναι ότι η κρίση στον Περσικό Κόλπο δεν αποτελεί μόνο μια ιστορία της Μέσης Ανατολής, αλλά ένα γεωπολιτικό τεστ που δείχνει πώς η Κίνα προετοιμάζεται για τον επόμενο μεγάλο ανταγωνισμό ισχύος στον Ινδο-Ειρηνικό.

Ταϊβάν Ιράν Κίνα LIFE