Ο Ερντογάν «καθαρίζει» το γήπεδο πριν από τις εκλογές

Στην Τουρκία το παιχνίδι των επόμενων εκλογών φαίνεται πως δεν θα κριθεί μόνο στην κάλπη. Θα κριθεί πολύ νωρίτερα. Στα δικαστήρια, στα κομματικά γραφεία, στα ΜΜΕ και στους μηχανισμούς εξουσίας που ελέγχει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Αυτό επισημαίνει ο Guardian, σε κύριο άρθρο του για τη νέα κρίση στην τουρκική αντιπολίτευση, μετά τη δικαστική απόφαση που ακύρωσε την εκλογή του Οζγκιούρ Οζέλ στην ηγεσία του CHP και επανέφερε τον Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου.

Με απλά λόγια, ο βασικός αντίπαλος του Ερντογάν μπαίνει ξανά σε εσωτερικό εμφύλιο. Και αυτό μόνο τυχαίο δεν μοιάζει.

Ο Οζέλ είχε καταφέρει να δώσει ξανά πνοή στο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα. Υπό την ηγεσία του, το CHP πέτυχε μεγάλη νίκη στις δημοτικές εκλογές του 2024, ρίχνοντας βαρύ πολιτικό χτύπημα στο κυβερνών AKP. Τώρα, με δικαστική απόφαση, απομακρύνεται από την ηγεσία και τη θέση του παίρνει ο Κιλιτσντάρογλου, ο άνθρωπος που έχασε από τον Ερντογάν στις προεδρικές εκλογές του 2023.

Το CHP μιλά για «δικαστικό πραξικόπημα». Και δύσκολα μπορεί κάποιος να αγνοήσει το timing. Ο Εκρέμ Ιμάμογλου, δήμαρχος Κωνσταντινούπολης και πιθανός προεδρικός αντίπαλος του Ερντογάν, έχει ήδη συλληφθεί, ενώ εκατοντάδες στελέχη της αντιπολίτευσης βρίσκονται αντιμέτωπα με διώξεις.

Ο Guardian σημειώνει ότι η Δικαιοσύνη έχει μετατραπεί σε όπλο κατά της αντιπολίτευσης. Δεν είναι πια απλώς πολιτική κόντρα. Είναι μάχη επιβίωσης για το μεγαλύτερο κόμμα απέναντι στον μηχανισμό του Ερντογάν.

Την ίδια στιγμή, ο Τούρκος πρόεδρος υπέγραψε διάταγμα για το κλείσιμο ιδιωτικού πανεπιστημίου που θεωρούνταν κέντρο φιλελεύθερης σκέψης. Άλλο ένα μήνυμα προς όσους διαφωνούν: κανένας χώρος δεν είναι πραγματικά ασφαλής, ούτε η πολιτική, ούτε η πανεπιστημιακή κοινότητα, ούτε η κοινωνία των πολιτών.

Το μεγάλο ζήτημα είναι οι επόμενες προεδρικές εκλογές. Είναι προγραμματισμένες για το 2028, αλλά πολλοί πιστεύουν ότι θα γίνουν νωρίτερα. Και αυτό έχει σημασία, γιατί σε πρόωρες εκλογές ο Ερντογάν θα μπορεί να είναι ξανά υποψήφιος, παρακάμπτοντας τον περιορισμό των δύο θητειών.

Παράλληλα, η οικονομία πιέζει ασφυκτικά την τουρκική κοινωνία. Ο πληθωρισμός παραμένει βαρύς, η λίρα χτυπά νέα χαμηλά και το χρηματιστήριο βούτηξε μετά την απόφαση για τον Οζέλ. Ο Ερντογάν παριστάνει τον σωτήρα, αλλά κυβερνά μια χώρα που βυθίζεται σε ακρίβεια, θεσμική αβεβαιότητα και πολιτική καταστολή.

Κι όμως, στο εξωτερικό συνεχίζει να παίζει το παιχνίδι του. Εκμεταλλεύεται την Ουκρανία, τη Συρία, τη Μέση Ανατολή και την ανάγκη της Δύσης να μη χάσει την Τουρκία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κοιτά αλλού, οι Αμερικανοί τον χρειάζονται, και ο ίδιος σφίγγει κι άλλο τη λαβή του στο εσωτερικό.

Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο! Η Τουρκία μπορεί να πάει σε εκλογές, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα έχει πραγματική δημοκρατική αναμέτρηση. Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο ποιος μετρά τις ψήφους. Είναι ποιος επιτρέπεται να κατέβει, ποιος μπορεί να μιλήσει, ποιος έχει πρόσβαση στα ΜΜΕ και ποιος δεν θα βρεθεί πρώτα στα δικαστήρια.

Ο Ερντογάν δεν περιμένει την κάλπη. Τη διαμορφώνει από τώρα.