Η συμφωνία στρατηγικής συμμαχίας ανάμεσα στα ναυπηγεία Ελευσίνας και τη νοτιοκορεατική Hanwha δεν είναι μια ακόμη τεχνική ή επιχειρηματική είδηση. Είναι κομμάτι ενός πολύ μεγαλύτερου παιχνιδιού: της προσπάθειας των ΗΠΑ και των συμμάχων τους να ξαναστήσουν ισχυρή ναυπηγική βάση, με την Ελλάδα σε ρόλο περιφερειακού κόμβου.

Η αμερικανική πλευρά παρουσιάζει τη συνεργασία ως μέρος του σχεδίου Τραμπ για την ενίσχυση της αμερικανικής και συμμαχικής ναυπηγικής βιομηχανίας. Η Ελλάδα, μέσα από την Ελευσίνα, καλείται να αποκτήσει ρόλο που υπερβαίνει την απλή επισκευή πλοίων. Να γίνει χώρος παραγωγής, υποστήριξης και τεχνογνωσίας για το Πολεμικό Ναυτικό, τον 6ο Στόλο των ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τις συμμαχικές δυνάμεις σε Μεσόγειο, Μαύρη Θάλασσα και Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Το σχέδιο έχει γεωπολιτική βαρύτητα. Σε μια εποχή όπου η Ανατολική Μεσόγειος γίνεται ξανά πεδίο ανταγωνισμού ισχύος, η ναυπηγική αυτονομία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όρος επιβίωσης για ένα κράτος με θαλάσσια σύνορα, νησιωτικό χώρο και ανάγκη συνεχούς αποτροπής.

Η Hanwha έχει ήδη παρουσιάσει στην ελληνική πλευρά προτάσεις για πυραυλακάτους, περιπολικά ανοικτής θαλάσσης, κορβέτες και κύριες μονάδες επιφανείας. Όλα αυτά έχουν ενδιαφέρον, όμως το πιο κρίσιμο κεφάλαιο είναι τα υποβρύχια.

Το Πολεμικό Ναυτικό προετοιμάζει πρώτα τον εκσυγχρονισμό των Type 214 και στη συνέχεια την επόμενη γενιά υποβρυχίων. Εκεί ανοίγει πραγματικό bras de fer. Οι Κορεάτες προτείνουν το KSS-III Batch II, ένα υποβρύχιο άνω των 3.000 τόνων, με αναερόβια πρόωση, κάθετους εκτοξευτές και δυνατότητα μεταφοράς στρατηγικών όπλων.

Η πρόταση αυτή έχει ένα ιδιαίτερο στοιχείο: δεν μιλά απλώς για υποβρύχιο άμυνας περιοχής. Μιλά για πλατφόρμα κρούσης ανοικτής θάλασσας. Δηλαδή για εργαλείο που δεν περιορίζεται στο Αιγαίο, αλλά κοιτάζει βαθιά προς την Ανατολική Μεσόγειο.

Απέναντι βρίσκονται οι Γάλλοι με το Barracuda, οι Γερμανοί με το Type 212CD, οι Ιταλοί με το U212 NFS και οι Σουηδοί με το A26. Η Γερμανία ποντάρει στην ομοιογένεια, λόγω της υπάρχουσας ελληνικής εμπειρίας με τα 214. Η Γαλλία προβάλλει δυνατότητες στρατηγικού πλήγματος. Η Ιταλία και η Σουηδία φέρνουν ευρωπαϊκές λύσεις με έμφαση στο stealth και στην επιχειρησιακή ευελιξία.

Όμως η ελληνική απαίτηση δεν είναι μόνο επιχειρησιακή. Είναι και βιομηχανική. Η Αθήνα ζητά εγχώρια ναυπήγηση και ουσιαστική συμπαραγωγή. Όχι έργο-βιτρίνα, όχι μερικές συγκολλήσεις για τα μάτια του κόσμου, αλλά πραγματική μεταφορά τεχνογνωσίας, συντήρηση, επισκευές, αναβαθμίσεις και δυνατότητα παραγωγικής γραμμής στην Ελλάδα.

Το δεύτερο μεγάλο «θέλω» είναι η ενσωμάτωση στρατηγικών όπλων. Αυτό δείχνει ότι το Πολεμικό Ναυτικό σκέφτεται το αύριο σε διαφορετική κλίμακα. Δεν αναζητά απλώς αθόρυβα υποβρύχια για το Αρχιπέλαγος. Αναζητά μέσα που θα μπορούν να επιχειρούν για μεγάλο διάστημα, να επιβιώνουν σε περιβάλλον γεμάτο αισθητήρες και να δίνουν στην Ελλάδα δυνατότητα πλήγματος σε βάθος.

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της συζήτησης. Η Ελλάδα δεν μπορεί να μένει μόνο στην αγορά έτοιμων συστημάτων. Αν θέλει αποτροπή με διάρκεια, πρέπει να παράγει, να συντηρεί, να αναβαθμίζει και να ελέγχει κρίσιμα κομμάτια της αμυντικής της ισχύος.

Η Ελευσίνα μπορεί να γίνει το πεδίο όπου αυτό θα δοκιμαστεί στην πράξη. Αν η συνεργασία με τη Hanwha και τις ΗΠΑ μείνει στα λόγια, θα είναι άλλη μια χαμένη ευκαιρία. Αν όμως μετατραπεί σε πραγματικό έργο, τότε η Ελλάδα θα αποκτήσει κάτι που της έλειπε για δεκαετίες: ναυπηγική βάση με αμυντικό βάθος.

Και αυτό, σε μια περιοχή που βράζει από το Αιγαίο μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι στρατηγικό κεφάλαιο.

Τουρκία LIFE Ελλάδα