Ιδιαίτερη δημοσιογραφική και γεωπολιτική σημασία έχει η δημοσίευση άρθρου με ελληνική υπογραφή στην αμερικανική δεξαμενή σκέψης υψηλής επιρροής, Middle East Forum, με κεντρικό ερώτημα αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιτρέψουν στην Τουρκία να προχωρήσει σε μια πολιτική που, κατά την ελληνική ανάγνωση, οδηγεί σε de facto διαμελισμό του Αιγαίου.

Το άρθρο υπογράφει ο συντάκτης του Sportdog, Χρήστος Κωνσταντινίδης, και φιλοξενείται σε αμερικανικό think tank με ισχυρή παρέμβαση στον δημόσιο διάλογο των ΗΠΑ και κορυφαίο διευθυντή αναλύσεων τον Μάικλ Ρούμπιν, έναν από τους πλέον γνωστούς αναλυτές για ζητήματα Τουρκίας, Μέσης Ανατολής, Ανατολικής Μεσογείου και αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Το κείμενο έχει τίτλο «Will the United States Allow Turkey to Partition the Aegean?», δηλαδή «Θα επιτρέψουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην Τουρκία να διαμελίσει το Αιγαίο;», και βάζει στο επίκεντρο την κλιμάκωση της τουρκικής αναθεωρητικής στρατηγικής, με αιχμή το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Στο άρθρο επισημαίνεται ότι ο Ιούνιος του 2026 αποτελεί κρίσιμο μήνα για τα ελληνικά συμφέροντα στο Αιγαίο, καθώς η τουρκική κυβέρνηση εμφανίζεται έτοιμη να προωθήσει στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση νομοσχέδιο που θα θεσμοθετεί τη «Γαλάζια Πατρίδα». Πρόκειται για εξέλιξη που, σύμφωνα με την ανάλυση, δεν θα έχει μόνο συμβολική διάσταση, αλλά θα επιχειρήσει να προσδώσει εσωτερική νομική κάλυψη στις τουρκικές διεκδικήσεις.

Το άρθρο συνδέει τη σημερινή τουρκική στρατηγική με μια μακρά αλυσίδα κρίσεων και υποχωρήσεων μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Αναφέρονται ενδεικτικά η κρίση του «Χόρα» το 1976, η κρίση του «Σισμίκ» το 1987, η κρίση των Ιμίων το 1996 και το casus belli του 1995, με το οποίο η Τουρκία απείλησε την Ελλάδα με πόλεμο σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.

Σύμφωνα με την ανάλυση, η Άγκυρα αξιοποίησε διαχρονικά τις τεχνητές κρίσεις για να δημιουργεί τετελεσμένα και να διευρύνει σταδιακά τις διεκδικήσεις της. Αυτή η διαδικασία οδήγησε τελικά στη «Γαλάζια Πατρίδα», ένα δόγμα που αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία, επιχειρεί να ξαναχαράξει τα θαλάσσια όρια και συνδέεται άμεσα με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στο περιστατικό της Κάσου το 2024, όταν τουρκικά πολεμικά πλοία παρεμπόδισαν εργασίες πόντισης καλωδίου στο πλαίσιο του Great Sea Interconnector, του έργου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ. Η ανάλυση υποστηρίζει ότι με αυτή την κίνηση η Τουρκία επιχείρησε να αμφισβητήσει στην πράξη την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία οριοθέτησης και να επιβάλει στο πεδίο τη λογική του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Το άρθρο καταγράφει επίσης τα πιθανά σενάρια αντίδρασης της Αθήνας. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, καθώς και η δημιουργία νέων θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο, ακόμη και στο Ανατολικό Αιγαίο, ως απάντηση σε μια τουρκική προσπάθεια θεσμοθέτησης των αναθεωρητικών της αξιώσεων.

Στο ευρωπαϊκό επίπεδο, υπενθυμίζεται ότι Έλληνες ευρωβουλευτές έχουν θέσει το ζήτημα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζητώντας κυρώσεις, ενώ πρόσφατη έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καταδίκασε ρητά τη «Γαλάζια Πατρίδα» ως παράνομη.

Το κεντρικό ερώτημα, ωστόσο, αφορά την αμερικανική στάση.

Το άρθρο εκφράζει προβληματισμό για τον ρόλο του Αμερικανού πρέσβη στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, ο οποίος έχει αναλάβει παράλληλα και ειδικός απεσταλμένος για τη Συρία. Ο Μπάρακ, επιχειρηματίας και παλιός φίλος του Ντόναλντ Τραμπ, εμφανίζεται –σύμφωνα με την ελληνική ανάλυση– να υιοθετεί συχνά θέσεις που συμπίπτουν με τις τουρκικές επιδιώξεις.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η αναφορά του στο Antalya Diplomacy Forum, όπου αστειεύτηκε ότι ίσως να μην του επιτραπεί να ταξιδέψει στη Μύκονο επειδή πιστεύει ότι η Τουρκία θα λάβει τελικά τα F-35. Τέτοιες δηλώσεις, όπως σημειώνεται, έχουν ενισχύσει στην Ελλάδα την καχυποψία για το αν η Ουάσιγκτον στέλνει αντικρουόμενα μηνύματα σε Αθήνα, Άγκυρα και Τελ Αβίβ.

Το άρθρο υπογραμμίζει ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να πάρει καθαρή θέση και να μην επιτρέψει την κανονικοποίηση μιας παράνομης, κατά την ελληνική πλευρά, προσπάθειας διαμελισμού του Αιγαίου.

Το διακύβευμα, όπως τίθεται, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Αφορά τη συνολική αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στους συμμάχους τους. Αν η Ουάσιγκτον επιτρέψει στην Τουρκία να επιβάλει τετελεσμένα στο Αιγαίο, τότε θα στείλει λάθος μήνυμα όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και σε ολόκληρο το διεθνές σύστημα συμμαχιών.

Η δημοσίευση του άρθρου με υπογραφή Sportdog σε αμερικανική δεξαμενή σκέψης υψηλού κύρους αναδεικνύει ότι το ζήτημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» δεν είναι πλέον μια ελληνοτουρκική διαφορά χαμηλής έντασης. Είναι θέμα διεθνούς ασφάλειας, αξιοπιστίας των συμμαχιών και εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου.

Και το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: θα σταθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες απέναντι στην τουρκική αναθεώρηση ή θα αφήσουν την Άγκυρα να μετατρέψει το Αιγαίο σε γκρίζα ζώνη;