Παρά την παρουσία του Λεμπρόν Τζέιμς και του Κόμπι Μπράιαντ δίπλα στον Ντουράντ, τα Αμερικανάκια είδαν κι έπαθαν για να ξεφορτωθούν τον πολεμιστή Τζινόμπιλι. Τρία λεπτά πριν το φινάλε, η διαφορά ήταν μόλις στους 4 πόντους.

Το τελικό σκορ ήταν 86-80 υπέρ της ομάδας των ΗΠΑ. Σε προηγούμενο φιλικό της, η γεμάτη αστέρες ταξιαρχία του Μάικ Σιζέφσκι νίκησε τη Βραζιλία με το φτωχό 80-69. Δεν ξέρω αν υπάρχει πιθανότητα να χάσει το χρυσό μετάλλιο στο Λονδίνο, υποψιάζομαι όμως ότι θα ζοριστεί πολύ περισσότερο απ' όσο (δεν) ζορίστηκε η ομάδα του 2010 στην Κωνσταντινούπολη.
Παρακολουθώ τους φιλικούς αγώνες που διεξάγονται στην τελική ευθεία προς την εκκίνηση του Ολυμπιακού τουρνουά και σκάω από τη ζήλεια μου. Η Εθνική Ελλάδας παρακολουθεί το φαγοπότι εξ αποστάσεως, ξαπλωμένη στον καναπέ της και βυθισμένη στη μελαγχολία της. Ο Σπανούλης, ο Φώτσης, ο Ζήσης, ο Μπουρούσης και οι υπόλοιποι «βετεράνοι» του 2008 έλαμψαν διά της απουσίας των από τη χθεσινή αναχώρηση της ελληνικής αποστολής για το Λονδίνο. Το ίδιο και οι λαμπεροί εκπρόσωποι της «νουβέλ βαγκ» Παπανικολάου, Μάντζαρης, Καλάθης και σία.

Η «επίσημη αγαπημένη» θα εμφανιζόταν καμαρωτή στην Τελετή Έναρξης και αμέσως μετά θα έφευγε για το Ολυμπιακό Χωριό ώστε να ακονίσει τα νύχια της. Θα ήταν ένας επικίνδυνος, απειλητικός εχθρός για οποιονδήποτε αντίπαλο, με εξαίρεση ίσως τους Αμερικανούς. Και θα κρατούσε τη σημαία ψηλά, εκεί όπου την τοποθέτησε για πρώτη φορά το μπάσκετ μας το 1987.
Οι κυνικοί είπαν τότε ότι ο αστήρ ήταν διάττων. Διαψεύστηκαν με τον πιο πανηγυρικό τρόπο. Δυστυχώς, η επέτειος των 25 ετών από την πρώτη αναρρίχηση στην ευρωπαϊκή κορυφή συνοδεύεται από κατεβασμένα μούτρα. Τι μας έκανες, αφιλότιμε Νταγκουντούρο...

Δεν μας φταίει βέβαια ο έντιμος Νιγηριανός, όσο το κακό μας το κεφάλι. Η Εθνική πήγε στη Βενεζουέλα με ένδυμα τουρισμού, χωρίς προετοιμασία, χωρίς ανάσες, χωρίς πλάνο και χωρίς αυτοπεποίθηση. Σκόνταψε στο πρώτο εμπόδιο και γκρεμοτσακίστηκε σαν άβγαλτη παιδούλα.
Υποτίθεται ότι το σχέδιο της αντεπίθεσης χαράσσεται με ψυχραιμία και χωρίς πανικό, αλλά φοβάμαι ότι ζούμε το καλοκαίρι της καταστροφής. Η καρατόμηση του Ζούρου θα είναι η εύκολη λύση, αυτή που θα αφήσει στο απυρόβλητο όλους τους υπόλοιπους φταίχτες.

Θα ήταν πιστεύω προτιμότερο να δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης στον προπονητή και στους παίκτες (με επιχείρημα την απρόσμενη επιτυχία του 2011) και ταυτόχρονα να ενεργοποιηθούν τα στεγανά που έκαναν την Εθνική άπαρτο φρούριο στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Εάν η ομάδα καταντήσει εικόνα και ομοίωση της Ομοσπονδίας (και ειδικά των προσώπων που περιστοιχίζουν τον Γ. Βασιλακόπουλο) θα οδηγηθεί γραμμή στον γκρεμό.

Πηγή: Sportday

Μπάσκετ SPORTS