Ο Ολυμπιακός ήδη μέσα σε δύο χρόνια τα πέτυχε και τα δύο. Και ανέβηκε και διατηρήθηκε. Το μοντέλο του θυμίζει έντονα αυτό της Γιουγκοπλάστικα στα '90ς. Μια ομάδα δηλαδή χωρίς περιττές δαπάνες, αλλά με ολοένα και μεγαλύτερη ομοιογένεια, συγκρότηση και winning spirit. Μια ομάδα που όταν κατάλαβε ότι οι Τσίλντρες αυτού του κόσμου δεν χωρούν σε λογικές πρωταθληματισμού, βάδισε στον σωστό δρόμο. Πού είναι σήμερα ο συμπαθής Τζος; Στα αζήτητα του Μπρούκλιν, με μοναδική του αρμοδιότητα να κουβαλάει τα νερά και τα ισοτονικά ποτά του Ντερόν Γουίλιαμς και του Μπρουκ Λόπεζ.

Ένας παίκτης αυστηρώς ακατάλληλος για το ευρωπαϊκό μπάσκετ, πόσω μάλλον για το αμερικάνικο. Η' ας πούμε ο Κλέιζα. Ένας κλασικός «παίζω για την πάρτη μου» μπασκετμπολίστας. Πιστή αποτύπωση των αιτιών που οι Ράπτορς μολονότι ξοδεύουν ετησίως ένα καράβι λεφτά, εντούτοις αδυνατούν να εισέλθουν στο γκρουπ των πλέι οφ. Πήραν εσχάτως τον Ρούντι Γκέι, απόντος του οποίου οι Γκρίζλις έχουν κάνει τις δύο μεγαλύτερες πορείες της ιστορίας τους: φέτος που τον πούλησαν και πρόπερσι που έχασε λόγω τραυματισμού τα πλέι οφ και πήγαν τελικό Δύσης!

Με τις αλόγιστες σπατάλες και μόνον αυτές, στο ευρωπαϊκό μπάσκετ ουδείς βάδισε στον «safe» δρόμο. Πάρτε για παράδειγμα τους Τούρκους. Και τι δεν αγοράζουν κάθε χρόνο. Από Ντερόν Γουίλιαμς μέχρι Φάρμαρ. Και τι κάνουν; Μια τρύπα στο νερό. Αδυνατούν να στείλουν εκπρόσωπο έστω σε ένα φάιναλ φορ, πόσω μάλλον να διεκδικήσουν κούπες.

Πρώτα φτιάχνεις ομάδα και έπειτα ενσωματώνεις σε αυτήν έναν ή περισσότερους σταρ. Ο ΠΑΟ πρώτα έστρωσε, μετά αγόρασε το 2007 τον 31χρονο τότε Γιασικεβίτσιους. Τον οποίο ξαναπήρε πίσω αργότερα, στα 34 του. Ένας εγωιστής, που τελικά έγινε ομαδικός. Ένας παίκτης των 35 πόντων, αληθινός ζογκλέρ στην Μακάμπι, αποδέχθηκε να γίνει ένας παίκτης των μάξιμουμ 15 πόντων στο καλοκουρδισμένο σύνολο του Ομπράντοβιτς.

Στο προαναφερθέν μοντέλο «πρώτα χτίζεις (βάση, σύνολο, μοντέλο λειτουργίας) και μετά ενσωματώνεις» θα πρέπει, κατά την γνώμη μου, να κινηθεί τα επόμενα χρόνια ο Ολυμπιακός. Διαφωνώ με την άποψη ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να μείνει ίδιος και απαράλλαχτος του χρόνου. Ναι, πρέπει να κρατήσει τον κορμό του. Πρέπει όμως και να προσθέσει. Για να εξελίσσεται από έτος σε έτος και να μην μείνει στάσιμος. Ακόμα και η ποδοσφαιρική Μπαρτσελόνα, θεωρούμενη ως τοτέμ του «total football» στην σύγχρονη εποχή, κάθε χρόνο ενσωμάτωνε (μολονότι θα μπορούσε να μείνει ίδια και απαράλλαχτη): πότε τον Ιμπραϊμοβιτς, πότε τον Βίγια, πότε τον Αλέξις Σάντσες, πότε τον Ζόρντι Αλμπα. Για να βαδίσει από την ποιότητα στην τελειότητα.

Τι λείπει αυτή τη στιγμή από τον Ολυμπιακό για να εξελίξει ακόμα περισσότερο την ήδη σπουδαία ομάδα του; Κατά την άποψή μου, δύο πράγματα. Α) Ένας σέντερ αντί του Πάουελ. Όχι απαραίτητα πλουσιοπάροχος. Φτάνει να είναι αξιόπιστος. Καλός αμυντικός, καλός ριμπάουντερ, μέχρι εκεί. Β) Ένας πεπειραμένος NBAer, που να μπορεί να παίξει σε περισσότερες από μια θέσεις, για να προσφέρει σε ποιότητα και μόνον αυτή.

Μια μελετημένη κίνηση απόκτησης ενός παίκτη που -και λόγω ηλικίας- δεν θα παίζει... 40 λεπτά για να καπελώνει άλλους, ήδη επιτυχημένους με την φανέλα και τον σύλλογο. Ένας παίκτης που στον όποιο χρόνο συμμετοχής του θα μπορεί να προσφέρει το κάτι παραπάνω με την εμπειρία και την κλάση του. Ένας πολυσύνθετος παίκτης που εκτός από το να «μπουκάρει» θα μπορεί εξίσου καλά να σουτάρει. Για να μην την πατήσει ο σύλλογος όπως με τον μονοδιάστατο Τσίλντρες.

Κατά τη γνώμη μου, ρίχνοντας μια ματιά στους free agents του καλοκαιριού στο NBA, όλα αυτά τα κριτήρια πληροί όσο κανένας άλλος ο εξής ένας. Ρασάρντ Λιούις. Ένας αποδεδειγμένα εξαιρετικός φόργουορντ με πολλά γαλόνια στο υψηλό επίπεδο (33 στα 34 έτη), ύψους 2.08, που παίζει εξίσου άνετα στο «3» και το «4». Παίκτης που μπορεί εξίσου καλά να αποδώσει στην ρακέτα και την περιφέρεια, ένας αληθινός «κίλερ» απ' έξω όταν βρεθεί στην μέρα του. Νούμερο δύο πίσω από τον Χάουαρντ στο Ορλάντο όταν πήγε στον τελικό του NBA πριν από μερικά χρόνια, αλλά πλέον νούμερο... 12-13 στο Μαϊάμι, εντελώς παραγκωνισμένος, προερχόμενος από μια επίσης αφανή περυσινή σεζόν στην μετριότατη Ουάσινγκτον, άρα όχι πια απλησίαστος. Με το κασέ του να πέφτει ολοένα και περισσότερο χρόνο με τον χρόνο. Μια πιθανώς ιδανική λύση για να «κουμπώσει» στο παζλ και να προσδώσει πράγματα που ενδεχομένως να είναι απαραίτητα. Συμβατή στο όλο μοντέλο. Μια εύγευστη τροφή για σκέψη...

Πηγή: SportDay.gr

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός