Το "μοντέλο" Ολυμπιακός!

Ιδιαίτερα μετα τις μειώσεις και περικοπές στο μπάτζετ, την αποχώρηση Ίβκοβιτς και στη συνέχεια του Ντόρσει, εκ των "θεμελίων λίθων" της περυσινής διπλής επιτυχίας, σε Ελλάδα κι Ευρώπη.

Είναι προφανές όμως, ότι η ιστορική ανατροπή από το -19 στον περυσινό τελικό με την αχτύπητη, τότε, ΤΣΣΚΑ του Κιριλένκο, δημιούργησε "καρδιά και πνεύμα νικητή", αλλά και "μέταλλο πρωταθλητή" και γαλούχησε ψυχολογικά τον Ολυμπιακό, ο οποίος δημιούργησε έτσι ένα νέο μπασκετικό μοντέλο. Οι ιδιοκτήτες του πρωταθλητή Ευρώπης στήριξαν τα πάντα στην "χημεία" των παικτών, αλλά ακόμα πιο σοφή διοικητικά και μπασκετικά αποδείχθηκε η παραμονή 10 παικτών από το περσινό ρόστερ, που βίωσαν όλα τα συναισθήματα εκείνου του φάιναλ 4 και στη συνέχεια "έσπασαν" και την κυριαρχία του Παναθηναικού στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αυτό είναι το "κλειδί της επιτυχίας".

Είναι απίστευτο αυτό που έκανε ο Ολυμπιακός δύο φορές μέσα σε 12 μήνες: στην Πόλη ανέτρεψε διαφορά 19 πόντων σε 12 λεπτά και πήρε το τρόπαιο, και φέτος με άλλον προπονητή, ανέτρεψε διαφορά 17 πόντων σε 7 λεπτά και ξαναπήρε το κύπελλο. Για όσους καταλαβαίνουν την αριθμολογία του μπάσκετ, είναι πραγματικά εκτός λογικής τέτοια ανατροπή 2 φορές, σε αυτά τα χρονικά διαστήματα, σ εναν τελικό, με το τρόπαιο να περιμένει...

Πολλοί αναρωτιούνται πως ο Ολυμπιακός πέτυχε φέτος αυτό το εκπληκτικό μπακ του μπακ και μάλιστα με τόσο εντυπωσιακές εμφανίσεις και νίκες μέσα σε 48 ώρες. Πραγματικά ομολογώ ότι δεν έχω ξαναδεί στα 19 φάιναλ φορ που έχω καλύψει δημοσιογραφικά, ανάλογες αγωνιστικές συμπεριφορές. Θυμίζω ότι στο διάστημα 2000-2010, Παναθηναικός και ΤΣΣΚΑ είχαν ασυναγώνιστης ποιότητας ομάδας και σάρωσαν τα τρόπαια. Ομάδες με γαλαξία αστέρων, μπάτζετ αμέτρητων εκατομμυρίων, κολοσσιαίες επενδύσεις για τα ευρωπαικά δεδομένα. Κι όμως δεν έκαναν ριπιτ, ενίοτε έμειναν κι εκτός Φ4.

Ο Ολυμπιακός "έγραψε ιστορία" με αυτό το μπασκετικό "θαύμα", γιατί "διψούσε" εμφανώς για το τρόπαιο, αν και ηδη πρωταθλητής Ευρώπης, περισσότερο απ τους αντιπάλους του, σαν... πρωτάρης εκείνος στο φάιναλ φορ, και μάλιστα την ώρα που όλοι ήθελαν να νικήσουν τον πρωταθλητή Ευρώπης. Δεν ήθελε να δώσει σε άλλον το κύπελλο, με μιά λέξη!

Κάτι επίσης σημαντικό: ο Ολυμπιακός απέδειξε φέτος πολλές φορές ότι "με την πλάτη στον τοίχο", υπό μεγάλη πίεση, αποδίδει πολύ καλύτερα και, παίρνει αποτελέσματα, γιατί συσπειρώνεται πολύ σαν ομάδα. Αυτό το τελευταίο ήταν ιδιαίτερα εμφανές στο Λονδίνο, πραγματικά δε εντυπωσιάστηκα βλέποντας πόσο μετείχαν στο σύνολο και πόσο κοντά βρίσκονταν στους συμπαίκτες τους, για να τους ενθαρρύνουν, ο συνήθως ψυχρός Σερμαντίνι, ο ανέκφραστος Άντιτς, ο Λο και ο Πάουελ.

Στο Φ4 διέκρινα ακόμα 2 καταλυτικά σημεία: την απίστευτη σωματική ενέργεια και δύναμη, τον τρελλό αθλητικό ρυθμό, καθώς και το απαράμιλλο αγωνιστικό πάθος των ερυθρολεύκων, αλλά και την απόλυτη προπονητική δικαίωση του Μπαρτζώκα, ο οποίος πέρα από τακτικές, σχέδια, σκάουτινγκ και... πινακάκια, κατάφερε το σημαντικότερο: να έχει στο απόλυτο της φόρμας την ομάδα του, στον σωστό χρόνο και τόπο.

Όλα αυτά συνιστούν ασφαλώς κορυφαία δικαίωση και των Αγγελόπουλων, τόσο για την εμπιστοσύνη στον Μπαρτζώκα, μετά από κάποιες αναπάντεχες ήττες, όσο και για την επιλογή να δοθούν στον Σπανούλη για τα "κλειδιά" της ομάδας.