Πιστέψτε με, όταν άρχισα να γράφω αυτό το κείμενο κατάλαβα ότι ήταν πολύ πιο δύσκολο απ΄ ότι περίμενα! Και τι μας νοιάζει θα πείτε τώρα εσείς ή απλά θα σκεφτείτε ότι «δημοσιογράφος είσαι, γράψε». Ποια είναι λοιπόν η δυσκολία; Μα, τα έχετε πει όλα εσείς. Με τα μηνύματά σας στο olaPAOK.gr, με την φωνή σας στο «παλατάκι» που ξεσήκωσε την πόλη – με αποτέλεσμα και ο ΠΑΟΚ να ξεσηκώσει την Ευρώπη – και με το πάθος που όλοι οι ΠΑΟΚτσήδες «έβγαλαν» - ακόμη και από τον καναπέ τους ή από την θέση τους την ώρα που δούλευαν κι άκουγαν στο ραδιόφωνο ή έβλεπαν στην τηλεόραση - το φινάλε του θριάμβου. Η βοή από το «παλατάκι», πιστέψτε με, ακόμη αντηχεί στα αυτιά μου. Όπως και στα δικά σας. Και νομίζω ότι για μέρες θα έχω αυτό το αίσθημα. Ακόμη και οι Αμερικανοί που «πέταξαν» χθες για την πατρίδα τους, με αυτή την …ηχώ, με το «έχω τρέλα…», με το πανηγύρι στο παρκέ ταξίδεψαν και θα νομίζουν ότι ακόμη ζουν ένα όνειρο!

Το έκαναν πραγματικότητα

Όνειρο ήταν. Ένα όνειρο κι ένα όραμα που έλλειπαν επί 11 χρόνια και που έγιναν πραγματικότητα. Μετά από αλλεπάλληλους εφιάλτες. Και σκεφθείτε το: το βράδυ της Τετάρτης οι ΠΑΟΚτσήδες γιόρτασαν την πρώτη φιέστα στο «παλατάκι» με την κατάκτηση μίας μεγάλης επιτυχίας. Θυμηθείτε ότι ούτε στην πρεμιέρα το Μάιο του 2000 είχαν γευτεί χαρά, ούτε σε άλλο μεγάλο τέτοιο αγώνα έζησαν στο κλειστό γυμναστήριο του «Δικεφάλου». Πρώτη φορά τέτοια χαρά και τέτοια ευτυχία. Πρώτη φορά που μία τέτοια νίκη επί του συγκεκριμένου αντιπάλου, πλημμυρίζει από ηδονή τους απανταχού ΠΑΟΚτσήδες. Οι οποίοι είχαν ζήσει τόσα πολλά άσχημα – για το πολυαγαπημένο τους μπάσκετ – επί 11 χρόνια, που είχαν απηυδήσει. Δεν είχαν απαξιώσει βέβαια οι φίλαθλοι το τμήμα. Κάποιοι άλλοι φρόντισαν με τις ενέργειες και τις αποφάσεις τους να πληγώσουν έως και θανάσιμα την ομάδα.

Για να περάσει από εφιάλτες που ο Σούλης Μαρκόπουλος και οι παίκτες του, ο Σταυρόπουλος και οι ελάχιστοι διοικούντες και πιστοί (από το καλησπέρα της φετινής σαιζόν) έστειλαν στον αγύριστο! Κι επειδή τα μπράβο του κόσμου είναι ασταμάτητα και τα δικά μας αυτονόητα, ας θυμηθούμε και τι πέρασε αυτή η ομάδα, που έγινε «γροθιά» και γκρέμισε εμπόδια, εχθρούς και πολέμιους. Ας θυμηθούμε ότι άρχισε την σαιζόν μετά από διοικητική αναταραχή, με πολλά χρέη, ελάχιστες πηγές χρηματοδότησης κι ακόμη πιο λίγα διαρκείας (το 1/3 εκείνων της εποχής Δρόσου). Συνέχισε με μία 50άρα στο κεφάλι από την απεργία των παικτών, το πρώτο «επεισόδιο» με τον παρορμητισμό του Παπαδόπουλου που ήθελε να φύγει, την «κοπάνα» του Σιμς και την ήττα από τον Άρη στο Αλεξάνδρειο, την βραδιά που ο Ντόζιερ – κρατήστε το αυτό - έπαιξε προερχόμενος από το αεροδρόμιο. Κανείς δεν έπαιζε «γκανιάν» τον ΠΑΟΚ κι όσο η Ευρώπη (γιατί κουβαλούσε και αυτό το βάρος με πανίσχυρους αντιπάλους η ομάδα) δεν έφερνε και αποτελέσματα, κλονίστηκε και η πίστη.

Ήρθαν και οι τραυματισμοί του Ντόζιερ και του Μαγκράθ (ειδικά αυτού), ο άτυχος αποκλεισμός από την Ευρώπης (ίσως και καλύτερα τελικά…), ήρθε η σφαλιάρα με τα συμβάντα με τον «θρύλο» στο κύπελλο και η βαρύτατη τιμωρία – καταδίκη αγωνιστική και οικονομική – η φυγή του Λάζαρου, η αλλαγή του Μαγκράθ, η προδοσία του Γκρέϊ. Και οι μόνοι που ήρθαν ήταν κάτι παίκτες από την Κύπρο και την Τσεχία. Και σ΄ όλα αυτά προσθέστε και μία διαιτησία που στο 90% της σαιζόν ήταν από κακή έως προκλητική σε βάρος του ΠΑΟΚ. Χώρια τα τρομερά οικονομικά προβλήματα. Αλλά ο Σούλης, οι παίκτες, οι λίγοι «πιστοί», εκεί! Μάχη μέρα με την μέρα, πάλη, προσπάθεια, ηρωϊσμός ατελείωτος. Άρα δεν μιλάμε για όνειρο. Μιλάμε για «επική αντίσταση»! Μιλάμε για επανάσταση! Γι΄ αυτό είσαι ΠΑΟΚ θα πουν κάποιοι…

Τα Δερβενάκια στο "Παλατάκι"!

Δεν το συζητάμε καν, δεν χρειάζονται περαιτέρω αναλύσεις. Ο Σούλης είναι ο καλύτερος Έλληνας προπονητής. Με πράξεις και αριθμούς. Πήρε τους λίγους, τους λειψούς, τους «άγουρους», τους άοπλους και θύμισε τον Κολοκοτρώνη στα Δερβενάκια! Κάπως έτσι έμοιαζε άλλωστε το «παλατάκι» την Τετάρτη… Με την σοφία του και την πειθώ του πήρε το 110% από τους «πολεμιστές» του και ο ΠΑΟΚ θριάμβευσε. Ο «Δικέφαλος» ήταν από τον Γενάρη και μετά, ομολογουμένως από όλους σε Ελλάδα και Ευρώπη, η πιο …ομάδα του ελληνικού μπάσκετ. Καλύτερη ίσως και από τον Ολυμπιακό! Ναι κι από το συνονθύλευμα του «Ντούντα». Και καλά το είπε τις προάλλες ο Ζουρνατζίδης: «Ας είχαμε κι εμείς το διπλό μπάτζετ – κανένα εκατομμύριο δηλαδή – κι όχι το 30πλάσιο όπως ο θρύλος και θα σας λέγαμε τι θα πάθαιναν κι αυτοί οι δύο της Αθήνας»! Αλλά ας γυρίσουμε στον «Κολοκοτρώνη» και στα «παλικάρια» του. Όσο κι αν οι αντίπαλοι και τα εμπόδια ήταν περισσότερα, αυτοί εκεί… Με τακτική, με σύνεση, με επιμονή και υπομονή. Και με παλικαριά ασύγκριτη για να «χτυπήσουν» με ανατροπές κάθε αντίπαλο.

Όταν όλοι τους καταδίκαζαν (μετά τη φυγή του Λάζαρου, μετά την ήττα εντός από τον Πανιώνιο, μετά την ήττα του 3ου μικρού τελικού). Έκαναν τις «εφορμήσεις» τους και γκρέμισαν τελικά τείχη και αντιπάλους. Αφήνοντας όμως παρομοιώσεις και γλαφυρές συγκρίσεις, ας θυμηθούμε και τι είπαν οι πραγματικοί γνώστες του αθλήματος πριν τους τελικούς, οι προπονητές, οι παίκτες σαν τον Βασιλειάδη και τον Γκαγκαλούδη: «Ο ΠΑΟΚ είναι καλύτερος και αξίζει και θα πάρει την 3η θέση». Έγινε όμως καλύτερος. Δεν γεννήθηκε…

Και τώρα πρέπει να μεγαλώσει

Αφού από «μικρός» ο φετινός ΠΑΟΚ (ίσως και λίγο από τον περσινό αφού η αναγέννηση άρχισε από την πρώτη μέρα της παρουσίας του Μαρκόπουλου στην ομάδα κι εδώ τα μεγάλα εύσημα πάνε και στον Σταυρόπουλο που επέμεινε στην επιλογή του), έφθασε στα πρώτα …μεγάλα, που και να «μεγαλώσει» ο ίδιος! Και πρέπει να μεγαλώσει. Όχι, δεν θα μπούμε σήμερα στις λεπτομέρειες της επόμενης ευρωπαϊκής του συμμετοχής, αφού όλοι θα περιμένουμε τις ανακοινώσεις της ULEB. Αλλά πέρα και ανεξαρτήτως αυτών, ο ΠΑΟΚ πρέπει να ισχυροποιηθεί και να (επ)«ανδρωθεί» ακόμη περισσότερο. Τις εισηγήσεις πρέπει να τις κάνει ο προπονητής που βεβαίως όχι μόνο την όψιον επέκταση πρέπει να του την κάνει η ΚΑΕ, αλλά και για μία τριετία ακόμη, για να μην τον χάσει. Και για να γίνει πράξη αυτό που συμβαίνει σε όλες τις ομάδες που «χτίζονται» επί χρόνια για την κορυφή. Υπάρχει όμως μεγάλη ευθύνη πλέον για ολόκληρο τον διοικητικό ΠΑΟΚ, που πρέπει να διαμορφώσει ένα περιβάλλον ικανό για την καλύτερη δυνατή συγκρότηση του ρόστερ της νέας περιόδου. Χωρίς χρονοτριβές και …διαφορές.

Με ενότητα και συσπείρωση, με συστράτευση και «εκμετάλλευση» κάθε μίας προσωπικότητας της ΠΑΟΚτσήδικης «οικογένειας». Γιατί ποιος μας λέει ότι ένα ισχυρό διοικητικό «σχήμα» δεν μπορεί να κάνει από τώρα την ULEB να πει το «ορίστε» στους ομίλους της Ευρωλίγκα; Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να «τρέξουν» υπό την αιγίδα του ΑΣ, μαζί με όσους «πάλεψαν με τα θηρία φέτος» και την ευκαιρία που δόθηκε με την 3η θέση, να την αξιοποιήσει η ΚΑΕ για να γυρίσει και ουσιαστικά στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Υ.Γ. Προτάσεις δεν θα κάνουμε, αν και όλοι κρύβουμε έναν προπονητή μέσα μας. Άλλωστε πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσει ποιος θα μείνει από το παρόν ρόστερ. Αλλά ασπάζομαι πλήρως την γνώμη του κολλητού μου – και «συναγωνιστή» μου στο ΑΠΘ Μάκη Γ. – ότι πρέπει να επιστρέψει ο «Λάζος». Είμαι σίγουρος ότι το θέλει και ο ίδιος ο Παπαδόπουλος άλλωστε που το φυλλοκάρδι του έλεγε ΠΑΟΚ ενώ έπαιζε (ελάχιστα) με την Κίμκι. Και ξέρω ότι δεν τον νοιάζουν τα χρήματα, αλλά θέλει Σούλη! Κι όσο για το υπόλοιπο της πρότασης του Μάκη για Μονρό και καλύτερο πλεϊ μέϊκερ, αλλά και για όλες τις δικές σας τις απόψεις, ας αφήσουμε τον Μαρκόπουλο να αποφασίσει. Γιατί αποδείχθηκε ότι ξέρει καλύτερα.

Πηγή: olapaok.gr
 

Α1 ΠΑΟΚ Μπάσκετ SPORTS