Η ήττα από την Καβάλα ξαφνιάζει, σοκάρει ίσως, αν σκεφτούμε μάλιστα πως είναι η πρώτη φορά ύστερα από πέντε χρόνια που οι «πράσινοι» χάνουν στην Α1 από επαρχιακή ομάδα, αλλά εδώ που τα λέμε το… πράγμα μυρίζει εδώ και καιρό.

Κακά τα ψέματα, ο Παναθηναϊκός παρουσιάζει σε σταθερή βάση χτυπητές αδυναμίες, αδυναμίες που προέρχονται κυρίως από την μετριότατη ως τραγική αγωνιστική κατάσταση ορισμένων παικτών – κλειδιά.

Κι εδώ που τα λέμε για κάποιους υπάρχουν σοβαρότατες δικαιολογίες και ανάλογη υπομονή (π.χ. ο Μπατίστ), για κάποιους άλλους τα ερωτηματικά παραμένουν και σοβαρές δικαιολογίες δεν υπάρχουν (π.χ. Μάριτς)…

Ο Ομπράντοβιτς λέει και ξαναλέει πως «χρειαζόμαστε βοήθεια απ’ όλους τους παίκτες», αλλά, αν δει κανείς τις επιδόσεις των 10-11 παικτών που χρησιμοποιεί τον τελευταίο ένα μήνα, θα εντοπίσει ξεκάθαρα το πού βρίσκεται το πρόβλημα.

Αναμφισβήτητα, η ήττα αυτή δεν «πονάει» βαθμολογικά τον Παναθηναϊκό. Για νίκη θα πήγαιναν στο ΣΕΦ οι «πράσινοι», για νίκη θα πάνε και τώρα, αφήστε που το πρόσφατο παρελθόν έχει αποδείξει πως η έδρα δεν «βγάζει» πάντα πρωταθλητή, οπότε όσα βλέπουμε στην κανονική διάρκεια της σεζόν μοιάζουν περισσότερο με ορεκτικό, παρά με κυρίως πιάτο…

Αυτό που «πονάει» είναι η εικόνα που «έβγαλε» η ομάδα και το γεγονός ότι από το 20’ βρισκόταν πίσω στο σκορ και δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να «γυρίσει» το παιχνίδι… Είναι σπάνιο φαινόμενο ο Παναθηναϊκός που χρειάζεται ένα δίλεπτο – τρίλεπτο για να «τουμπάρει» μια διαφορά 7-8 πόντων, να χάνει με «κατεβασμένα τα χέρια» και να μην μπορεί επί 20 λεπτά να απειλήσει…

Η έλλειψη ενέργειας έκανε «μπαμ» και προσωπική μου άποψη είναι πως δεν έλειπε το κίνητρο για τη νίκη, αλλά έλειπαν… σωματικές δυνάμεις που χάθηκαν κάπου μεταξύ Γερμανίας, Ισπανίας, Ιταλίας και πάει λέγοντας… Και τι εννοώ; Πολύ απλά, ο Παναθηναϊκός ταξίδεψε για την Καβάλα μ’ ένα 12ωρο ταξίδι την Παρασκευή, με αφύπνιση στις 4.30 τα χαράματα, χωρίς προπόνηση το απόγευμα της ίδιας μέρας, με ταξίδι για την Καβάλα και με… μισή προπόνηση στην Καλαμίτσα το Σάββατο…

Αν σ’ αυτό το πρόγραμμα συνυπολογίσετε τα αντίστοιχα ταξίδια στη Γερμανία, το ντέρμπι που ακολούθησε με τον Ολυμπιακό και το πρωινό ταξίδι για τη Μάλαγα μέσω Ρώμης, τότε θα διαπιστώσετε πως οι παίκτες του Παναθηναϊκού είναι περισσότερο στον… αέρα παρά στο γήπεδο. Και στην εύλογη ερώτηση «καλά, και πέρυσι έτσι δεν γινόταν…», θα απαντήσω πως «όχι» κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Και για να μην παρεξηγηθώ η παραπάνω εξήγηση δεν δικαιολογεί εξ ολοκλήρου μια εμφάνιση σαν αυτή στην Καβάλα, αλλά σίγουρα είναι μια εξήγηση για το γεγονός ότι ο Διαμαντίδης δεν μπορούσε καλά – καλά να περπατήσει στο παρκέ…

Από ‘κει και πέρα, υπάρχουν συγκεκριμένα «θέματα» που πρέπει να λύσει ο Ομπράντοβιτς. Μεγαλύτερο και σημαντικότερο, η αδυναμία στη ρακέτα. Αυτή την στιγμή, Μάριτς, Μπατίστ και Βουγιούκας δεν κάνουν και οι τρεις μαζί έναν αξιόπιστο ψηλό. Για διαφορετικούς λόγους ο καθένας δεν βγάζει αυτό που μπορεί, με αποτέλεσμα ο Βουγιούκας να είναι αυτή την στιγμή η πιο αξιόπιστη λύση.

Υ.Γ. : Ένα πολύ μεγάλο «μπράβο» στην Καβάλα και τον Δημήτρη Πρίφτη. Είναι μια τρανή απόδειξη πως δεν παίζουν τα συμβόλαια στο παρκέ. Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους Ελληνες προπονητές και η αναγνώριση από τον Ομπράντοβιτς στη λήξη του αγώνα αποδίδει απόλυτα αυτό που του άξιζε…

Πηγή: prasinanea.gr
 

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS