Πραγματικά, όσοι δεν περίμεναν την «κατραπακιά» από την Καβάλα, άλλοι τόσοι δεν περίμεναν πως ξαφνικά ο Παναθηναϊκός θα πραγματοποιούσε την καλύτερη φετινή του εμφάνιση και θα έφτανε σ' ένα 94-59 απέναντι σ' έναν αντίπαλο που είχε μεγαλύτερο βαθμολογικό κίνητρο για τη νίκη.

Το χειροκρότημα των 16.000 Λιθουανών και το επιδοκιμαστικό «οοοο» σε κάθε καλή ενέργεια του Παναθηναϊκού, καταδεικνύει και το... σοκ της εξέδρας, μιας εξέδρας καθαρά μπασκετικής που πάνω απ' όλα ξέρει να επιδοκιμάζει το καλό, το σωστό μπάσκετ.

Τα «συν» των πρωταθλητών Ευρώπης ήταν περισσότερο από κάθε άλλη φορά τη φετινή σεζόν. Και δεν στέκομαι βεβαίως στα μόλις τέσσερα λάθη ή τα 8-0 κλεψίματα του πρώτου ημιχρόνου, με την έννοια πως αυτά έρχονται και παρέρχονται κι όπως χθες τα λάθη ήταν τέσσερα, αύριο, μπορεί να είναι 14 και το αποτέλεσμα να είναι εν μέρει διαφορετικό. Θα σταθώ στην απόδοση παικτών που επιδεικνύουν σταθερότητα, σταθερότητα που δεν είχαν την περσινή σεζόν ή τουλάχιστον δεν είχαν στο ξεκίνημα της τρέχουσας περιόδου.

Η περίπτωση του Ρομέιν Σάτο είναι η πιο χαρακτηριστική και αναμφισβήτητα πρόκειται για το μεγαλύτερο κέρδος του Παναθηναϊκού σε σχέση με πέρυσι. Ο Κεντροαφρικανός θυμίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό το θηρίο που είχαμε συνηθίσει στη Σιένα με τα χαρακτηριστικά του παίκτη που ταιριάζει απόλυτα στη λογική του Ομπράντοβιτς. Αυτόν τον Σάτο είχε «σταμπάρει» ο «Ζοτς», αυτόν έχει πλέον στην ομάδα του, μ' όλα εκείνα τα στοιχεία που προσδίδουν δύναμη, ενέργεια και ταχύτητα. Ο τρόπος που καλύπτει στις βοήθειες, η δύναμη με την οποία εκτινάσσεται σε κάθε ριμπάουντ και η σιγουριά με την οποία παίρνει τα ελεύθερα σουτ, δεν έχουν καμία σχέση με τον περσινό Σάτο, τον παίκτη που πολλές φορές προσπαθούσε να βάλει την μπάλα στο παρκέ και να κάνει κάτι διαφορετικό απ' αυτό που ήξερε. Και βέβαια σ' αυτό βοηθάει και ο τρόπος που αγωνίζεται πλέον ο Παναθηναϊκός, καθώς ο Σάτο «κατέβηκε» στη φυσική του θέση, δεν χρησιμοποιείται σε ρόλο σούτινγκ γκαρντ και είναι σαφές πως αυτό του ταιριάζει περισσότερο.

Το δεύτερο πρόσωπο είναι ο Στίβεν Σμιθ. ένα παιδί που κόστισε λιγότερο από 200 χιλιάδες ευρώ κι αν τελείωναν τώρα οι αγωνιστικές υποχρεώσεις του Παναθηναϊκού θα λέγαμε πως έχει ήδη βγάλει τα λεφτά του. Σκεφτείτε πόσοι παίκτες των 200.000 ευρώ έχουν «πιάσει» στον Παναθηναϊκό όλα αυτά τα χρόνια και θα καταλάβαιτε τι ακριβώς εννοώ... Ο Σμιθ είναι ένα παιδί που έχει τεράστιο επιθετικό ταλέντο κι αυτό το έχει αποδείξει σ' όποια ομάδα κι αν έχει αγωνιστεί, ανεξάρτητα αν έπαιζε μπάσκετ... αλάνας κι όχι μπάσκετ μυαλού.

Ο Ομπράντοβιτς έπρεπε να φροντίσει να αξιοποιήσει το ταλέντο του, το 'χει κάνει ήδη και παράλληλα ζητάει από τον Σμιθ να προσαρμοστεί στην αμυντική φιλοσοφία και να αντιληφθεί τις αποστάσεις σε άμυνα και επίθεση. Σε σχέση με το ξεκίνημα της σεζόν ο Αμερικανός έχει κάνει τεράστια βήματα προόδου σ' όλους τους τομείς. Καταρχήν έχει αυτοπεποίθηση που δεν είχε, όταν πάτησε στο παρκέ με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Πλέον, χωρίς δισταγμό παίρνει τα ελεύθερα σουτ που προκύπτουν γι αυτόν (σ.σ. όπως ακριβώς έβγαιναν και στον Αντώνη Φώτση), βάζει την μπάλα στο παρκέ και δεν διστάζει να την πάει μέχρι μέσα, προσπαθώντας παράλληλα να καλύψει τα αμυντικά κενά χρησιμοποιώντας το μυαλό του. Αν ο Σμιθ αποκτήσει την σταθερότητα που επιβάλλεται, τότε ο Παναθηναϊκός θα θυμίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό την ομάδα που θαυμάσαμε πέρυσι στην κρίσιμη περίοδο.

Το τρίτο σημείο είναι πως για πρώτη φορά φέτος ο Παναθηναϊκός παρουσίασε δύο πολύ σημαντικά στοιχεία. Πρώτον, το rotation του Ομπράντοβιτς δεν επηρέασε σε τίποτα την απόδοση της ομάδας σ' όλη τη διάρκεια του αγώνα. Ηταν η πρώτη φορά φέτος που τα πρόσωπα άλλαζαν, αλλά η (καλή) εικόνα παρέμενε ίδια στο παρκέ.

Αυτό παίρνει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, αν αναλογιστούμε πως το καλύτερο διάστημα του Παναθηναϊκού, αυτό στη β' περίοδο, έγινε με τον Δημήτρη Διαμαντίδη να ξεκουράζεται στον πάγκο. Είναι σπάνιο να βλέπεις τον Παναθηναϊκό να... πετάει με τον αρχηγό εκτός παρκέ, αλλά όταν συμβαίνει είναι ένδειξη πως τα καλύτερα έρχονται.

Τρίτον, ο Παναθηναϊκός δείχνει να ανακτά ένα στοιχείο που δεν είχε το τελευταίο δίμηνο... Να «πατάει το γκάζι» όταν βρίσκεται στο +7, στο +10, ακόμη και στο +15. Τόσο με την ΚΚ Ζάγκρεμπ, όσο και με την Ζάλγκιρις, ο Παναθηναϊκός ανέβασε ρυθμό την κατάλληλη στιγμή, «τελείωσε» τον αντίπαλό του και... πήγε παρακάτω. Αυτό το στοιχείο είναι απαραίτητο, πρώτον για να μην φτάνει στο σημείο να τρέχει και να μην φτάνει στο φινάλε και δεύτερον για να παίρνει τις απαραίτητες ανάσες και να βγάζει ξεκούραστα τα παιχνίδια.

Στα θετικά συγκαταλέγεται η επιστροφή στις καλές εμφανίσεις του Νικ Καλάθη, η σταδιακή άνοδος του Μάικ Μπατίστ, η ετοιμότητα του Βουγιούκα που αυτή τη φορά ένιωθε μέρος του παιχνιδιού από την πρώτη φάση, η ενέργεια που έβγαλε ο Καϊμακόγλου, αλλά και τα ποιοτικά λεπτά που έβγαλε ο Πατ, χωρίς να κάνει λάθη και παίζοντας τον ρόλο του Σάτο στην άμυνα.

Οσο για τα αρνητικά; Τα κλασικά... Λόγκαν και Μάριτς... Ο πρώτος συνεχίζει να είναι εκτός κλίματος, ενώ ο δεύτερος παίζει πολύ λίγο κι αυτό τα λέει όλα τη δεδομένη στιγμή.

Πηγή: prasinanea.gr
 

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS