Μέσα στην εβδομάδα ο Παναθηναϊκός τελειώνει τις υποχρεώσεις του στην α’ φάση με τον αδιάφορο βαθμολογικά αγώνα με την Μπάμπεργκ και το μόνο κίνητρο των παικτών του Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι να κάνουν… καλά Χριστούγεννα, χωρίς φωνές και… homework για το σπίτι (βλέπε dvd με λάθη)…

Στην ουσία, ο Παναθηναϊκός θα ξέρει από την Πέμπτη το βράδυ τους αντιπάλους τους στο Top-16 και ελάχιστα πράγματα θα περιμένει από την κλήρωση της Παρασκευής. Αλλωστε είναι τόσες οι δικλείδες που βάζει η Ευρωλίγκα που τις περισσότερες φορές οι κληρώσεις της Ευρωλίγκας μοιάζει με ανοικτό βιβλίο. Το πιθανότερο είναι ο Παναθηναϊκός να πάει σε όμιλο με την Μπαρτσελόνα ή την Ρεάλ, την Γαλατασαράι ή την Εφές και μια ομάδα από τον όμιλο του Ολυμπιακού, αναμφισβήτητα τον πιο μπερδεμένο όμιλο στην ιστορία του θεσμού…

Το βέβαιο όμως είναι πως το ζητούμενο στο Τοπ-16 δεν είναι το ποιοι θα είναι οι αντίπαλοι, αλλά το πώς θα παρουσιαστεί ο Παναθηναϊκός και τι θα προλάβει να βελτιώσει μέχρι το τζάμπολ της β’ φάσης. Γιατί κακά τα ψέματα, το πράγμα αρχίζει να σοβαρεύει και οι πρωταθλητές Ευρώπης θα πρέπει να παρουσιαστούν βελτιωμένοι σε πολλούς τομείς, αν θέλουν να πάνε όσο πιο μακριά γίνεται για να υπερασπιστούν το στέμμα τους.

Το πρώτο και βασικό ζητούμενο λοιπόν για τον Παναθηναϊκό είναι η διάρκεια. Σε σχέση με το ξεκίνημα της χρονιάς η εικόνα είναι βελτιωμένη, αλλά σίγουρα η ομάδα δεν είναι στο επιθυμητό επίπεδο. Ο Παναθηναϊκός που ξέρουμε δεν χάνει μέσα σ’ ένα δίλεπτο την ΤΣΣΚΑ από τα μάτια του, ούτε επιτρέπει στους αντιπάλους του να «επιστρέφουν» από το -8 ή το -10. Σίγουρα, η επικείμενη επιστροφή των έμπειρων Τσαρτσαρή, Περπέρογλου θα βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά από μόνη της δεν φτάνει.

Δεύτερον, θα πρέπει το rotation του Ομπράντοβιτς να βγάζει κερδισμένο κι όχι χαμένο τον Παναθηναϊκό. Με εξαίρεση τον… περίπατο στη Λιθουανία επί της Ζαλγκίρις, δεν θυμάμαι άλλο παιχνίδι που ο «Ζοτς» να πήρε και από τους 10-11 παίκτες του αυτού που μπορούσαν.

Για παράδειγμα, ο Μάριτς δεν είναι δυνατόν να κάνει τέσσερα φάουλ σε τρία λεπτά (!) και κατά διαστήματα να μοιάζει με βετεράνο μπασκετμπολίστα που θέλει, αλλά δεν μπορεί. Μην ξεχνάμε πως ο Σερβοαυστραλός αναδείχτηκε κορυφαίος ψηλός στην Ευρωλίγκα πριν από δύο χρόνια και δεν μπορεί η πραγματική του εικόνα να είναι αυτή. Ο καλός Μάριτς είναι άκρως απαραίτητος στον Παναθηναϊκό, από την στιγμή μάλιστα που ο Μπατίστ δεν είναι… νιάτο και είναι λογικό να προφυλάσσει τον εαυτό του για τα δύσκολα. Γενικότερα, ο Παναθηναϊκός πρέπει να γίνει πιο αξιόπιστος κοντά στο καλάθι, να ακουμπάει με αξιώσεις την μπάλα στους ψηλούς, καθώς μέχρι τώρα την έχει βγάλει μόνο με τον Βουγιούκα.

Τρίτον, ο Ντέιβιντ Λόγκαν πρέπει να γίνει κομμάτι της ομάδας, αφού κάτι τέτοιο δεν το ‘χει καταφέρει μέχρι τώρα. Είναι ένας παίκτης με συγκεκριμένα πλεονεκτήματα (σουτ, ταχύτητα, πίεση στην μπάλα), συγκεκριμένες αδυναμίες (οργάνωση, πάσα), αλλά τουλάχιστον ας κάνει σε υψηλό επίπεδο αυτά για τα οποία καθιερώθηκε στην Ευρωλίγκα.

Τέταρτον, η διάρκεια που προαναφέραμε, θα πρέπει να βρει εφαρμογή και τον Στίβεν Σμιθ. Ο Αμερικανός είναι η ευχάριστη έκπληξη μέχρι τώρα κι αν αποκτήσει διάρκεια στο παιχνίδι του θα αποδειχτεί «λαβράκι». Εχει κάνει άλματα προόδου από το ξεκίνημα της σεζόν και όλα δείχνουν ότι σύντομα θα καταφέρει να σταθεροποιηθεί σε υψηλό επίπεδο.

Αν γίνουν όλα αυτά που μπορεί να φτάσει ο Παναθηναϊκός; Στον βασικό του στόχο που για μένα πρέπει να είναι η παρουσία στο φάιναλ φορ. Με βάση την εικόνα που υπάρχει μέχρι σήμερα και συγκρίνοντας με τους υπόλοιπους διεκδικητές, οι «πράσινοι» διαθέτουν την ποιότητα για να πάνε στην Κωνσταντινούπολη και από ‘κει και πέρα… ό,τι ήθελε προκύψει. Αρκεί, όπως είπαμε, να υπάρξει βελτίωση κι όχι σταθεροποίηση στην εικόνα που έχουμε δει μέχρι σήμερα.

Πηγή: prasinanea.gr
 

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS