Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα αλλάξει και αν θα αλλάξει στο άμεσο μέλλον, ωστόσο, η παρουσία του Μάριτς και κατά δεύτερο λόγο του Λόγκαν συνεχίζουν να προβληματίζουν και θα κάνουν ακόμη πιο έντονο τον «πονοκέφαλο», όσο πλησιάζουμε στην πρεμιέρα του Τοπ-16!

Το απίστευτο επιθετικό φάουλ του Σερβοαυστραλού, επτά μόλις δευτερόλεπτα μετά την είσοδό του στο παρκέ ήταν η αιτία για να… ξεσπάσει ο «Ζοτς», να τον επαναφέρει στον πάγκο και να χρειαστεί κανένα 20λεπτο μέχρι να τον ρίξει για δεύτερη φορά στο παρκέ. Όταν ένας παίκτης που ‘χει υποπέσει στο ίδιο λάθος δεκάδες φορές στο πρόσφατο παρελθόν, το ‘χει συζητήσει με το προπονητικό τιμ, του έχουν εξηγήσει το λάθος του, μπαίνει στο γήπεδο και… χρειάζεται μόλις 7’’ για να ξανακάνει το ίδιο, τότε λογικότατα επιστρέφει στον πάγκο και δεν μπορεί να έχει πειστική εξήγηση για τη «γκάφα»…

Οσο κι αν δεν φαίνεται αυτό, ο Ομπράντοβιτς είναι από τους πλέον υπομονετικούς προπονητές. Μπορεί να φωνάζει, μπορεί να γίνεται… μελιτζανί όταν νευριάζει, αλλά δεν θα τον δείτε ποτέ να ουρλιάζει επειδή ένας παίκτης του έχασε ένα ελεύθερο σουτ ή επειδή επιχείρησε να τρέξει στον αιφνιδιασμό και του έφυγε η μπάλα από τα χέρια.

Θα τον δείτε όμως σε έξαλλη κατάσταση, αν αντιληφθεί πως ο παίκτης του δεν είναι απόλυτα συγκεντρωμένος σ’ αυτό που κάνει και δεν ακολουθεί πιστά αυτό που του έχει ζητήσει. Δεν… σηκώνει με τίποτα για παράδειγμα λάθη τύπου Μάριτς που αποδεικνύουν την έλλειψη συγκέντρωσης, που δείχνουν να έχουν… μπει από το ένα αυτί και να έχουν βγει από το άλλο οι κουβέντες που γίνονται όλο αυτό το διάστημα για το ίδιο θέμα…

Η ουσία είναι πως ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να περιμένει τον αξιόπιστο ψηλό που απέκτησε το καλοκαίρι του 2010, αλλά προς το παρόν το μόνο που βλέπει είναι να γίνεται ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω…

Πέραν των (συνηθισμένων) αρνητικών στοιχείων, υπήρξαν δύο πολύ θετικά από την άνετη κατά την άποψή μου επικράτηση στη Ρόδο. Το ένα βεβαίως ήταν η μεγάλη επιστροφή του Στράτοπυ Περπέρογλου που έδειξε σε πολύ καλή κατάσταση και το άλλο είναι η εμφάνιση του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους που παιχνίδι με το παιχνίδι εμφανίζεται περισσότερο σταθερός. Ο «Σάρας» έχει την προσωπικότητα των «μεγάλων» αγώνων, είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι ήταν πριν από δύο χρόνια τέτοια εποχή και στο δημιουργικό κομμάτι θα δώσει λύσεις στο Τοπ-16. Αν σιγά – σιγά δούμε και τον Νικ Καλάθη του δευτέρου εξαμήνου της περσινής σεζόν, τότε στην περιφέρεια «κλείσαμε», ακόμη κι αν ο Λόγκαν συνεχίζει να κινείται στη μετριότητα…

Στα θετικά εντάσσω και τα νεύρα του Μάικ Μπατίστ προς τους διαιτητές, με την έννοια πως σιγά – σιγά αισθάνεται και ο ίδιος πως πατάει γερά στο πόδια του, έχει κίνητρο και θέλει μέσα από αυτά τα παιχνίδια να φτάσει στο 100% της φόρμας του, τον Τσαρτσαρή που με την εμπειρία του και μόνο αλλάζει την εικόνα στην άμυνα, αλλά και τον Καϊμακόγλου που είναι μακράν ο πιο σταθερός παίκτης του Παναθηναϊκού φέτος…

Οσο για τον Σμιθ; Σταδιακά, ο χρόνος του μειώνεται… 11η αγωνιστική έπαιξε 17:12, 12η 14:09, 13η 4:15, ενώ την 10η μέτρησε μόλις 6:30… Σίγουρα με την επιστροφή του Τσαρτσαρή και τον αξιόπιστο Καϊμακόγλου, ο Ομπράντοβιτς έχει περισσότερες λύσεις στο «4», αλλά εκτιμώ πως ο Σμιθ θα δώσει λύσεις μελλοντικά και σε αντίθεση με τον Λόγκαν συνεχίζει με καλό βαθμό το… φροντιστήριο που ξεκίνησε το καλοκαίρι.

Πηγή: prasinanea.gr
 

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS