Για έξι αγωνιστικές το πράγμα ήταν απλό, γραμμικό. Ξεκινούν τρεις Έλληνες μαζί με τους Γκραντ, Γιάμπου σε ένα αμυντικογενές σχήμα που έχει το διπλό ρόλο να θέσει τα ενεργειακά στάνταρ και να μαλακώσει τον αντίπαλο τόσο ώστε να τον κατασπαράξουν τα θηρία που έρχονταν από τον πάγκο: Φρανίσκο, Μπόνγκα, Χέιζ-Ντέιβις, Λεσόρ. Τα δίδυμα είχαν καθοριστεί, τα χρονικά σημεία που έπαιζε κάθε unit το ίδιο, με τις φυσιολογικές διαφοροποιήσεις που συμβαίνουν ανάλογα με την αντίσταση του αντιπάλου. Υπήρχε πάντως η αίσθηση της τάξης και της ευρυθμίας, λίγο γιατί το πράγμα είχε φανερή ισορροπία ανάμεσα σε άμυνα και επίθεση, άλλο τόσο γιατί η πλειοψηφία των αντιπάλων στο ξεκίνημα ήταν από το κάτω ράφι.

Διαβάστε περισσότερα στο σχόλιο του Χρήστου Καούρη στο Novasports.gr 

Παναθηναϊκός