Αρέσει για ένα σωρό λόγους ο Μίτσελ. Για την επιθετικότητα που χαρακτηρίζει τον Ολυμπιακό από πέρυσι κιόλας, στην εποχή που ορθοπόδησε η φιλοσοφία και το στυλ που μετέδωσε στην ομάδα. Όταν ξεκίνησε η ωρίμανση των καρπών της δουλειάς του.

Για την…άγνοια κινδύνου ακόμα, παίζοντας σε όλα τα εκτός έδρας παιχνίδια των ομίλων του Champions League, Βρυξέλλες, Λισαβόνα, ακόμα και στο Παρίσι εναντίον της Παρί με το ασύγκριτο μπάτζετ, λες και ήταν... στο Καραϊσκάκη!

Αρέσει ο Μίτσελ για τη φρεσκάδα με την οποία παρουσίασε τους Ερυθρόλευκους σε βάθος χρόνου και η οποία έλειψε όταν πια ο Ολυμπιακός ένιωσε πως ήταν εκτός στόχων, αποκλεισμένος με το άχαρο σοκ των λεπτομερειών από τα προημιτελικά του C. L. και «κλειδώνοντας» τον εγχώριο τίτλο του πρωταθλήματος από τις γιορτές των Χριστουγέννων.

Μια φρεσκάδα που «εξωπραγματικά» ίσως τον συνοδεύει από τώρα για την επικείμενη νέα σεζόν.

Οι εντυπώσεις από το ταξίδι σε ΗΠΑ και Καναδά αφορούν ένα σύνολο καλοδουλεμένο και εύρυθμο λειτουργικά, με πολλή όρεξη να παίζει με την μπάλα κάτω, να συνδυάζεται και να αλληλοκαλύπεται αρμονικά, να κυκλοφορεί παιχνίδι και να τρέχει πάνω-κάτω, παρουσιάζοντας ελκυστικό ποδόσφαιρο. Παρόλο που η ανανέωση σε πρόσωπα είναι και αυτή τη χρονιά σε ιδιαίτερο βάθος και όχι επιδερμικά.

Για το έργο του Μίτσελ έχουν πλείστους λόγους να χαμογελούν και να επιχαίρουν στον Πειραιά.

Σε όλους τους παραπάνω έχει μεγάλη σημασία η αξιοποίηση του ελληνικού στοιχείου και της προοπτικής προσφοράς στην ομάδα από τα νεότερα ηλικιακά παιδιά.

Στη θέση των Σάμαρη, αλλά και Μήτρογλου, Σιόβα, που «έβγαλε» ουσιαστικά πέρυσι τέτοια περίοδο ο Ισπανός τεχνικός, βλέπουμε να είναι φέτος ο Διαμαντάκος και ο Μπουχαλάκης. Ο Αβραάμ Παπαδόπουλος να επανέρχεται στα επίπεδα των τεράστιων δυνατοτήτων του.

Επί των ημερών του Μίτσελ στον Ολυμπιακό, εξάλλου, ο Γιάννης Μανιάτης ωρίμασε στη θέση του κεντρικού μέσου, έμαθε να παίζει πολύ καλύτερα και επαγγελματικά εκεί, έβγαλε στο γήπεδο αρχηγικό πνεύμα, έγινε πληρέστερος και αξιοζήλευτος στα ευρωπαϊκά μάτια.

Όλα έχουν πάντοτε εξήγηση. Ο Μίτσελ είχε υπό την εποπτεία του στα «νηπιακά βήματα» της προπονητικής καριέρας του τις ακαδημίες της Ρεάλ Μαδρίτης.

Έμαθε και του αρέσει να εργάζεται και να αναδεικνύει το «φρέσκο αίμα». Έχει γιο που παίζει ποδόσφαιρο σε επαγγελματικό επίπεδο και πιστεύει στη νέα γενιά.

Επιπροσθέτως έχει την ισχυρή προσωπικότητα, τον «αέρα» του επιβλητικού αναστήματος μιας τεράστιας ποδοσφαιρικής φυσιογνωμίας.

Ο άνθρωπος είναι ακομπλεξάριστος και ανιδιοτελής.

Όχι σαν κάτι άλλους ξένους προπονητές που κατά καιρούς έχουν περάσει από ελληνικούς πάγκους και το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να οικοδομήσουν το «ημέτερο περιβάλλον».

Να φέρνουν σωρηδόν συμπατριώτες τους, αμφιβόλου αξίας, για μίζες και… παρακράτος στο σύλλογο που τους έδινε ψωμί να τρώνε.

Ο Μίτσελ όχι μόνο δεν έχει πρόβλημα με τους Έλληνες παίκτες, αλλά αντιλήφθηκε νωρίς κιόλας, ότι θα του αποδειχθούν γενικότερα χρήσιμοι ώστε να ισχυροποιήσει τη θέση του και να ανεβάσει τις μετοχές της δουλειάς του, εφόσον τους αξιοποιούσε σωστά και πολύπλευρα.

Αυτό έκανε, αυτό κάνει και «πιάνει»…

Δικαιοσύνη μπάλας και UEFA

Μπορεί να λέμε, να λέμε, αλλά κάπου το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός, ειδικά αυτή η «θηλυκιά», η μπάλα, που δεν έχει διόλου μπέσα, απονέμουν δικαιοσύνη.

Ναι, εντάξει, κοντά στις 20 τελικές, δύο δοκάρια, ανελέητο σφυροκόπημα στα μισά του 2ου ημιχρόνου, αλλά είναι από εκείνες τις φορές που με τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού δεν… ξίνισε ο τραχανάς στον τομέα των αναμνήσεων του αγώνα.

Ή αν θέλετε και των δύο αγώνων με την Σταντάρ, στους οποίους ο ΠΑΟ ήταν πιο ομάδα, πιο πειστικός σαν σύνολο, όμως εκεί ακριβώς είναι και το «μυστικό» της πρόκρισης των Βέλγων που δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει.

Εν ολίγοις: Κόντρα σε έναν τόσο «φτωχό» αντίπαλο, ένα τόσο πολύ μέτριο συγκρότημα, από μία εμφανώς κατώτερη, χειρότερη ομάδα, όπως σας κάνει πιο καλά πέστε το, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να αποκλείεσαι.

Είσαι άξιος της μοίρας σου. Και προφανώς και των ρεαλιστικών δυνατοτήτων σου! Διότι αν δεν επενδύσεις, αν δεν χώσεις λεφτά, δεν κάνεις μεταγραφές, δεν περπατάς στην Ευρώπη. Μένεις Ελλάδα.

Ή τέλος πάντων λες και «ευχαριστώ» αν κατορθώσεις και πλασαριστείς στους ομίλους του Europa League. Και για να κουβαλάς για ορισμένους μήνες λίγη από την πολυπόθητη ευρωπαϊκή «χρυσόσκονη» - κι ας μην είναι και από… την καλή, του C.L. – αλλά το σπουδαιότερο να έχεις έσοδα στο ταμείο σου για να μην καταστραφείς οικονομικά.

Δεν πας πουθενά με μεταγραφή Μπούρμπο (αλήθεια γιατί δεν παίζει;), έναν δανεισμό αγνώστου Ολλανδού ουσιαστικά από τη Γιουβέντους, το… τεράστιο «επίτευγμα» να διατηρήσεις στην ομάδα τον Σίντελφελντ!

Και μη σκεφτείτε ότι εντάξει τόσοι και τόσοι ήταν άγνωστοι πέρσι (Αμπέντ, Μέντες, Νάνο) κι όμως ο ΠΑΟ υπερέβη 1000% τον εαυτό του…

Γιατί δεν είναι κάθε μέρα του Αϊ Γιαννιού (Αναστασίου) να του «κάθονται» όλα, μα όλα!

Όσο για τη Σταντάρ Λιέγης, μην κάνει όνειρα θα πάει παραπέρα.

«Αποκλεισμένη» είναι από τώρα στον επόμενο προκριματικό με τον αντίπαλο του επιπέδου που θα συναντήσει.

Αλλά να που και εδώ υπάρχει δικαιοσύνη. Τώρα αναφέρομαι στην κατάταξη των γκρουπ της UEFA. Παναθηναϊκός και Βέλγοι: Δεν ήταν για να τοποθετηθούν στους ισχυρούς…
Προφανώς!

- Καρντάσια, αρχίσαμε τα γκολ-οφσάιντ (στην Τούμπα ειδικά) από τα φιλικά φέτος; Γιατί μετά θα φταίνε πάλι ο Ολυμπιακός, ο Μαρινάκης, η ΕΠΟ, η Λίγκα, ο Μπριάκος, κλπ. καθώς και οι καινούργιοι Καραμελίδης, Χιού Ντάλας, που προαλείφονται για το «μάτι του κυκλώνα-Βαρδάρη», έτσι;
- Όπως διαβάζω μέχρι και ένας 22χρονος Αφρικανός, ένας Αλιού Ντάρμπο, παντελώς άγνωστος, χορεύει στο ταψί τους ιθύνοντες του ΠΑΟΚ.

Στο «ψηστήρι» τον είχε ο Βρύζας για να του δώσει να καταλάβει ότι… δεν τον ξέρει η μαμά του και για να κάνει μεταγραφή (από τη β’ ομάδα της Λε Μαν!) ήταν αναγκαίο να δοκιμαστεί, αλλά αυτός αρνήθηκε επίμονα.

Το θέμα μας δεν είναι ο παίκτης από την Γκάμπια, αλλά ο σχεδιασμός και οι ικανότητες της διοίκησης του Δικεφάλου στην οικοδόμηση μιας ομάδας τουλάχιστον ανταγωνιστικής του Ολυμπιακού έτσι;

Το πώς κατάφεραν να φέρουν για δοκιμή στη Θεσσαλονίκη έναν παίκτη που… δεν θέλει να δοκιμαστεί, αν το καταλαβαίνετε το εξηγείτε και σε εμάς!
 

SPORTS