Σαν σήμερα, στις 20 Απριλίου 2014, έφυγε από τη ζωή στο Τορόντο σε ηλικία 76 ετών ο Ρούμπιν “Hurricane” Κάρτερ, μια από τις πιο τραγικές αλλά και εμβληματικές μορφές της αμερικανικής αθλητικής και κοινωνικής ιστορίας. Δεν έμεινε στη μνήμη μόνο ως σπουδαίος μποξέρ της μεσαίας κατηγορίας, αλλά ως ο άνθρωπος που πέρασε σχεδόν δύο δεκαετίες στη φυλακή για ένα τριπλό φονικό που δεν διέπραξε ποτέ.

Ο Κάρτερ γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1937 στο Κλίφτον του Νιου Τζέρσεϊ και μεγάλωσε μέσα σε σκληρές συνθήκες. Η παιδική και νεανική του ζωή ήταν ταραγμένη, με συγκρούσεις με την εξουσία, παραμονή σε αναμορφωτήριο, φυγή, θητεία στον αμερικανικό στρατό και νέα μπλεξίματα με τον νόμο. Αυτή η άγρια, ανυπότακτη πλευρά του χαρακτήρα του τον ακολούθησε σε όλη του τη ζωή και εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί αντιμετωπίστηκε συχνά ως «βολικός ένοχος» σε μια εποχή βαθιών φυλετικών προκαταλήψεων στις ΗΠΑ.

Στο ρινγκ, ο Κάρτερ ήταν εκρηκτικός. Αν και σχετικά κοντός για middleweight, έχτισε φήμη χάρη στην επιθετικότητα, τη δύναμη και τα νοκ άουτ του. Δεν πήρε ποτέ παγκόσμιο τίτλο, αλλά θεωρούνταν ένας από τους πιο επικίνδυνους μποξέρ της εποχής του. Το προσωνύμιο “The Hurricane” δεν ήταν τυχαίο. Αντανακλούσε το στυλ του: ορμητικό, βίαιο, ακατέργαστο. Ως επαγγελματίας κατέγραψε 27 νίκες, 12 ήττες και 1 ισοπαλία, με 19 νίκες με νοκ άουτ.

Η ζωή του ανατράπηκε βίαια το 1966, όταν συνελήφθη μαζί με τον Τζον Άρτις για τη δολοφονία τριών ανθρώπων στο Lafayette Bar and Grill στο Πάτερσον του Νιου Τζέρσεϊ. Το 1967 καταδικάστηκαν και οι δύο σε ισόβια, παρότι η υπόθεση στηρίχθηκε σε αμφισβητούμενες μαρτυρίες, χωρίς ισχυρά εγκληματολογικά στοιχεία. Χρειάστηκαν χρόνια ερευνών, νομικών μαχών και δημόσιας πίεσης για να αποκαλυφθεί το μέγεθος της δικαστικής εκτροπής. Το 1985 ο ομοσπονδιακός δικαστής H. Lee Sarokin ακύρωσε τις καταδίκες, κρίνοντας ότι η δίωξη είχε βασιστεί περισσότερο σε ρατσισμό και απόκρυψη στοιχείων παρά σε λογική και δίκαιη απονομή δικαιοσύνης. Οι κατηγορίες εγκαταλείφθηκαν οριστικά το 1988.

Η υπόθεσή του συγκλόνισε την αμερικανική κοινή γνώμη και ξεπέρασε τα όρια του αθλητισμού. Ο Μοχάμεντ Άλι στάθηκε δημόσια στο πλευρό του, ενώ ο Μπομπ Ντίλαν μετέτρεψε την ιστορία του σε διεθνές πολιτισμικό γεγονός με το τραγούδι “Hurricane” το 1975, συμβάλλοντας καθοριστικά στο να γίνει η υπόθεση γνωστή σε όλο τον κόσμο. Ο Ντίλαν έδωσε ακόμη και συναυλία στη φυλακή του Τρέντον για να στηρίξει τον αγώνα του Κάρτερ.

Το 1999 η ζωή του πέρασε και στη μεγάλη οθόνη με την ταινία “The Hurricane”, όπου τον ενσάρκωσε ο Ντένζελ Ουάσινγκτον. Η ερμηνεία εκείνη χάρισε στον Αμερικανό ηθοποιό Χρυσή Σφαίρα Α΄ Ανδρικού Ρόλου και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο την ιστορία ενός ανθρώπου που έγινε θρύλος όχι μόνο για τις γροθιές του, αλλά και για την αντοχή του απέναντι στην αδικία.

Όμως ο Ρούμπιν Κάρτερ δεν ήταν απλώς ένα θύμα δικαστικής πλάνης. Αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι, αφού βγήκε από τη φυλακή, δεν αρκέστηκε στην προσωπική του δικαίωση. Εγκαταστάθηκε στον Καναδά, απέκτησε καναδική υπηκοότητα και αφιερώθηκε στον αγώνα υπέρ άλλων αδίκως καταδικασμένων ανθρώπων. Από το 1993 έως το 2005 διετέλεσε εκτελεστικός διευθυντής της οργάνωσης Association in Defence of the Wrongly Convicted, ενώ τιμήθηκε και για το έργο του στην υπεράσπιση των θυμάτων δικαστικής πλάνης. Ακόμη και λίγο πριν από τον θάνατό του, έδινε μάχη για την αθώωση του David McCallum, ο οποίος τελικά δικαιώθηκε λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Κάρτερ.

Η προσωπικότητά του ήταν σύνθετη, σκληρή και ασυμβίβαστη. Δεν ήταν ο γυαλισμένος ήρωας του Χόλιγουντ. Ήταν δύσκολος άνθρωπος, περήφανος, συχνά απότομος, βαθιά σημαδεμένος από όσα είχε ζήσει. Είχε έντονη αίσθηση αξιοπρέπειας και αρνιόταν να εμφανιστεί ως αξιολύπητος. Μετά τη φυλακή μιλούσε συχνά δημόσια ως motivational speaker, αλλά περισσότερο έμοιαζε με ηθικό κατήγορο ενός άδικου συστήματος παρά με συμβατικό εμπνευστή. Γι’ αυτό και έμεινε ζωντανός στη μνήμη: όχι ως άγιος, αλλά ως άνθρωπος που αρνήθηκε να λυγίσει.

Ο Ρούμπιν Κάρτερ πέθανε από καρκίνο του προστάτη, έχοντας ήδη ξεπεράσει κατά πολύ τις αρχικές δυσοίωνες ιατρικές προβλέψεις. Μέχρι το τέλος, έδινε μάχη. Αυτό, τελικά, ήταν ο ίδιος ο χαρακτήρας του: ένας άνδρας που έζησε σαν να πολεμούσε συνεχώς, είτε απέναντι σε αντίπαλο στο ρινγκ είτε απέναντι σε ένα σύστημα που επιχείρησε να τον συντρίψει.

Γι’ αυτό και το όνομά του δεν έμεινε μόνο στην αθλητική ιστορία. Ο Ρούμπιν “Hurricane” Κάρτερ έγινε σύμβολο επιμονής, φυλετικής αδικίας, δικαστικού σφάλματος και ανθρώπινης αντοχής. Και σαν σήμερα, η μνήμη του θυμίζει ότι μερικές φορές ο πιο σπουδαίος αγώνας ενός πυγμάχου δεν δίνεται μέσα στα σχοινιά, αλλά έξω από αυτά.

Ρούμπιν Κάρτερ LIFE