Μετά ή και μαζί με τον Μοχάμεντ Άλι ανέβασαν το μποξ σ’ ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο κι εκεί που άπαντες έβλεπαν την πυγμαχία με μισό μάτι, ως αποκλειστικό άθλημα βίαιων και περιθωριακών υποκείμενων αναγκαστικά αναθεώρησαν ανακαλύπτοντας ότι η Ιστορία του αθλητισμού δεν γράφτηκε μόνο σε γρασίδια, παρκέ και χώματα, αλλά και σε τετραγωνισμένους χώρους.

 Τον αποκαλούσαν και «Kid Dynamite», γιατί σε ηλικία μόλις 20 ετών είχε ήδη καταφέρει να γίνει ο νεότερος παγκόσμιος πρωταθλητής στην Ιστορία των βαρέων βαρών έχοντας μάλιστα ήδη κερδίσει τους 12, από τους 19 μέχρι τότε αγώνες του, όχι απλά στον 1ο γύρο, αλλά σε λιγότερα από 91 δευτερόλεπτα.

 Η εκρηκτικότητα και η δύναμή του ήταν κάτι το εξωπραγματικό, ήταν όμως και θέμα «δολοφονικού» ενστίκτου γιατί ουδέποτε είχε αποκρύψει την καταγωγή του και την πολύ δύσκολη παιδική του ηλικία.

 «Γεννήθηκα σε χαρτόκουτα της Νέας Υόρκης, διηγιόταν και στα 13 μου βρέθηκα στους δρόμους του Μπρονξ να παλεύω για ένα κομμάτι ψωμί. Να’ ναι καλά, εκεί που βρίσκεται ο Κους Ντ’ Αμάτο (μεγάλος promoter των αρχών του ’80, που μεταξύ άλλων είχε ανακαλύψει και τους Ρόκι Γκρατσιάνο, Φλόιντ Πάτερσον) που με μάζεψε, μου δίδαξε μποξ και είχε ήδη δει σ’ εκείνο το μαύρο, βίαιο και ατίθασο παιδάκι ότι μία μέρα θα γινόμουν παγκόσμιος πρωταθλητής».

 Μετά τη φήμη, τη δόξα, τα συμβόλαια εκατομμυρίων, αλλά και τους τρεις ενιαίους, παγκόσμιους τίτλους (Wba, Wbc και Ibf) που είχε κατακτήσει από το ’87 έως και το ’91, ο Μάικ Τάισον αναβαπτίστηκε, ξαφνικά «ο χειρότερος άνθρωπος του πλανήτη». Έφταιγε μία (στημένη, εν τέλει) καταγγελία βιασμού κάποιας Ντεζιρέ Ουόσινγκτον η οποία του στοίχησε μία ποινή φυλάκισης έξι ετών (από τα οποία εξέτισε τα τρία), την υπόληψη, την αξιοπιστία και την αξιοπρέπεια. φυσικά και την καριέρα.

 Δεν είχε πρόβλημα με τη φυλακή, εξάλλου μέχρι τα 13 του την είχε ήδη επισκεφτεί καμία πενηνταριά φορές, είτε για κλοπές, είτε για εκφοβισμό, αλλά και τραυματισμό καταστηματαρχών. Το ψέμα απεχθανόταν και όσους φυσικά, τον τριγύριζαν μόνο και μόνο για προσωπικό όφελος.  

 «Είμαι 29 ετών και έχω ήδη 29εκ. δολάρια χρέη», έλεγε όταν επιτέλους απέκτησε ξανά την ελευθερία του μένοντας ωστόσο στον άσο γιατί οι χρονοβόρες δικαστικές μάχες τον είχαν αφαιμάξει εντελώς. Αλλά όπως κάθε άνδρας που σέβεται τον εαυτό του κατάφερε να ξανασηκωθεί, να ξαναπέσει και να σταθεί και πάλι στα πόδια του επιδεικνύοντας μία δύναμη που, εν τέλει δεν ήταν μόνο μυϊκή, αλλά και ψυχική.

 Οι λόγοι που θα μπορούσαν να είχαν κάνει τον Τάισον τον μεγαλύτερο μποξέρ όλων των εποχών ήταν οι εξής: είχε το μοναδικό χάρισμα να μετατρέπει τον φόβο του αντιπάλου σε πάγιες τακτική και στρατηγική του, έτσι ώστε, ακόμη και πριν το πρώτο «gong» όποιος και να βρισκόταν απέναντί του είχε, στην ουσία ήδη χάσει.

 Επίσης απέδειξε ότι το ύψος δεν είναι το παν και ότι μπορείς το ίδιο να πετύχεις εάν έχεις τεχνική, εκρηκτική δύναμη και συνεχόμενους συνδυασμούς ανά πάσα στιγμή έτοιμους ν’ ανοίξουν την απέναντι άμυνα.

 Επανέφερε στην πυγμαχία τον όρο του «knock- out», το οποίο αναζητούσε και επιζητούσε από τον πρώτο κι όλας δευτερόλεπτο, γιατί ανέκαθεν πίστευε ότι «ο θεατής που έρχεται να με δει, κάποια στιγμή θα θελήσει να πάει και σπίτι του να δειπνήσει».

 Υπήρξε το τέλειο μοντέλο προπόνησης, με ώρες επί ωρών ξοδεμένες στην τελειοποίηση του συγχρονισμού, χεριών και ποδιών και ας πίστευε ότι «πειθαρχία σημαίνει να κάνεις τα πράγματα που απεχθάνεσαι, αλλά να προσποιείσαι ότι τα κάνεις με κέφι».

 Μαζί με τον Μουχάμεντ Άλι ήταν, είναι και θα είναι ο πυγμάχος που άλλαξε τον τρόπο να «πουλήσεις» το μποξ. Ένα χαρισματικό, πολιτιστικό φαινόμενο που κατάφερνε ταυτόχρονα να μαγνητίζει το ενδιαφέρον όχι μόνο ως προς το αθλητικό κομμάτι, αλλά και ως προς το θέαμα ή την «είδηση» που θ’ ακολουθούσε.

 Ένα σύμβολο αναγνωρίσιμο στον Κόσμο ακόμη και απ’ όσους δεν ασχολούνταν με την πυγμαχία. Και όταν ένας άνθρωπος ξεπερνάει το σπορ σημαίνει ότι γεννήθηκε για να είναι ξεχωριστός: και ας τον είχε, η Ιστορία τοποθετήσει στη λάθος πλευρά.     

Μάικ Τάισον Μοχάμεντ Αλι Πυγμαχία Μποξ