Συνεπής με την εποχή, τη μόδα, την τάση των ημερών και την τεράστια εμπορική επιτυχία που γνωρίζει, ανά τον κόσμο η κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας του Κρίστοφερ Νόλαν, η ιταλική εφημερίδα δεν γινόταν να μην χρησιμοποιήσει ένα λογοπαίγνιο με τον διάσημο ήρωα του Ομηρικού έπους εντοπίζοντας, μάλιστα κι ένα κοινό τους σημείο: την χαμένη τους ταυτότητα.

 «Ήταν ακριβώς εδώ, στο Μόντριαλ –γράφει η εφημερίδα- που πριν από οκτώ χρόνια ο κόσμος του τένις γνώριζε για πρώτη φορά, το ταλέντο, αλλά και τη δυναμική του κορυφαίου Έλληνα τενίστα όλων των εποχών. Και του πρώτου της Ιστορίας που έφτασε ποτέ σε δύο τελικούς του Grand Slam: το πρώτο, το ’21 στο Ρολάν Γκαρός που κατάφερε να χάσει από τον Νόβακ Τζόκοβιτς κι ενώ προηγείτο 2-0 σετ και το δεύτερο, το ’23 στη Μελβούρνη επίσης χάνοντας από τον Σέρβο «κανίβαλο».

 Έκτοτε, όπως ακριβώς και ο Οδυσσέας ο Τσιτσιπάς απλά χάθηκε, χάνοντας και τον εαυτό του, βυθισμένος σε υπαρξιακά και προσωπικά προβλήματα, έλλειψη αυτοπεποίθησης, αλλά και συνεννόησης, κυρίως με τον πατέρα- προπονητή του Απόστολο τον οποίο προσέλαβε, απέλυσε, ξανά προσέλαβε και απέλυσε τουλάχιστον πέντε φορές.

 Στο Μόντριαλ, λοιπόν το μακρινό ’18 ο 27χρονος πλέον Έλληνας τενίστας φτάνοντας στον τότε τελικό του καναδικού Open έδινε την εντύπωση ότι μπορεί να συναγωνιστεί τον Ναδάλ, ύστερα όμως, αργά και δυστυχώς σταθερά απέδειξε ότι δεν έχει το μέταλλο να παίξει στο υψηλό επίπεδο των υπολοίπων: και όχι μόνο των Ναδάλ ή Τζόκοβιτς, αλλά και τον Μεντβέντεβ, Σίνερ ή Αλκαράθ.

 Στην πορεία, κάπου χάθηκε. Στο παγκόσμιο ranking ο κατήφορος έμοιαζε να μην έχει τελειωμό και το μόνο που κατάφερνε ήταν να κερδίζει, μέσο όρο ένα τουρνουά (Atp 500), το χρόνο υπερβολικά λίγο για να του δώσει το απαραίτητο καύσιμο για ν’ αναρριχηθεί και πάλι στην κορυφή του ranking.

 Μ’ εξαίρεση τα exploits σε Μοντεκάρλο (Atp 1000, που κατέκτησε τρεις φορές) και Τορίνο (Atp Finals), ο Τσιτσιπάς δεν κατάφερε να επαναλάβει την εκπληκτική πορεία που είχε σημειώσει σε Παρίσι και Μελβούρνη αναγκαστικά υποχρεώνοντας τους σημειολόγους του τένις ν’ ασχοληθούν με περισσότερο φρέσκα πρόσωπα και ταλέντα.

 Τουλάχιστον μέχρι την περασμένη εβδομάδα, όταν η νίκη στο τουρνουά του Γκσταντ του έδωσε εκείνη την ανάσα οξυγόνου που χρειαζόταν, κυρίως για την αυτοπεποίθησή του.

 «Το πρόβλημά του είναι καθαρά ψυχολογικό, υπογράμμισε πρόσφατα ο νέος του προπονητής, Τομάς Περέν τελειομανής συνεχιστής της φημισμένης σχολής Μουράτογλου. Το τένις του παραμένει υψηλό και στο ίδιο επίπεδο, κι αν διορθώσει κάποιες λεπτομέρειες, όχι μόνο τεχνικές, αλλά συμπεριφοράς (εννοώντας, να εκνευρίζεται λιγότερο), δεν θα δυσκολευτεί να επιστρέψει εκεί όπου πραγματικά ανήκει».

 Μετά την Ελβετία, ο Έλληνας τενίστας «πέταξε» στο Μόντριαλ όπου, λόγω χαμηλής βαθμολογίας δεν μπόρεσε να κάνει χρήση wild card, αλλά αναγκάστηκε να μπει στην κεντρική πόρτα μέσω προκριματικών. Μία καλή πορεία στον Καναδά και μετά άλλη μία στο Σινσινάτι θα ήταν ό,τι καλύτερο για να ξαναβρεί τη χαμένη του φόρμα, φυσική και ψυχική έτσι ώστε να ελπίσει σε κάτι καλύτερο στο επόμενο Us Open.

 Ο Στέφανος σταδιακά επιστρέφει, όπως εξάλλου συνέβη και στον Οδυσσέα. Είναι καθαρά θέμα μαθηματικού ρεαλισμού και όχι λυρισμού.        

Στέφανος Τσιτσιπάς Τένις