Κι αν τελικά γίνει η δουλειά πληρώνει (ο όποιος) Ολυμπιακός τη ρήτρα των 180 χιλιάδων κι όλα καλά κι όλα ωραία. Αυτό επιβάλλουν τα χρηστά ήθη και οι κανόνες καλής συμπεριφοράς. Δεν είναι δυνατόν να έχεις έναν υπάλληλο στη δουλειά σου και να μαθαίνεις από τα σάιτ ότι είναι έτοιμος να στην κάνει. Και σ' έναν ευαίσθητο και περίεργο χώρο, όπως είναι το ποδόσφαιρο. Δεν γίνεται. Ο Ουζουνίδης λοιπόν το άφησε να σέρνεται. Κι όχι μόνο δεν έκανε ένα τηλέφωνο, αλλά δεν έκανε κάποια στιγμή και μια δήλωση.

Οτι "εγώ είμαι προπονητής του Πανιώνιου και δεν έχω γνώση περί ενδιαφέροντος άλλων ομάδων για το πρόσωπό μου". Τίποτα. Δεν είναι συμπεριφορά επαγγελματία αυτή. Να θέλεις και την πίτα αφάγωτη και τον σκύλο χορτάτο. Κι αυτό μάλιστα που κυκλοφορεί στην πιάτσα είναι ότι την είδηση για το ενδιαφέρον του Ολυμπιακού την έδωσε στον Τύπο ο ίδιος ο Ουζουνίδης. Εβαλε τα χέρια του δηλαδή κι έβγαλε τα μάτια του δις. Από κει και πέρα υπάρχει το γελοίον του πράγματος με τους «Πάνθηρες». Μία μαγκιά με την ανακοίνωση ότι τον θεωρούν "ανεπιθύμητο" κι άλλη μία με το ντου που κάνανε στην προπόνηση. Τριάντα νοματαίοι δηλαδή για να του πούνε "Ουζουνίδη φύγε". Για τόσο πλήθος μιλάμε. Και τελικά τα καταφέρανε. Ο Ζαμάνης τον έδιωξε. Αυτό που λέμε και ξαναλέμε: Οτι οι οργανωμένοι έχουν τις ομάδες τσιφλίκια τους. Ο,τι γουστάρουνε κάνουνε.

Και γι' αυτό συμπεριφέρονται σαν αφεντικά κι όχι σαν οπαδοί. Αν όμως μιλήσουμε για Πανιωνιοφροσύνη, ποιο είναι το μέτρο για τους «Πάνθηρες»; Δεν θέλανε τον Ουζουνίδη επειδή μίλησε με τον Ολυμπιακό. Μάλιστα. Οταν τους έδινε ο Ολυμπιακός τον Μήτρογλου δανεικό ήτανε καλά; Γιατί δεν τρέχανε τότε στην προπόνηση να του πούνε να σηκωθεί να φύγει; Γιατί δεν βγάζανε ανακοίνωση ότι ο οποιοσδήποτε δανεικός από οποιαδήποτε ομάδα είναι ανεπιθύμητος; Γιατί δεχτήκανε να συνεχίζει να παίζει στον Πανιώνιο ο Κολοβός, ενώ είχε πουληθεί στον Ολυμπιακό; Πώς να κάνουνε μαγκιές όμως όταν είχανε από πίσω το αγγούρι του υποβιβασμού; Αν δεν υπήρχε εκείνη τη σεζόν ο Μήτρογλου, αύτανδρος θα είχε υποβιβαστεί στη Βήτα Εθνική ο Πανιώνιος. Αν είχανε βάλει βέτο για τον Μήτρογλου, το ρίσκο και το κόστος ήταν προφανές. Τώρα με τον Ουζουνίδη τι είχανε τι χάσανε.Εκ του ασφαλούς την πουλήσανε τη μαγκιά. Ας αφήσουμε όμως τη μίζερη και πεζή ποδοσφαιρική πραγματικότητα κι ας πάμε στα σπουδαία και στα σοβαρά.

εφημερίδα Goal

Ελλάδα Ποδόσφαιρο SPORTS