Ποδόσφαιρο υψηλών απαιτήσεων αλλά και χαμηλών προσδοκιών χωρίς θεατές, είναι αυτό που συνιστά ο "άδειος τελικός" του κυπέλλου στο ΟΑΚΑ.

Ετοιμος για το πρώτο νταμπλ της ιστορίας του ο ΠΑΟΚ θέλει να ξεπεράσει το εμπόδιο της ΑΕΚ και να κερδίσει αυτό που δεν μπόρεσε να το καταφέρει πριν από 34 χρόνια στον τελικό με την Λάρισα, το 1985 στο ίδιο γήπεδο.

Ποιες όμως είναι οι πιθανότητες του ΠΑΟΚ για μια τέτοια επιτυχία στην καλύτερη σεζόν της ιστορίας του;

Ο Βασίλης Βασιλάκος που φόρεσε τη φανέλα και των δύο ομάδων λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: ”Είναι η καλύτερη χρονιά που είχε ποτέ ο ΠΑΟΚ. Εχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα αήττητος και μετά την προηγούμενη επιτυχία του Παναθηναϊκού πριν από 55 χρόνια ασφαλώς αποδεικνύει ότι είναι η καλύτερη ομάδα στην χώρα. Αυτό το ομολόγησαν και οι αντίπαλοι του και το είδαμε όλοι όσοι παρακολουθούμε το ελληνικό πρωτάθλημα. Αλλά το παιχνίδι του τελικού είναι 90 διαφορετικά λεπτά, είναι ένα ματς που θέλει πάρα πολλή προσήλωση και προσοχή και η ΑΕΚ δεν είναι ομάδα που θα μπορούσε κανείς να την αγνοήσει, ειδικά σε ένα μόνο παιχνίδι. Πιστεύω πως το παιχνίδι θα κριθεί στις λεπτομέρειες αλλά και στις δυνάμεις που μπορεί να έχουν οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων, τώρα στο τέλος αυτής της περιόδου όπου και οι δύο αγωνίστηκαν με πολλά παιχνίδια στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Οι ποδοσφαιριστές και των δύο ομάδων είναι εξαντλημένοι από την 11μηνη παρουσία τους στα γήπεδα και φυσικά οι λεπτομέρειες θα κρίνουν τον τελικό και μπορεί να κριθεί στο ένα γκολ».

Ο Βολιώτης ποδοσφαιριστής που είναι από αυτούς που γεύτηκαν την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος με την ασπρόμαυρη ομάδα το 1985, ζει στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης και εργάζεται με παιδιά ποδοσφαιρικών ακαδημιών του Δήμου Πυλαίας Πανοράματος. Θεωρεί οτι είναι ντροπή το γεγονός ότι δεν μπόρεσαν εδώ και χρόνια να εξασφαλιστούν οι σωστές συνθήκες ενός παιχνιδιού σαν τον τελικό, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε αυτό το αρνητικό φαινόμενο των αδειών κερκίδων σε ένα αχανές στάδιο 80 χιλιάδων θέσεων.

Το ιστορικό παρελθόν των δύο αντιπάλων, έχει να επιδείξει και αρκετούς ακόμα τελικούς σαν τον φετινό. Είναι χαρακτηριστικό πως πριν από 36 χρόνια στις 29/6 1983 στο ίδιο γήπεδο με διαιτητή τον αείμνηστο Θεσσαλονικέα Αντώνη Βασσάρα, έγινε ο πρώτος τελικός στο ΟΑΚΑ. όπου η ΑΕΚ με δύο γκολ των Μαύρου και Βλάχου (2-0) κατέκτησε το τρόπαιο.

Ομως και τότε δεν έλειψαν τα επεισόδια, σοβαρά μάλιστα πριν από την έναρξη του παιχνιδιού, πράγμα που ανάγκασε τους αρχηγούς των δύο ομάδων Κούδα και Βλάχο αντίστοιχα, να απευθυνθούν με μικρόφωνα στους οπαδούς των ομάδων ζητώντας συναίνεση και ανοχή. Και τελικά αφού εκατοντάδες καθίσματα καταστράφηκαν και πετάχτηκαν στον αγωνιστικό χώρο του νεοδμητου σταδίου, οι δύο ομάδες κλήθηκαν να πληρώσουν από 2,5 εκατομμύρια δραχμές, για την αποκατάστη των ζημιών από την αντιαθλητική συμπεριφορά των οπαδών τους. Και τα χρήματα αυτά κατασχέθηκαν από τις εισπράξεις του παιχνιδιού εκείνου.

Ο Στάθης Τριανταφυλλίδης ένας νεαρός τότε ποδοσφαιριστής από την Καβάλα αγωνίστηκε ως αλλαγή στην 11άδα του ΠΑΟΚ και σήμερα που ζει στην Φωλιά Καβάλας ένα ήσυχο γραφικό χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την πρωτεύουσα του Νομού θυμάται: “ Στο παιχνίδι εκείνο όπου είχαμε μία πλήρη ομάδα με όλα τα αστέρια της εποχής και δύο χρόνια πριν κατακτήσει ο ΠΑΟΚ το τελευταίο πρωτάθλημα του 1985, η ΑΕΚ αγωνίστηκε πιο έξυπνα από μας και μολονότι εμείς είχαμε την υπεροχή και τις ευκαιρίες, η ΑΕΚ ήταν αυτή που πέτυχε τα γκολ. Θυμάμαι πως ένα γκολ σε κάθε ημίχρονο είχαμε δεχτεί και παρότι εμείς είχαμε ευκαιρίες ακόμα και μετά το 1-0 να ισοφαρίσουμε στο τέλος εξαντλήσαμε όλες μας οι δυνάμεις για να πετύχουμε την ισοφάριση, βγαίνοντας διαρκώς στην επίθεση, δεν είχαμε δυνάμεις για να επιστρέψουμε πίσω στις αντεπιθέσεις της ΑΕΚ και το γκολ που πέτυχε ο Βλάχος δέκα λεπτά πριν τελειώσει ο τελικός μας αποδιοργάνωσε πλήρως. Ηταν μία δύσκολη στιγμή και για τον ΠΑΟΚ, για τον κόσμο μας που μας είχε συμπαρασταθεί και για εμένα προσωπικά που λίγο αργότερα αναγκάστηκα να φύγω από την ομάδα της Θεσσαλονίκης λόγω των πολλών προβλημάτων από τραυματισμούς που είχα στα πόδια”.

Οι ιστοριές των τελικών δεν έχουν τέλος αρκεί να έχουν έστω το χρώμα και λίγο από την αίσθηση μιάς γιορτής. Κι αυτό ελπίζουν να συμβεί οι ποδοσφαιρόφιλοι, έστω και με την αρνητική και ασυνήθιστη εικόνα της άδειας κερκίδας, πράγμα που αποδυναμώνει τον τελικό από την όποια ομορφιά του θεάματος.