Το απόλυτο ευρωπαϊκό «Βατερλό» του Αντόνιο Κόντε

 Δώδεκα χρόνια απογοητεύσεων και ευρωπαϊκών εξευτελισμών, με Γιουβέντους, Τσέλσι, Ίντερ, Τόττεναμ και με αποκορύφωμα το φετινό πατατράκ στον πάγκο της Νάπολι που παρόλο τη «φαραωνική» επένδυση 100 και πλέον εκ. ευρώ αποκλείστηκε, κακήν κακώς στη League Phase ως 30η, σε σύνολο 36 ομάδων με μόλις 8 βαθμούς.

 Ούτε μία νίκη εκτός, ήττες από Σίτι και Μπενφίκα, «τεννιστική» συντριβή με 6-2 από την Αϊντχόφεν, ισοπαλία στην Κοπεγχάγη με αριθμητική υπεροχή, εντός νίκες μόνο με Σπόρτινγκ και Καραμπάχ, άλλη μία ισοπαλία με την Άϊντραχτ και στο κρισιμότερο παιχνίδι νέα ήττα στο «Ντιέγκο Μαραντόνα», 2-3 από την ανώτερη Τσέλσι. Και η πλάκα είναι ότι πέρυσι, οι οπαδοί των Partenopei κορόιδευαν τους αντίστοιχους της Μπολόνια για τον αποκλεισμό των Rossoblu’ ως 28οι…

 Στην Ιταλία ο 56χρονος προπονητής από το Λέτσε έχει κατακτήσει 5 πρωταθλήματα, τρία συνεχόμενα με τη Γιουβέντους, συν δύο Σούπερ- Καπ. Ένα με την Ίντερ, ένα και με τη Νάπολι, ενώ πρωτάθλημα και κύπελλο είχε πανηγυρίσει και στην Αγγλία, από τον πάγκο της Τσέλσι αποτυγχάνοντας, ύστερα σ’ εκείνο της Τόττεναμ.

 Στην Ευρώπη όμως, στη τελευταία 12ετία που προπονεί σε υψηλό, όπως λέμε επίπεδο η μεγαλύτερή του στιγμή ήταν ο (χαμένος, με 3-2, στην Κολονία) τελικός του Europa League του ’19-’20, από τη Σεβίλλη του Λοπετέγκουι κι αφού νωρίτερα είχε υποβιβαστεί από το Champions League χάνοντας σε Βαρκελώνη, Ντόρτμουντ και φέροντας ισοπαλία, με τη Σλάβια Πράγας στο Μιλάνο.

 Στην πρώτη του, ευρωπαϊκή χρονιά με τη Γιουβέντους (’12-’13) είχε φτάσει έως τα προημιτελικά χάνοντας και τα δύο παιχνίδια από την μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης, Μπάγερν Μονάχου. Ενώ την επόμενη χρονιά αποκλείστηκε στους ομίλους με καθοριστική ήττα από τη Γαλατάσαραϊ στην Κωνσταντινούπολη.

 Το ’17 αποκλείστηκε με την Τσέλσι στη φάση των 16 καταρρέοντας στο «Καμπ Νου» με τη Μπαρτσελόνα, το ’20-’21 αποκλείστηκε με την Ίντερ στη φάση των ομίλων, ενώ το ’22-’23 με την Τόττεναμ στη φάση των 16 με μία ήττα και μία ισοπαλία από τη Μίλαν.

 Τελικά, ποιος μπορεί ν’ αποκωδικοποιήσει το ποιος είναι ο πραγματικός Κόντε; Και ν’ απαντήσει στο γιατί τέτοιων, διαφορετικών εναλλαγών σε Ιταλία και Ευρώπη;