Ο τελικός της «δεκάρας» που έγραψε ιστορία

Αθλητικό Σαν Σήμερα: Στις 9 Ιουλίου 1969, το ελληνικό ποδόσφαιρο έζησε έναν από τους πιο παράξενους και μυθικούς τελικούς Κυπέλλου Ελλάδος. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός αναμετρήθηκαν στο Στάδιο Καραϊσκάκη, σε έναν τελικό που δεν κρίθηκε ούτε στην κανονική διάρκεια, ούτε στην παράταση, ούτε στα πέναλτι. Κρίθηκε σε ένα νόμισμα.

Ο τελικός έμεινε στην ιστορία ως ο τελικός της «δεκάρας».

Το παιχνίδι είχε όλη την ένταση που κουβαλά διαχρονικά ένα ντέρμπι «αιωνίων». Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στο 49ο λεπτό με τον μεγάλο Γιώργο Σιδέρη, τον εμβληματικό επιθετικό των «ερυθρόλευκων», που εκείνη την εποχή αποτελούσε φόβητρο για κάθε άμυνα. Το γκολ του έδωσε προβάδισμα στους Πειραιώτες και φάνηκε να γέρνει την πλάστιγγα προς την πλευρά τους.

Λίγα λεπτά αργότερα, όμως, το ματς άλλαξε ξανά. Στο 52’, ο Παναθηναϊκός έμεινε με δέκα παίκτες λόγω αποβολής του Μητρόπουλου. Θεωρητικά, ο Ολυμπιακός είχε πλέον και το σκορ και τον αριθμητικό πλεονέκτημα. Σε τέτοια παιχνίδια, όμως, η λογική πολλές φορές πάει περίπατο.

Στο 55’, ο Μίμης Δομάζος, ο «στρατηγός» του Παναθηναϊκού, ανέλαβε την εκτέλεση φάουλ και με απευθείας χτύπημα ισοφάρισε σε 1-1. Ήταν η απάντηση του μεγάλου ηγέτη των «πράσινων» σε μια στιγμή που η ομάδα του έδειχνε να βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο.

Η ένταση δεν σταμάτησε εκεί. Στο 76’, ο Μποτίνος αποβλήθηκε για έντονη διαμαρτυρία προς τον επόπτη Φακή, με αποτέλεσμα να αποκατασταθεί η αριθμητική ισορροπία. Από εκεί και πέρα, οι δύο ομάδες πάλεψαν μέχρι το τέλος, όμως το σκορ δεν άλλαξε ούτε στο 90λεπτο ούτε στην παράταση.

Και τότε ήρθε η στιγμή που έκανε τον τελικό αθάνατο.

Εκείνη την εποχή δεν προβλεπόταν διαδικασία πέναλτι. Ο κανονισμός επανάληψης του αγώνα σε περίπτωση ισοπαλίας είχε αλλάξει την προηγούμενη χρονιά. Έτσι, ο διαιτητής Χρήστος Μίχας κλήθηκε να δώσει λύση με τρόπο που σήμερα μοιάζει αδιανόητος: έβγαλε νόμισμα.

Κορώνα ο ένας, γράμματα ο άλλος. Η τύχη αποφάσισε εκεί όπου δεν μπόρεσε να αποφασίσει το γήπεδο.

Το νόμισμα έβγαλε Κυπελλούχο τον Παναθηναϊκό.

Η σκηνή πέρασε στη μυθολογία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο Παναθηναϊκός πανηγύρισε την κατάκτηση του Κυπέλλου, ενώ στον Ολυμπιακό έμεινε η πικρία ότι ένας τίτλος χάθηκε όχι από ένα γκολ, όχι από μια απόκρουση, όχι από μια εκτέλεση πέναλτι, αλλά από μια δεκάρα.

Μάλιστα, ο μύθος της εποχής αναφέρει ότι κανείς από την πλευρά του Ολυμπιακού δεν είδε καθαρά το νόμισμα όταν ο διαιτητής Μίχας ανακοίνωσε πως νικητής ήταν ο Παναθηναϊκός. Το γεγονός αυτό φούντωσε ακόμη περισσότερο τις συζητήσεις και έκανε τον τελικό ακόμη πιο θρυλικό.

Από την επόμενη χρονιά καθιερώθηκε η διαδικασία των πέναλτι, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ ξανά ένα τόσο μεγάλο παιχνίδι να κριθεί από την τύχη ενός νομίσματος.

Ο τελικός της 9ης Ιουλίου 1969 δεν έμεινε στην ιστορία μόνο για τον τρόπο με τον οποίο κρίθηκε. Έμεινε γιατί συμπύκνωσε όλη την παλιά, σκληρή και ακατέργαστη εποχή του ελληνικού ποδοσφαίρου: πάθος, ένταση, αποβολές, μεγάλες προσωπικότητες και κανονισμούς που σήμερα μοιάζουν αδιανόητοι.

Για τον Παναθηναϊκό ήταν ένα Κύπελλο που ήρθε με τη βοήθεια της τύχης, αλλά και με την προσωπικότητα του Δομάζου, ο οποίος ισοφάρισε όταν η ομάδα του έπαιζε με παίκτη λιγότερο. Για τον Ολυμπιακό ήταν μια χαμένη ευκαιρία και μια ιστορία που έμεινε ως πληγή.

Περισσότερο από μισό αιώνα μετά, ο τελικός της «δεκάρας» παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά επεισόδια της αντιπαλότητας Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Ένα παιχνίδι όπου η μπάλα σταμάτησε να αποφασίζει και τη θέση της πήρε ένα νόμισμα.

Οι συνθέσεις

Ολυμπιακός: Λιαδέλης (57’ Ξαρχάκος), Γκαϊτατζής, Αγανιάν, Ζαντέρογλου, Παυλίδης, Ν. Σιδέρης, Στολίγκας (67’ Μίχας), Βασιλείου, Γ. Σιδέρης, Κουμαριάς, Μποτίνος.

Παναθηναϊκός: Οικονομόπουλος, Αρ. Καμάρας, Μητρόπουλος, Σούρπης, Αθανασόπουλος, Δημητρίου, Ελευθεράκης, Ροκίδης (46’ Φραντζής), Δομάζος, Γραμμός (106’ Γονιός), Φιλακούρης.