Αθλητικό Σαν Σήμερα: Στις 17 Ιουνίου 1962, η Βραζιλία ανέβηκε ξανά στην κορυφή του κόσμου. Στο Σαντιάγο της Χιλής, η «σελεσάο» νίκησε την Τσεχοσλοβακία με 3-1 στον τελικό του 7ου Παγκοσμίου ΚυπέλλΤσου και έγινε η δεύτερη ομάδα στην ιστορία που κατέκτησε δύο συνεχόμενα Μουντιάλ, μετά την Ιταλία του 1934 και του 1938.

Ήταν μια διοργάνωση διαφορετική από τις άλλες. Σκληρή, βίαιη, γεμάτη εντάσεις, επεισόδια και αντιαθλητικά μαρκαρίσματα. Δεν έμεινε στην ιστορία μόνο για την επιβεβαίωση της βραζιλιάνικης κυριαρχίας, αλλά και ως το «Κύπελλο της Μεγάλης Σφαγής», εξαιτίας της αγριότητας που χαρακτήρισε αρκετούς αγώνες.

Η Βραζιλία πήγε στη Χιλή ως παγκόσμια πρωταθλήτρια, έχοντας κατακτήσει το τρόπαιο το 1958 στη Σουηδία. Εκεί είχε λάμψει ο Πελέ, το παιδί-θαύμα που άλλαξε την ιστορία του ποδοσφαίρου. Όμως το 1962 η μοίρα είχε άλλο πρωταγωνιστή. Ο Πελέ τραυματίστηκε νωρίς στη διοργάνωση και η Βραζιλία αναγκάστηκε να συνεχίσει χωρίς τον μεγαλύτερο αστέρα της.

Τότε βγήκε μπροστά ο Γκαρίντσα.

Ο Μανουέλ Φρανσίσκο ντος Σάντος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον ποδοσφαιριστή. Τον αποκαλούσαν «η χαρά του λαού», αλλά και «η ντρίμπλα του Θεού». Είχε ένα σωματικό ελάττωμα στο δεξί του πόδι, αποτέλεσμα πολιομυελίτιδας, το οποίο αντί να τον περιορίσει, του χάρισε ένα σχεδόν υπερφυσικό πλεονέκτημα στην ντρίμπλα. Οι κινήσεις του ήταν απρόβλεπτες, κοφτές, αδύνατο να διαβαστούν από τους αμυντικούς.

Στο Μουντιάλ της Χιλής, ο Γκαρίντσα μετέτρεψε την απουσία του Πελέ σε προσωπική αποστολή. Πήρε τη Βραζιλία στις πλάτες του και την οδήγησε στον τελικό. Σκόραρε, δημιούργησε, διέλυσε άμυνες και έγινε το απόλυτο πρόσωπο της διοργάνωσης. Ήταν η στιγμή που ο κόσμος κατάλαβε ότι η Βραζιλία δεν ήταν μόνο ο Πελέ. Ήταν μια ολόκληρη σχολή ποδοσφαίρου.

Ο τελικός απέναντι στην Τσεχοσλοβακία ξεκίνησε με ψυχρολουσία για τους Βραζιλιάνους. Οι Τσεχοσλοβάκοι προηγήθηκαν με τον Μάζοπουστ, όμως η απάντηση ήρθε γρήγορα. Ο Αμαρίλντο ισοφάρισε, ο Ζίτο έκανε το 2-1 και ο Βαβά διαμόρφωσε το τελικό 3-1, χαρίζοντας στη Βραζιλία το δεύτερο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η διοργάνωση είχε και μια σπάνια στατιστική ιδιαιτερότητα: έξι ποδοσφαιριστές αναδείχθηκαν πρώτοι σκόρερ με τέσσερα γκολ. Ανάμεσά τους και ο Γκαρίντσα, μαζί με τους Βαβά, Λεονέλ Σάντσες, Φλόριαν Άλμπερτ, Ντράζαν Γιέρκοβιτς και Βαλεντίν Ιβάνοφ. Ήταν ένα Μουντιάλ χωρίς έναν μοναδικό «κανονιέρη», αλλά με πολλές μεγάλες μορφές.

Πάνω από όλους, όμως, έμεινε ο Γκαρίντσα. Όχι μόνο για τα γκολ του, αλλά για τον τρόπο που έπαιζε. Για την αθωότητα, την τρέλα, τη φαντασία και την αλήτικη ελευθερία που έβγαζε στο χορτάρι. Ήταν ο ποδοσφαιριστής που έκανε την ντρίμπλα τέχνη και το απρόβλεπτο όπλο.

Η Βραζιλία του 1962 δεν είχε την τηλεοπτική μυθολογία της Βραζιλίας του 1970, εκείνης της ομάδας που άγγιξε την τελειότητα με Πελέ, Ζαϊρζίνιο, Ριβελίνο, Τοστάο και Κάρλος Αλμπέρτο. Όμως η ομάδα του 1962 είχε κάτι εξίσου σπουδαίο: χαρακτήρα. Έχασε τον Πελέ και δεν κατέρρευσε. Αντίθετα, βρήκε νέο ηγέτη, νέο ρυθμό και νέο σύμβολο.

Το Μουντιάλ της Χιλής έδειξε ότι η Βραζιλία δεν ήταν μια ομάδα μιας ιδιοφυΐας. Ήταν μια ποδοσφαιρική αυτοκρατορία που μπορούσε να γεννά διαρκώς μύθους. Και ο Γκαρίντσα ήταν ίσως ο πιο ανθρώπινος από όλους. Ένας παίκτης με ατέλειες στο σώμα, αλλά με τελειότητα στην έμπνευση.

Στις 17 Ιουνίου 1962, η Βραζιλία δεν κατέκτησε απλώς ακόμη ένα τρόπαιο. Επιβεβαίωσε ότι το ποδόσφαιρό της είχε περάσει σε άλλη διάσταση. Και ο Γκαρίντσα, ο άνθρωπος που ντρίμπλαρε σαν να κορόιδευε τους νόμους της φυσικής, πέρασε για πάντα στο πάνθεον των αθανάτων του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Τσεχοσλοβακία Αθλητικό Σαν Σήμερα Βραζιλία