Οι μόνες παραφωνίες στην άρτια ορχήστρα του Κολίνα

 Ένα απ’ αυτά ήταν το ξεγυρισμένο «2άρι» με το οποίο βαθμολογήθηκε ο CR7 από μερίδα του πορτογαλικού Τύπου. Η αποτυχία της πρωταθλήτριας Ευρώπης Ισπανίας να λυγίσει τη μαχητική αντίσταση του Κάπο Βέρντε, το οποίο δέχτηκε καταιγίδα επικρίσεων για αναχρονιστικό (και τι να’ κανε δηλαδή;) «catenaccio».

 Η αργή, δυσκίνητη και κατώτερη των προσδοκιών Βραζιλία για τη συνέχεια της οποίας, πάντως ο προπονητής της Κάρλο Αντσελόττι επιχείρησε να κατευνάσει τα πνεύματα υπογραμμίζοντας ότι τα τρόπαια δεν κερδίζονται στο πρώτο, αλλά στο τελευταίο παιχνίδι.

 Οι «γκάφες» του Αλγερινού τερματοφύλακα Λούκα Ζιντάν, που υπό το βλέμμα του διάσημου πατέρα του, που κάθε τόσο κουνούσε αποκαρδιωμένος το κεφάλι του επέτρεψε στον Μέσι να πετύχει το πρώτο του «χατ- τρικ» συνδυάζοντας με τον καλύτερο τρόπο τη συμμετοχή του σε 6ο Μουντιάλ.

 Και πίσω από τον Αργεντινό, η σταθερή αξία των υπόλοιπων αστέρων από τους οποίους περιμένεις, και δεν θα σε απογοητεύσουν ποτέ, να σου κάνουν τη λεγόμενη  διαφορά: Εμπαπέ, Χάλαντ. Και περισσότερο απ’ όλους τον Χάρι Κέιν, μία μόνιμη απειλή στην επίθεση, αλλά και μόνιμη βοήθεια στην άμυνα.

 Μεγάλη, πράγματι έκπληξη η Αγγλία του Τούχελ, δυνατή, κυνική και μαχητική όσο ποτέ άλλοτε που κάποιοι, δειλά, δειλά έχουν αρχίσει ν’ αναρωτιόνται: Και εάν… «it’s coming home» στ’ αλήθεια;

 Εξήντα χρόνια το ακούμε και το διαβάζουμε: πλάκα θα είχε, το κύπελλο να γυρνούσε στο «σπίτι» μετά το ’66. Θα εξαφανίζονταν από προσώπου γης όσοι, ακόμη και σήμερα συνεχίζουν να υπενθυμίζουν στον Γερμανό ομοσπονδιακό τεχνικό το γιατί δεν πήρε μαζί του τους Πάλμερ, Φόντεν ή Μαγκουάιρ.

 Αυτά ως προς το αγωνιστικό κομμάτι, γιατί υπάρχει και το οργανωτικό μέρος όπου παρατηρήθηκε το εξής παράδοξο: οι αποστάσεις και τα «cooling breaks» μπορεί να κουράζουν, οι μετακινήσεις να είναι απαγορευτικές. Τα κόστη διατροφής, διαμονής υπέρογκα. Παρόλα αυτά, για πρώτη φορά άπαντες, θεατές και τηλεθεατές συμφωνούν ότι βλέπουν, επιτέλους περισσότερη μπάλα. Προσοχή: δεν εννοούν απαραιτήτως το θέαμα, αλλά τον καθαρό χρόνο αγώνα.

 Σε σχέση με το ’18, όταν στη Ρωσία εγκαινιάστηκε το Var ή με το ’22 στο Κατάρ, στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών, του Μεξικού και του Καναδά παίζονται κοντά στα 60, ολόκληρα λεπτά «καθαρού αγώνα». Κι ο ρυθμός, παρόλο τις υψηλές θερμοκρασίες ή την κούραση που συγκέντρωσαν οι ποδοσφαιριστές από τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις της χρονιάς, μοιάζει πολύ περισσότερο γρήγορος.

 Κι αν αυτό συμβαίνει οφείλεται στους νέους κανονισμούς- περιορισμούς που απαίτησε ο Πιερλουϊτζι Κολίνα, άλλοτε «διαβόητος» διαιτητής κι εδώ και μερικά χρόνια επικεφαλής της παγκόσμιας, οργανωτικής επιτροπής διαιτησίας της Fifa.

 Ο άνθρωπος με τα γουρλωτά μάτια, τρόμος και φόβος για κάθε ποδοσφαιριστή, που κατά τα λεγόμενα του Αντσελόττι «υπήρξε τόσο καλός διαιτητής, που έβλεπε ακόμη και τα φάουλ που δεν υπήρχαν», προχώρησε, λοιπόν σε κάποιες συγκεκριμένες και στοχευόμενες, διορθωτικές κινήσεις με σκοπό τον αφανισμό των «επαγγελματικών» και σκόπιμων χασομεριών που συνήθως προκαλούνταν από θεατρινισμούς για ανύπαρκτους τραυματισμούς.

 Από την καθυστέρηση στην επαναφορά της μπάλας από τον τερματοφύλακα ή από την καθυστέρηση εξόδου ή εισόδου ενός παίκτη από και στον αγωνιστικό χώρο. Όλα αυτά πάνε: εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας.

 Ο τερματοφύλακας έχει στη διάθεσή του 8 δευτερόλεπτα για να επαναφέρει τη μπάλα, διαφορετικά σφυρίζεται κόρνερ υπέρ των αντιπάλων. Ο αμυντικός 5’’, αλλιώς είναι πάλι κόρνερ. Πέντε και στα πλάγια άουτ, αλλιώς αντιστρέφεται η απόφαση, ενώ 10’’ για τις αλλαγές, διαφορετικά ο παίκτης θα μείνει εκτός γηπέδου για ένα λεπτό.

 Η στρατηγική Κολλίνα βαπτίστηκε και ως «εκστρατεία κατά των πονηρών» και ομολογουμένως έπιασε τόπο γιατί έκτοτε δεν βλέπεις πλέον κανέναν να πέφτει κάτω (και να σφαδάζει) στην πρώτη επαφή ή το πρώτο «τζαρτζάρισμα», με αποτέλεσμα να έχει κερδηθεί επιπλέον χρόνος για «καθαρό ποδόσφαιρο».

 Μέχρι τη δραστική παρέμβαση του Κολίνα, ο πραγματικός χρόνος «καθαρού ποδοσφαίρου» σε σύνολο αγώνων 96’.54’’ λεπτών ή και (όπως στο Κατάρ), 102’.43’’ ήταν 54’.50’’. Ενώ στην Αμερική έφτασε ήδη κοντά στο 60%. Και ας μην του φαίνεται.