Άγριο κράξιμο στην Τουρκία για τη στάση της στο Μουντιάλ!

Με αιχμηρό τρόπο σχολιάζει ο Αρίστος Μιχαηλίδης στον Φιλελεύθερο την κίνηση της τουρκικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας να ζητήσει από τη FIFA την επανάληψη του αγώνα με την Παραγουάη στο Μουντιάλ, συνδέοντας το περιστατικό με μια ευρύτερη τουρκική νοοτροπία που, όπως σημειώνει, είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες στην Κύπρο.

Η Τουρκία αποκλείστηκε από τη διοργάνωση μετά τις ήττες από την Αυστραλία και την Παραγουάη. Αντί όμως να αποδεχθεί τον αποκλεισμό της, η ομοσπονδία της κατέθεσε επίσημο αίτημα στη FIFA για επανάληψη του αγώνα με την Παραγουάη.

Η αιτία; Ένα περιστατικό που για τους περισσότερους θα έμενε στα όρια του ευτράπελου. Κατά τη διάρκεια έντασης μεταξύ ποδοσφαιριστών, ο διαιτητής έτρεξε να επιβάλει την τάξη και του έπεσε στο χορτάρι ένα από τα ρολόγια που χρησιμοποιούσε για τη διαιτησία. Ο Ματίας Γκαλάρζα της Παραγουάης, ο οποίος αργότερα πέτυχε και το νικητήριο γκολ, το πήρε για λίγα δευτερόλεπτα, το φόρεσε στον καρπό του κάνοντας πλάκα και στη συνέχεια το επέστρεψε.

Η τουρκική πλευρά υποστήριξε ότι ο παίκτης, επειδή είχε ήδη κίτρινη κάρτα, έπρεπε να δεχθεί δεύτερη και να αποβληθεί. Από τη στιγμή που αυτό δεν συνέβη, η Άγκυρα θεώρησε ότι υπήρξε μεροληπτική διαιτησία και ζήτησε την επανάληψη του αγώνα.

Ο Αρίστος Μιχαηλίδης χρησιμοποιεί το ποδοσφαιρικό περιστατικό ως αφορμή για να περιγράψει μια βαθύτερη πολιτική και διπλωματική συμπεριφορά. Όπως σημειώνει, για όσους ζουν στην Κύπρο, τέτοιου τύπου απαιτήσεις δεν προκαλούν έκπληξη. Αντίθετα, μοιάζουν απολύτως γνώριμες, καθώς η ίδια λογική εμφανίζεται διαχρονικά στο Κυπριακό.

Στο άρθρο του φέρνει ως παράδειγμα τις δηλώσεις του Τουφάν Ερχιουρμάν, ο οποίος κατηγόρησε την Κυπριακή Δημοκρατία επειδή προχωρεί σε συμμαχίες με άλλες χώρες σε ζητήματα άμυνας, ενέργειας, θαλάσσιων ζωνών και εμπορικών διαδρόμων, υποστηρίζοντας ότι αυτό είναι προβληματικό από άποψη νομικού καθεστώτος.

Κατά τον αρθρογράφο, το επιχείρημα αυτό είναι εξωφρενικό, καθώς η Τουρκία επικαλείται τον ρόλο της ως εγγυήτρια δύναμη, ενώ το 1974 εισέβαλε στην Κυπριακή Δημοκρατία, κατέχει τμήμα του εδάφους της και επιδιώκει τη διάλυσή της. Με άλλα λόγια, η χώρα που παραβίασε το καθεστώς εγγυήσεων εμφανίζεται να εγκαλεί την Κυπριακή Δημοκρατία για νομικές παρατυπίες.

Ανάλογη λογική, σύμφωνα με τον Μιχαηλίδη, διακρίνεται και στο ζήτημα των παιδιών από μεικτούς γάμους στα κατεχόμενα. Η τουρκοκυπριακή πλευρά ζητά από την Κυπριακή Δημοκρατία να χορηγήσει υπηκοότητα σε απογόνους με έναν γονέα παράνομο έποικο, ενώ την ίδια στιγμή δεν αναγνωρίζει καν την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κράτους. Παράλληλα, οι ενδιαφερόμενοι, αν και διαθέτουν τουρκική υπηκοότητα λόγω του έποικου γονέα, προσφεύγουν σε κυπριακά δικαστήρια, στην ΕΕ και σε όργανα του ΟΗΕ, καταγγέλλοντας ότι δήθεν ζουν χωρίς ιθαγένεια.

Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους, καθώς αποτελούν εκφράσεις της ίδιας νοοτροπίας: της διατύπωσης υπερβολικών απαιτήσεων με επιχειρήματα που αντιστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα.

Κλείνοντας, υπενθυμίζει τη γνωστή φράση του Νίκου Δένδια, σύμφωνα με την οποία οι τουρκικές τοποθετήσεις «κάθε φορά διευρύνουν τα πλαίσια τα οποία καλείται να αντιμετωπίσει η ανθρώπινη λογική».

Το περιστατικό του Μουντιάλ, με το ρολόι του διαιτητή, μπορεί να μοιάζει ποδοσφαιρικό και κωμικό. Για τον Αρίστο Μιχαηλίδη, όμως, λειτουργεί ως μικρογραφία μιας συμπεριφοράς που η Κύπρος γνωρίζει πολύ καλά: όταν η Τουρκία χάνει στο γήπεδο, στη διπλωματία ή στο διεθνές δίκαιο, δεν αποδέχεται το αποτέλεσμα. Ζητά να αλλάξουν οι κανόνες.