Κυριαρχία χωρίς γκολ για τους "ρόχα" – Εξαφανισμένη επιθετικά η Αργεντινή

Η Ισπανία κυριάρχησε απόλυτα στο πρώτο ημίχρονο του τελικού του Μουντιάλ, κράτησε την Αργεντινή μακριά από την περιοχή της, δεν της επέτρεψε ούτε μία τελική προσπάθεια, αλλά δεν κατάφερε να μετατρέψει την υπεροχή της σε προβάδισμα.

Το 0-0 αδικεί την εικόνα του αγώνα ως προς την κατανομή της κυριαρχίας, αποτυπώνει όμως με ακρίβεια το βασικό πρόβλημα της «Ρόχα»: είχε την μπάλα, έφτανε με χαρακτηριστική άνεση στο επιθετικό τρίτο, αλλά δυσκολεύτηκε να δημιουργήσει πραγματικά καθαρές ευκαιρίες μέσα στην περιοχή.

Η Αργεντινή, από την άλλη πλευρά, έφτασε στην ανάπαυλα όρθια χάρη στον Εμιλιάνο Μαρτίνες και στην αμυντική της συνοχή. Επιθετικά, όμως, η εικόνα της ήταν απογοητευτική. Ο Λιονέλ Μέσι δεν μπόρεσε να μπει στο παιχνίδι, ο Χουλιάν Άλβαρες έμεινε απομονωμένος και η ομάδα του Λιονέλ Σκαλόνι ολοκλήρωσε το πρώτο μέρος χωρίς ούτε μία επαφή με την μπάλα μέσα στην ισπανική περιοχή.

Ο απόλυτος έλεγχος της Ισπανίας

Οι αριθμοί του πρώτου ημιχρόνου δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Η Ισπανία είχε 65% κατοχή έναντι 35% της Αργεντινής, ολοκλήρωσε 299 από τις 333 μεταβιβάσεις της και διατήρησε ποσοστό ακρίβειας 90%.

Η διαφορά, όμως, γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν η σύγκριση μεταφέρεται στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Οι Ισπανοί ολοκλήρωσαν 59 από τις 77 πάσες τους σε εκείνη τη ζώνη, με ποσοστό 77%. Η Αργεντινή είχε μόλις επτά εύστοχες μεταβιβάσεις σε 18 προσπάθειες, δηλαδή ποσοστό 39%.

Με απλά λόγια, η ομάδα του Λουίς ντε λα Φουέντε εγκαταστάθηκε στην περιοχή μπροστά από την αργεντίνικη άμυνα. Η Αργεντινή, αντίθετα, αδυνατούσε ακόμη και να περάσει με οργανωμένο τρόπο τη μεσαία γραμμή.

Ο Ρόδρι και ο Φαμπιάν Ρουίθ έδωσαν στην Ισπανία πλήρη έλεγχο του ρυθμού. Η κυκλοφορία ήταν υπομονετική, με μικρές αποστάσεις και συνεχείς αλλαγές πλευράς. Ο Ντάνι Όλμο κινούνταν ανάμεσα στις γραμμές, ενώ οι Πέδρο Πόρο και Μαρκ Κουκουρέγια ανέβαιναν ψηλά, αναγκάζοντας τους Αργεντινούς ακραίους να υποχωρούν.

Η Ισπανία δεν κυριάρχησε μόνο επειδή κρατούσε περισσότερο την μπάλα. Κυριάρχησε επειδή ήλεγξε πλήρως τον χώρο και δεν επέτρεψε στην Αργεντινή να εκδηλώσει ούτε μία μετάβαση με πραγματικές προϋποθέσεις.

Ο Γιαμάλ έδωσε την πρώτη προειδοποίηση

Η πρώτη καλή στιγμή ήρθε μόλις στο 5ο λεπτό. Ο Λαμίν Γιαμάλ βρέθηκε μέσα στην περιοχή και εκτέλεσε, αλλά έστειλε την μπάλα πάνω στον Εμιλιάνο Μαρτίνες.

Η φάση έδειξε από νωρίς πού ήθελε να χτυπήσει η Ισπανία. Ο Γιαμάλ αναζητούσε χώρους στη δεξιά πλευρά, με τον Πέδρο Πόρο να προσφέρει στήριγμα και τον Όλμο να κινείται εσωτερικά. Όταν η μπάλα έφτανε γρήγορα στον νεαρό εξτρέμ, η αργεντίνικη άμυνα αναγκαζόταν να μετατοπιστεί ολόκληρη προς τα αριστερά της.

Η συνέχεια, πάντως, δεν ήταν ανάλογη. Ο Γιαμάλ είχε ορισμένες λανθασμένες επιλογές, με πιο χαρακτηριστική την υπερβολικά δυνατή πάσα προς τον Όλμο στο 31ο λεπτό. Η Ισπανία έβρισκε τον τρόπο να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, αλλά η τελευταία μεταβίβαση δεν είχε την ακρίβεια που απαιτεί ένας τελικός Μουντιάλ.

Πολλές επιθέσεις, ελάχιστη ουσία στην περιοχή

Το μεγάλο παράδοξο της ισπανικής υπεροχής βρίσκεται στους αριθμούς των τελικών προσπαθειών. Η «Ρόχα» είχε τρεις τελικές, δύο στον στόχο και αναμενόμενα γκολ μόλις 0,23.

Από τις τρεις προσπάθειες, μόνο μία έγινε μέσα από την περιοχή. Οι άλλες δύο ήρθαν από απόσταση. Παράλληλα, η Ισπανία δεν δημιούργησε καμία «μεγάλη ευκαιρία» και δεν ολοκλήρωσε ούτε μία κάθετη πάσα που να διασπάσει πλήρως την αργεντίνικη άμυνα.

Το ίδιο πρόβλημα εμφανίστηκε και από τις πτέρυγες. Οι Ισπανοί επιχείρησαν δέκα σέντρες, αλλά μόνο μία βρήκε συμπαίκτη. Οι περισσότερες απομακρύνθηκαν εύκολα ή δεν είχαν σωστό αποδέκτη μέσα στην περιοχή.

Η Ισπανία είχε επτά επαφές στην αντίπαλη περιοχή έναντι καμίας της Αργεντινής, αλλά δεν φόρτωσε επαρκώς τον χώρο γύρω από τον Μίκελ Ογιαρθάμπαλ. Ο Ισπανός επιθετικός κινούνταν, άνοιγε διαδρόμους και συμμετείχε στην κυκλοφορία, όμως συχνά δεν υπήρχε δεύτερος παίκτης να επιτεθεί στον χώρο που δημιουργούσε.

Για να αποκτήσει μεγαλύτερη ουσία, η «Ρόχα» χρειάζεται περισσότερες κινήσεις χωρίς την μπάλα από τον Όλμο, τον Μπαένα και τον απέναντι εξτρέμ. Η κατοχή γύρω από την περιοχή δεν αρκεί, όταν ο Ογιαρθάμπαλ βρίσκεται μόνος ανάμεσα στους στόπερ.

Ο Ογιαρθάμπαλ άγγιξε το γκολ

Η καλύτερη στιγμή του ημιχρόνου ήρθε στο 39ο λεπτό. Ο Ογιαρθάμπαλ απέφυγε δύο αντιπάλους και έπιασε ένα δυνατό, χαμηλό σουτ από μέση απόσταση. Ο Εμιλιάνο Μαρτίνες αιφνιδιάστηκε από την εκτέλεση, αλλά κατάφερε να αντιδράσει και να αποκρούσει.

Ήταν η δεύτερη επέμβαση του Αργεντινού τερματοφύλακα και η σημαντικότερη. Τα 0,46 xGOT —η αξία των τελικών που κατευθύνθηκαν προς την εστία— δείχνουν ότι οι εκτελέσεις των Ισπανών ήταν καλύτερες από την αρχική ποιότητα των ευκαιριών τους.

Ο Μαρτίνες είχε ήδη «αποτρέψει» 0,46 γκολ σύμφωνα με τη σχετική μέτρηση. Σε ένα ημίχρονο στο οποίο η Αργεντινή δεν δημιούργησε τίποτα επιθετικά, ο τερματοφύλακάς της ήταν ο βασικός λόγος που το παιχνίδι παρέμεινε ισόπαλο.

Στο 43ο λεπτό, ο Κουκουρέγια δοκίμασε επίσης το πόδι του από το όριο της περιοχής, με την μπάλα να περνά λίγο δίπλα από το δεξί δοκάρι. Ήταν ακόμη μία επιβεβαίωση ότι η Ισπανία έβρισκε ευκολότερα εκτελέσεις από τη δεύτερη γραμμή παρά μέσα από την περιοχή.

Η Αργεντινή χωρίς τελική και χωρίς διέξοδο

Η επιθετική εικόνα της Αργεντινής ήταν σχεδόν ανύπαρκτη:

• Καμία τελική προσπάθεια
• Μηδενικά αναμενόμενα γκολ
• Καμία επαφή στην αντίπαλη περιοχή
• Μόλις επτά εύστοχες πάσες στο τελευταίο τρίτο
• Καμία κερδισμένη γωνία
• Μόλις 79% ακρίβεια στις μεταβιβάσεις

Ο Χουλιάν Άλβαρες δεν πήρε τροφοδότηση. Ο Λιονέλ Μέσι δεν βρήκε τις απαραίτητες επαφές μεταξύ της ισπανικής μεσαίας και αμυντικής γραμμής. Ο Νίκο Γκονσάλες προσπάθησε στο 18ο λεπτό να προχωρήσει μόνος, αλλά σταμάτησε πάνω στην οργανωμένη ισπανική άμυνα, ενώ λίγο αργότερα υποδείχθηκε σε θέση οφσάιντ.

Ουσιαστικά, η Αργεντινή δεν είχε ασφαλή πρώτη πάσα μετά την ανάκτηση. Ο Ντε Πολ και ο Μακ Άλιστερ υποχρεώθηκαν να ξοδεύουν τις περισσότερες δυνάμεις τους κυνηγώντας την κυκλοφορία των Ισπανών. Όταν η μπάλα περνούσε στα πόδια τους, βρίσκονταν μακριά από τον Μέσι και τον Άλβαρες, χωρίς κοντινά στηρίγματα.

Οι μακρινές μεταβιβάσεις δεν έδωσαν λύση. Η Αργεντινή ολοκλήρωσε μόλις επτά από τις 23 βαθιές μπαλιές της, ποσοστό 30%. Ακόμη και όταν προσπαθούσε να παρακάμψει την ισπανική πίεση, έχανε γρήγορα την κατοχή.

Τα φάουλ ως τρόπος αναχαίτισης

Η Αργεντινή έκανε εννέα φάουλ στο πρώτο ημίχρονο, έναντι επτά της Ισπανίας. Ο αριθμός δεν είναι τεράστιος, αλλά αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο προσπάθησε να διαχειριστεί την ανωτερότητα της αντιπάλου.

Ο Μακ Άλιστερ προειδοποιήθηκε στο 14ο λεπτό για τάκλιν, ο Ταλιαφίκο υπέπεσε σε δύο παραβάσεις, ενώ ο Λισάντρο Μαρτίνες δέχθηκε την πρώτη κίτρινη κάρτα του τελικού στο 41ο λεπτό για σκληρό μαρκάρισμα.

Οι συνεχείς διακοπές κατέβασαν τον ρυθμό και εμπόδισαν την Ισπανία να δώσει μεγαλύτερη ταχύτητα στην κυκλοφορία της. Από αυτήν την άποψη, το παιχνίδι των επαφών και των μικρών διακοπών εξυπηρέτησε περισσότερο την Αργεντινή, η οποία ήθελε να περιορίσει τη ροή της ισπανικής ανάπτυξης.

Παρά την πίεση, πάντως, η ομάδα του Σκαλόνι παρέμεινε ανταγωνιστική στις προσωπικές μονομαχίες. Η Ισπανία κέρδισε 24 και η Αργεντινή 22, μία μικρή διαφορά που δείχνει ότι οι πρωταθλητές κόσμου δεν έχασαν τη σωματική μάχη. Έχασαν, όμως, κατά κράτος τη μάχη της μπάλας και των χώρων.

Η αναγκαστική αλλαγή του Λισάντρο αλλάζει τα δεδομένα

Στο 44ο λεπτό, ο Λισάντρο Μαρτίνες δεν μπόρεσε να συνεχίσει λόγω τραυματισμού και αντικαταστάθηκε από τον Νικολάς Οταμέντι.

Η απώλεια είναι σημαντική για την Αργεντινή. Ο Λισάντρο προσφέρει επιθετική πρώτη πάσα, δυνατότητα μεταφοράς της μπάλας και μεγαλύτερη άνεση όταν πιέζεται. Ο Οταμέντι διαθέτει εμπειρία, δύναμη και ικανότητα στις εναέριες μονομαχίες, αλλά δεν δίνει την ίδια ποιότητα στην ανάπτυξη και υστερεί σε ταχύτητα όταν πρέπει να αμυνθεί σε μεγάλο χώρο.

Η Ισπανία αναμένεται να στοχεύσει αυτήν ακριβώς την πλευρά στο δεύτερο ημίχρονο. Εάν ο Γιαμάλ βρει περισσότερες καταστάσεις απομόνωσης απέναντι στον Ταλιαφίκο και αναγκάσει τον Οταμέντι να βγει μακριά από την περιοχή, η αργεντίνικη άμυνα μπορεί να αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα.

Τι πρέπει να αλλάξει στο δεύτερο ημίχρονο

Η Ισπανία δεν χρειάζεται να αλλάξει τη βασική της λογική. Πρέπει, όμως, να αυξήσει την ταχύτητα της μπάλας και, κυρίως, τις κινήσεις μέσα στην περιοχή.

Ο Γιαμάλ χρειάζεται περισσότερες απομονώσεις, ο Όλμο να πατήσει συχνότερα στην πλάτη των χαφ και ο Μπαένα να επιτεθεί στην περιοχή από την αδύνατη πλευρά. Οι διαρκείς σέντρες χωρίς αριθμητική παρουσία απέναντι στους Αργεντινούς στόπερ δεν αποτελούν λύση.

Η Αργεντινή, αντίθετα, χρειάζεται ουσιαστική διόρθωση. Πρέπει να φέρει τον Μέσι πιο κοντά στον Μακ Άλιστερ και τον Ντε Πολ, ώστε να δημιουργήσει ένα σημείο σύνδεσης. Ο Άλβαρες χρειάζεται στήριξη και ο Νίκο Γκονσάλες πρέπει να επιτεθεί στον χώρο πίσω από τον ανεβασμένο Πέδρο Πόρο.

Εάν η ομάδα του Σκαλόνι συνεχίσει να παίζει τόσο χαμηλά και να επιστρέφει αμέσως την μπάλα, το γκολ της Ισπανίας θα μοιάζει θέμα χρόνου.

Το 0-0 κρατά τα πάντα ανοιχτά. Η εικόνα, όμως, δεν είναι ισορροπημένη. Η Ισπανία παίζει τον τελικό. Η Αργεντινή, μέχρι στιγμής, απλώς επιβιώνει μέσα σε αυτόν.