Η Ισπανία είναι πρωταθλήτρια κόσμου! Ο αλγόριθμος, ο υπερυπολογιστής, η Opta, οι αριθμοί, τα μαθηματικά, πάρτε όποια λέξη θέλετε την είχαν φαβορί πριν καν ξεκινήσει το Μουντιάλ. Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη, χωρίς εισαγωγικά, αγκύλες και παρενθέσεις.

Η ομάδα του Λουίς ντε λα Φουέντε νίκησε δίκαια την Αργεντινή με 1-0 στην παράταση, χάρη στο γκολ του Φεράν Τόρες στο 106’, και κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, ολοκληρώνοντας έναν τελικό στον οποίο είχε από την αρχή μέχρι το τέλος τον έλεγχο, τις ευκαιρίες και την ποδοσφαιρική πρωτοβουλία.

Ο «δάσκαλος» νίκησε τον «μαθητή». Ο Ντε λα Φουέντε διάβασε καλύτερα τον τελικό, αξιοποίησε το βάθος του πάγκου του και είδε τις αλλαγές του να δημιουργούν το γκολ του τίτλου. Αντίθετα, ο Λιονέλ Σκαλόνι παρουσίασε μια Αργεντινή χωρίς επιθετικό σχέδιο, με μοναδικό ουσιαστικά στόχο να επιβιώσει μέχρι τα πέναλτι και να αφήσει τον Εμιλιάνο Μαρτίνες να μιλήσει ξανά.

Αυτήν τη φορά, όμως, μίλησε το ποδόσφαιρο. Και το καλύτερο ποδόσφαιρο το έπαιξε η Ισπανία.

Ένας τελικός με έναν πραγματικό πρωταγωνιστή

Από το πρώτο ημίχρονο φάνηκε προς τα πού έγερνε το γήπεδο. Η Ισπανία είχε 65% κατοχή, ολοκλήρωσε 299 από τις 333 μεταβιβάσεις της, επιχείρησε τρία σουτ έναντι κανενός της Αργεντινής και ανάγκασε δύο φορές τον Εμιλιάνο Μαρτίνες να επέμβει.

Οι αριθμοί δεν αποτύπωναν μόνο μια εδαφική υπεροχή. Αποκάλυπταν δύο εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις. Η «Ρόχα» ήθελε να παίξει, να κυκλοφορήσει την μπάλα, να ανοίξει το γήπεδο και να επιτεθεί. Η Αργεντινή περίμενε, έκλεινε τους χώρους και προσπαθούσε να μετατρέψει τον τελικό σε μια μάχη υπομονής και επαφών.

Η Ισπανία δεν δημιούργησε τη μεγάλη ευκαιρία στο πρώτο μέρος, αλλά είχε επτά επαφές στην αντίπαλη περιοχή, δύο κόρνερ και σαφώς μεγαλύτερη παρουσία στο επιθετικό τρίτο. Η Αργεντινή ολοκλήρωσε το ημίχρονο χωρίς σουτ και χωρίς ουσιαστική απειλή.

Ο τραυματισμός του Λισάντρο Μαρτίνες και η είσοδος του Νικολάς Οταμέντι αποτέλεσαν ένα ακόμα πλήγμα για τον Σκαλόνι, ο οποίος έβλεπε την ομάδα του να αμύνεται όλο και πιο χαμηλά.

Πολιορκία στο δεύτερο ημίχρονο

Στην επανάληψη η υπεροχή της Ισπανίας μετατράπηκε σε κανονική πολιορκία. Η κατοχή ανέβηκε στο 68%, τα σουτ ήταν 12-0, οι τελικές στον στόχο 8-0, τα κόρνερ 7-1 και οι επαφές στην περιοχή 16-2. Η Αργεντινή ολοκλήρωσε και το δεύτερο ημίχρονο χωρίς ούτε μία τελική προσπάθεια.

Ο Σκαλόνι έριξε τον Λεάντρο Παρέδες αντί του Νικολάς Γκονσάλες, προσθέτοντας έναν ακόμη παίκτη στον άξονα. Ήταν μια κίνηση που περιόρισε ακόμη περισσότερο την επιθετική προοπτική της ομάδας του. Η Αργεντινή έπαψε σχεδόν να σκέφτεται την εστία του Ουνάι Σιμόν και αφοσιώθηκε στην επιβίωση.

Ο Ντε λα Φουέντε έκανε το αντίθετο. Έβαλε Πέδρι και Φεράν Τόρες στο 62’ και αργότερα Νίκο Γουίλιαμς και Μίκελ Μερίνο. Έδωσε στην ομάδα του φρεσκάδα, ταχύτητα, περισσότερη κίνηση ανάμεσα στις γραμμές και διαρκή απειλή από τις δύο πλευρές.

Ο Εμιλιάνο Μαρτίνες κράτησε μόνος του την Αργεντινή. Σταμάτησε τον Όλμο, τον Φεράν, τον Πέδρι, τον Κουμπαρσί, τον Λαπόρτ, τον Νίκο Γουίλιαμς και στο 90+8’ εκτινάχθηκε για να βγάλει την εκτέλεση φάουλ του Λαμίν Γιαμάλ. Οκτώ αποκρούσεις μόνο στο δεύτερο ημίχρονο. Έπιανε τα άπιαστα και έστελνε συνεχώς το ίδιο μήνυμα: όσο το σκορ μένει στο μηδέν, η Αργεντινή ελπίζει.

Η αποβολή που έκρινε τις ισορροπίες

Η αποβολή του Έντσο Φερνάντες στο 90+3’ ήταν καθοριστική. Ο Αργεντινός μέσος είχε αντικρίσει κίτρινη κάρτα στο 82’ για διαμαρτυρία και έντεκα λεπτά αργότερα έκανε το σκληρό μαρκάρισμα που του κόστισε τη δεύτερη κάρτα.

Η Ισπανία μπήκε στην παράταση με αριθμητικό πλεονέκτημα. Δεν πρέπει, όμως, να παραγνωριστεί το βασικότερο! Ακόμη και όταν οι δύο ομάδες αγωνίζονταν με έντεκα παίκτες, η «Ρόχα» είχε ξεκάθαρα το πάνω χέρι. Η κόκκινη κάρτα δεν δημιούργησε την ισπανική κυριαρχία. Την έκανε ακόμη πιο ασφυκτική.

Παράλληλα, φάνηκε η διαφορά στο βάθος των δύο πάγκων. Η Ισπανία μπορούσε να φέρει στο γήπεδο τον Πέδρι, τον Νίκο Γουίλιαμς, τον Φεράν Τόρες, τον Μερίνο και στη συνέχεια τους Θουμπιμέντι και Έρικ Γκαρθία. Η Αργεντινή όχι μόνο δεν διέθετε τις ίδιες λύσεις, αλλά δεν παρουσίασε και κάποιο πειστικό σχέδιο για να πάρει τον τελικό στην παράταση.

Το μοναδικό της πλάνο έμοιαζε να είναι ένα: να φτάσει μέχρι τα πέναλτι και να αφήσει τον «Ντίμπου» να αναλάβει.

Ο Νίκο δημιούργησε, ο Φεράν εκτέλεσε

Η Ισπανία συνέχισε να πιέζει και στην παράταση. Στο 93’ ο Εμιλιάνο Μαρτίνες απέκρουσε την κεφαλιά του Νίκο Γουίλιαμς, στο 96’ ακυρώθηκε ισπανικό γκολ για επιθετικό φάουλ του Μερίνο και στο 103’ ο ίδιος παίκτης έστειλε με κεφαλιά την μπάλα λίγο έξω.

Η λύτρωση ήρθε στο 106’.

Η μπάλα ταξίδεψε στον αέρα προς το πίσω δοκάρι. Ο Μαρτίνες, ο οποίος μέχρι εκείνο το σημείο είχε πραγματοποιήσει ένα μυθικό παιχνίδι, έκανε κακή εκτίμηση. Θα μπορούσε να βγει και να καθαρίσει τη φάση πριν αυτή εξελιχθεί. Δεν το έκανε. Ο Νίκο Γουίλιαμς κέρδισε την μπάλα και με κεφαλιά την έστρωσε στον Φεράν Τόρες, ο οποίος εκτέλεσε για το 1-0.

Οι δύο αλλαγές του Ντε λα Φουέντε υπέγραψαν το γκολ που χάρισε στην Ισπανία το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Ο Φεράν βρήκε ξανά δίχτυα στο 114’, αλλά το γκολ ακυρώθηκε ως οφσάιντ. Δεν είχε σημασία. Η Αργεντινή δεν διέθετε ούτε τις δυνάμεις ούτε τις λύσεις για να απαντήσει.

Ο Μέσι μπήκε στο παιχνίδι όταν ήταν πλέον αργά

Ο Λιονέλ Μέσι βρισκόταν στο γήπεδο, αλλά για το μεγαλύτερο διάστημα έμεινε έξω από την πραγματική ροή του τελικού. Απομονωμένος και χωρίς τις απαραίτητες συνεργασίες, δεν μπόρεσε να επηρεάσει το παιχνίδι ούτε να οδηγήσει την Αργεντινή σε οργανωμένες επιθέσεις.

Μπήκε ουσιαστικά στο ματς πολύ αργά, όταν η Ισπανία είχε ήδη προηγηθεί και ο τελικός είχε γείρει ξεκάθαρα προς την πλευρά της. Τότε προσπάθησε να πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες, αλλά η Αργεντινή έπαιζε με δέκα, οι χώροι είχαν κλείσει και ο χρόνος τελείωνε.

Περιμέναμε έναν καλύτερο τελικό στο κύκνειο άσμα του Μέσι. Περιμέναμε μία τελευταία μεγάλη παράσταση, μια στιγμή από εκείνες που σημάδεψαν την τεράστια διαδρομή του. Δεν ήρθε. Όχι μόνο επειδή ο ίδιος δεν βρέθηκε στην καλύτερη βραδιά του, αλλά κυρίως επειδή η ομάδα γύρω του δεν του έδωσε τις προϋποθέσεις. Και εκεί αναρωτιέσαι, γιατί ρε Μέσι; Αλλά δεν μπορείς να του κρατήσεις κακία! Είναι Ο Μέσι και η ομάδα του ομολογουμένως έδωσε μαθήματα, πως πρέπει να αμύνεται μια ομάδα, όταν υστερεί σε μονάδες και κυρίως βιολογικά αποθέματα ενέργειας.

Ο κόσμος ανήκει στην Ισπανία

Η Ισπανία άξιζε τη νίκη. Είχε την κατοχή, την πρωτοβουλία, τις ευκαιρίες, τις αντοχές, το βάθος και τις προπονητικές απαντήσεις. Η Αργεντινή είχε μόνο τον Εμιλιάνο Μαρτίνες και την ελπίδα των πέναλτι.

Ο Ντε λα Φουέντε νίκησε τον Σκαλόνι. Ο δάσκαλος νίκησε τον μαθητή. Η ομάδα που έπαιξε για να κερδίσει νίκησε εκείνη που περίμενε απλώς να μην ηττηθεί.

Στο τέλος, η εικόνα ήταν απολύτως δίκαιη! Ο Φεράν Τόρες πανηγύριζε, ο Νίκο Γουίλιαμς είχε δώσει την ασίστ του τίτλου και η Ισπανία βρισκόταν ξανά στην κορυφή του κόσμου.

Δείτε τα highlights της αναμέτρησης:

Μίκελ Μερίνο Νίκο Γουίλιαμς Λαμίν Γιαμάλ Φεράν Τόρες Λουίς Ντε Λα Φουέντε Λισάντρο Μαρτίνες Εμερίκ Λαπόρτ Πέδρι Λιονέλ Σκαλόνι Νίκολας Οταμέντι Ρόδρι Λιονέλ Μέσι Ισπανία Αργεντινή