Απ' την Παναγιώτα(ινα) όμως, λέω ότι είναι πολύ καλύτεροι ο Πόμπο, ο Ζέλσον Μαρτίνς κι ο Ταρέμι, ο Κωνσταντέλιας κι ο Μιχαηλίδης, ο Τσάπρας, ο Νους, ο Φιλίπε Ρέλβας κι ο Μόντσου, ο Τέτε. 

Το έργο κυλά, περίπου, ως εξής. Παρασκευή τρώνε και πίνουν (αν και, μετά το κρεσέντο των Εορτών, πλέον όλοι ωφελεί να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί, ιδίως τις βραδινές ώρες, στα φαγοπότια...), μετριούνται και ζυγίζονται, νιώθουν σημαντικοί, αυτοθαυμάζονται. Σαββατοκύριακο ύστερα, μιλάνε οι αληθινά σημαντικοί του Ωραίου Παιγνιδιού. Οι ποδοσφαιριστές. Δευτέρα, ξαναπιάνουν δουλειά οι φούστες και οι μπλούζες. Στο τέλος τον Μάιο, για όλες τις φούστες και τις μπλούζες, άλλη μία χρονιά πρωταθλητής θα είναι όποιος το αξίζει.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Αλέξη Σπυρόπουλου στο sdna.gr