Η αλήθεια πίσω από μια αποτυχία! Φωνάζουν οι αριθμοί κόουτς

Το 0-0 με την ΑΕΛ δεν ήταν απλώς μια γκέλα για τον Ολυμπιακό. Ήταν ένα παιχνίδι που συμπύκνωσε μπροστά στα μάτια όλων το βασικό πρόβλημα που τον ακολουθεί μέσα στο 2026: τη δυσκολία να μετατρέπει την κυριαρχία του σε γκολ. Και αυτό είναι το ζουμί της υπόθεσης. Όχι αν έκανε φάσεις. Όχι αν έφτασε πολλές φορές στην περιοχή. Όχι αν είχε κατοχή, xG και τελικές. Το πρόβλημα είναι ότι έκανε σχεδόν τα πάντα σωστά μέχρι το τελευταίο χτύπημα και πάλι δεν σκόραρε.

Οι αριθμοί από το ματς είναι αποκαλυπτικοί. Ο Ολυμπιακός έκλεισε την αναμέτρηση με 2.57 xG έναντι 0.29 της ΑΕΛ, με 65% κατοχή, με 35 τελικές έναντι 3, με 7 προσπάθειες στην εστία έναντι 2, με 6 μεγάλες ευκαιρίες έναντι 1, με 10 κόρνερ έναντι 0, με 61 επαφές στην αντίπαλη περιοχή έναντι 3 και με 2.47 expected assists έναντι 0.05. Αυτά είναι στατιστικά απόλυτης επιβολής. Δεν δείχνουν απλώς υπεροχή. Δείχνουν αγωνιστική πολιορκία. Δείχνουν ματς που, υπό φυσιολογικές συνθήκες, πρέπει να λήξει με νίκη του γηπεδούχου. Κι όμως, έληξε 0-0. Εκεί ακριβώς αρχίζει η ουσιαστική συζήτηση.

Κυρίαρχος αλλά προβλέψιμος

Η πρώτη ανάγνωση είναι ξεκάθαρη! Ο Ολυμπιακός παρήγαγε. Δεν ήταν ένα από εκείνα τα βράδια που δεν έφτιαξε τίποτα και κόλλησε στη μετριότητα. Αντίθετα, έβαλε την μπάλα στην περιοχή, φόρτωσε την αντίπαλη άμυνα, είχε πολλές τελικές από μέσα, είχε δοκάρι, είχε μεγάλες στιγμές, ανάγκασε τον Βενετικίδη σε οκτώ αποκρούσεις και κράτησε την ΑΕΛ μονίμως πίσω. Άρα δεν μπορεί να ειπωθεί σοβαρά ότι ο Ολυμπιακός δεν έκανε παιχνίδι νίκης. Το έκανε. Και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.

Η δεύτερη ανάγνωση, όμως, είναι πιο σκληρή και πιο σημαντική. Ο Ολυμπιακός είναι κυρίαρχος αλλά προβλέψιμος. Αυτό είναι το πρόβλημα. Στην Ελλάδα δεν βρίσκει χώρους. Οι αντίπαλοι κλείνονται μαζικά, φορτώνουν κορμιά έξω και μέσα από την περιοχή, χαμηλώνουν μέτρα και τον αναγκάζουν να επιτεθεί απέναντι σε οργανωμένη άμυνα. Εκεί φαίνεται να ζορίζεται. Δεν βρίσκει με την ίδια ευκολία τις πρώτες επιθέσεις, τις γρήγορες μεταβάσεις και τα χτυπήματα σε ανοργάνωτο αντίπαλο μπλοκ, που είναι το πεδίο όπου παραδοσιακά του αρέσει να δουλεύει.

Αυτό εξηγεί και την αντίφαση της εικόνας του. Από τη μία, ο Μεντιλίμπαρ βάζει στο γήπεδο παίκτες με τεχνική, χειριστές μπάλας, ποδοσφαιριστές που μπορούν να παίξουν σε μικρούς χώρους, να περάσουν αντίπαλο, να κυκλοφορήσουν γρήγορα. Από την άλλη, το αποτέλεσμα δεν βγαίνει όπως θα ήθελε. Η κατοχή υπάρχει, η πίεση υπάρχει, οι επαφές στην περιοχή υπάρχουν, οι τελικές επίσης. Αλλά λείπει η καθαρή φάση που θα εκτελεστεί με αποφασιστικότητα και ακρίβεια. Εκεί ο Ολυμπιακός χάνει το μυαλό του ή την ένταση της στιγμής.

Θέμα νοοτροπίας

Και εδώ μπαίνει το θέμα της νοοτροπίας. Η δυστοκία δεν είναι μόνο τεχνικό ζήτημα. Είναι και θέμα πάθους, δίψας, καθαρής σκέψης και αυτοσυγκέντρωσης. Μια ομάδα που κυνηγά τίτλο δεν αρκεί να παράγει. Πρέπει να τελειώνει το παιχνίδι όταν το έχει στα μέτρα της. Ο Ολυμπιακός με την ΑΕΛ είχε όλα τα εργαλεία για να το κάνει, αλλά δεν το έκανε. Αυτό δεν μπορεί να περάσει ως κακή τύχη και μόνο. Ναι, η τύχη παίζει ρόλο. Ναι, υπήρξε δοκάρι. Ναι, ο αντίπαλος τερματοφύλακας ήταν εξαιρετικός. Αλλά όταν έχεις 35 τελικές, 22 από μέσα στην περιοχή, 6 μεγάλες ευκαιρίες και 10 κόρνερ και πάλι δεν σκοράρεις, τότε το ζήτημα είναι βαθύτερο.

Την ίδια ώρα, δεν πρέπει να χαθεί και η άλλη πλευρά της αλήθειας. Ο Ολυμπιακός δεν καταρρέει. Δεν παίζει καταστροφικά. Δεν χάνει εύκολα τον έλεγχο. Δεν δέχεται φάσεις με το τσουβάλι. Η ΑΕΛ είχε μόλις 3 τελικές, μόλις 1 επαφή στη μεγάλη περιοχή σε σχέση με τις 22 του Ολυμπιακού, ενώ δεν κέρδισε ούτε ένα κόρνερ. Αυτό σημαίνει ότι οι «ερυθρόλευκοι» εξακολουθούν να επιβάλλουν όρους, να απειλούνται ελάχιστα και να κρατούν το ματς στο δικό τους γήπεδο ελέγχου. Αυτό είναι σοβαρό στοιχείο ομάδας που έχει βάση. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν στέκεται καλά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν τελειώνει τη δουλειά.

Ποιοι πρέπει να ανεβάσουν στροφές

Στο κομμάτι των προσώπων, είναι σαφές πως ο Μεντιλίμπαρ χρειάζεται περισσότερα από παίκτες-κλειδιά. Ο Τσικίνιο είναι ένας από αυτούς που πρέπει να ανεβάσουν στροφές, γιατί σε τέτοια παιχνίδια χρειάζεται κάποιος να δώσει το απρόβλεπτο, την κάθετη σκέψη, την τελική πάσα, το καθαρό μυαλό στην τελευταία ενέργεια. Απ' ότι φάνηκε, τα δύο γκολ Κααμπί, την προηγούμενη αγωνιστική ήταν απλά μια αναλαμπή. Ο Ποντένσε ανέβηκε, αλλά μπλοκαρίστηκε. Ο Ζέλσον έχασε τετ α τετ στην αρχή. Ο Ολυμπιακός έχει υλικό, έχει λύσεις, έχει ποιότητα, αλλά θέλει περισσότερους παίκτες σε κατάσταση να σπάσουν αυτή τη μονοτονία της υπεροχής χωρίς ουσία.

Από εκεί και πέρα, η εικόνα του αγώνα με την ΑΕΛ είναι και ένα καμπανάκι ενόψει playoffs. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Τώρα δεν αρκεί να λες ότι έφτιαξες φάσεις. Τώρα η κάθε χαμένη μεγάλη ευκαιρία κοστίζει περισσότερο, γιατί το περιθώριο στενεύει και οι ισορροπίες γίνονται πιο λεπτές. Ο Ολυμπιακός δεν έχει την πολυτέλεια να μπαίνει στα playoffs με την ιδέα ότι «κάποια στιγμή θα γυρίσει». Πρέπει να το επιβάλει ο ίδιος. Να ξαναβρεί τις εργοστασιακές του ρυθμίσεις, όπως σωστά τίθεται, με περισσότερο νεύρο, μεγαλύτερη επιθετική καθαρότητα και μάτια που να γυαλίζουν.

Η ολήθεια είναι απλή και σκληρή! Ο Ολυμπιακός απέναντι στην ΑΕΛ έδειξε ότι έχει ακόμη την ικανότητα να κυριαρχεί, αλλά ταυτόχρονα αποκάλυψε για άλλη μια φορά ότι δεν έχει ακόμη λύσει το πρόβλημα του γκολ. Κι αυτό, όσο περνά ο καιρός, παύει να είναι σύμπτωση και γίνεται μοτίβο.

Η υπεροχή δεν παράγει γκολ

Ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε για 0-0. Έπαιξε για καθαρή νίκη. Οι αριθμοί το φωνάζουν. Η εικόνα το επιβεβαιώνει. Αλλά στο ποδόσφαιρο δεν πληρώνεσαι για την υπεροχή, πληρώνεσαι για το γκολ. Και όσο δεν το βρίσκει με συνέπεια, θα μένει εκτεθειμένος σε τέτοιες γκέλες. Το θετικό για τον Μεντιλίμπαρ είναι ότι η ομάδα του παράγει ακόμη πολύ. Το αρνητικό είναι ότι αυτή η παραγωγή δεν μεταφράζεται σε αποτελεσματικότητα. Στα playoffs, αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα. Αλλιώς η κυριαρχία θα μείνει μισή δουλειά.