Ολυμπιακός - Τσικίνιο: Οι τρεις αριθμοί που δείχνουν το πρόβλημα

Ολυμπιακός: Σε περιόδους όπου τα πράγματα δεν πάνε όσο καλά «πρέπει» για μια ομάδα, όπως εν προκειμένω τώρα για τον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό που προέρχεται από μία (ακόμα) νωπή γκέλα με την ΑΕΛ, γεμίζει το σύμπαν διαπιστώσεις. Το κακό είναι ότι γεμίζει και με πολλές εύκολες εξηγήσεις. Και όλα συμβαίνουν σε σχεδόν ακραίο βαθμό. Ο Μεντιλίμπαρ από στρατηγός γίνεται εύκολα καραβανάς. Παίκτες (κάποιοι εξ' αυτών) κορμού που μπόρεσαν να κατακτήσουν ευρωπαϊκό τρόπαιο πρόπερσι, νταμπλ πέρυσι και φέτος να διαβούν όρθιοι την «κόλαση» που λέγεται League Phase του Champions League, ξαφνικά τώρα «δεν κάνουν για τίποτα».

Έχει κάνει λάθη ο Ολυμπιακός το καλοκαίρι αλλά και τον χειμώνα; Προφανώς. Ποιος μπορεί να το αρνηθεί; Αυταπόδεικτο είναι. Ωστόσο οι επιλογές που έγιναν δεν έγιναν στη λογική να διαλυθεί η ομάδα. Το αντίθετο συνέβη. Επελέγη να στηριχθεί ένα μοντέλο που αποδεδειγμένα είναι τρομερά πετυχημένο επί 2+ χρόνια με τον Βάσκο στον πάγκο. Αυτό που δεν μπορούσε να προβλεφθεί, με μαθηματική ακρίβεια τουλάχιστον, είναι πως, σε τι βαθμό και πότε θα υπάρξει η φυσιολογική και αναμενόμενη φθορά των μονάδων και κατ' επέκταση του συνόλου.

Η εξήγηση για την εικόνα του Τσικίνιο

Προσωπικά αισθάνομαι ΟΚ με τον εαυτό μου, και απέναντί σας, επειδή κατ' επανάληψη έχω σταθεί σ' ένα πρόσωπο που θεωρώ πως συμπυκνώνει ό,τι συμβαίνει στον Ολυμπιακό φέτος. Μιλάω για τον Τσικίνιο. Έναν παίκτη - κλειδί γι' αυτή την έκδοση του Θρύλου, της εποχής Μεντιλίμπαρ. Έναν παίκτη που χαρακτήρισα φάντασμα στο πρόσφατο blog μετά το ματς με την ΑΕΛ. Έναν παίκτη για τον οποίο έγραψα και στη στήλη boxtobox ενώ μίλησα και στο τελευταίο Καρέ της Δευτέρας. 

Κι επειδή τα ασφαλή συμπεράσματα για την εικόνα μιας ομάδας εξάγονται από τη μεγαλύτερη σε διάρκεια διοργάνωση στην οποία συμμετέχει, δηλαδή το πρωτάθλημα, κάποιες συγκρίσεις του πρωταθληματικού Τσικίνιο της φετινής σεζόν με την περυσινή «βγάζουν μάτι» και για μένα εξηγούν όσο πιο συνοπτικά αλλά και με ακρίβεια γίνεται τι συμβαίνει. 

Πέρυσι ο Πορτογάλος αγωνίστηκε σε 2.160 λεπτά σε κανονική διάρκεια και πλέι οφ της Super League. Είχε 46 κλεψίματα, 103 σωστές πάσες προς την επίθεση (2ος πίσω από τον Ζέλσον για μόλις δύο πάσες) και 55 τελικές (2ος πίσω από τον Ελ Καμπί). 

Φέτος, σε 1.617 λεπτά της κανονικής διάρκειας έχει μόλις 20 κλεψίματα, 42 πάσες και 38 τελικές. Υπάρχει κάτι άλλο να ειπωθεί; Ο Τσικίνιο που ξέρουμε, στα καλά του, έμοιαζε με... κόμπρα. Θανάσιμος. Περίμενε την παραμικρή ολιγωρία του αντιπάλου για να «δαγκώσει». Φέτος κινείται στον αγωνιστικό χώρο δίχως πυξίδα. Δίχως αγωνιστικό νεύρο. Δίχως ένταση. Δίχως γρήγορη σκέψη και κατ' επέκταση εκτέλεση. 

Μία φορά ενήργησε όπως παλιά κόντρα στην ΑΕΛ και δημιουργήθηκε η ευκαιρία του Ταρέμι. Να θυμίσω ότι κάτι ανάλογο είχε κάνει με τον Ιρανό στο Περιστέρι όπου είχε επιτευχθεί το 2ο υπέροχο γκολ από τον φορ του Ολυμπιακού.

Αν ο Τσικίνιο ήταν αγωνιστικά (σε φόρμα) όπως έχει καθιερωθεί στη συνείδηση όλων, οι περισσότερες, αν όχι όλες, δυσλειτουργίες για τις οποίες συζητάμε εδώ και καιρό δεν θα παρατηρούνταν. Γιατί ο Πορτογάλος είναι ένας σημαντικός συνδετικός κρίκος μεταξύ του φορ, των εξτρέμ και των δύο που παίζουν στο 6-8. 

Και ότι ο Μεντιλίμπαρ έχει προσπαθήσει φέτος να ταιριάξει τον Ταρέμι πίσω από τον Ελ Καμπί επιβεβαιώνει του γραφομένου το αληθές: βλέπει καλύτερα απ' όλους μας (αφού βλέπει και τις προπονήσεις, πέρα από τα ματς) ότι το πολύτιμο γρανάζι που λέγεται Τσικίνιο «κλοτσάει» και δεν δουλεύει όπως παλιά. Αν μπορεί να επανέλθει στα καλά του θα το απαντήσει ο χρόνος. Βασικά ο ίδιος θα το απαντήσει.