Έξι χρόνια χωρίς τον μεγάλο Νίκο Αλέφαντο!

Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους τίτλους, τρόπαια και στατιστικά. Και υπάρχουν εκείνοι που αφήνουν εποχή. Ο Νίκος Αλέφαντος ανήκε αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Σαν σήμερα, στις 23 Ιουνίου 2020, ο εμβληματικός Έλληνας προπονητής έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών, ύστερα από σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε το τελευταίο διάστημα. Ο θάνατός του, σύμφωνα με τις πληροφορίες της εποχής, προήλθε από καρδιακή προσβολή, βυθίζοντας στη θλίψη τον κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο Νίκος Αλέφαντος γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1939 στην Αθήνα και μεγάλωσε στα Εξάρχεια, τη γειτονιά που σημάδεψε τη ζωή του και με την οποία παρέμεινε συνδεδεμένος μέχρι το τέλος. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στη θέση του μεσοεπιθετικού, ξεκινώντας από τον Αστέρα Εξαρχείων και περνώντας στη συνέχεια από τις ΑΕ Χαλανδρίου, ΠΑΟ Ρουφ, Ολυμπιακό Πειραιώς, Ατρόμητο Πειραιώς, Ολυμπιακό Χαλκίδας, Παναιγιάλειο, Πανελευσινιακό και Βύζαντα Μεγάρων, όπου το 1969 ολοκλήρωσε την αγωνιστική του καριέρα.

Το ποδόσφαιρο, όμως, δεν τον άφησε ποτέ. Στα μόλις 30 του χρόνια αποφάσισε να αφοσιωθεί στην προπονητική, ξεκινώντας από τον αγαπημένο του Αστέρα Εξαρχείων. Ήταν η αρχή μιας διαδρομής που έμελλε να τον μετατρέψει σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές προσωπικότητες που γνώρισε ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Στην καριέρα του εργάστηκε σε δεκάδες ομάδες, όμως ξεχώρισε κυρίως από τα περάσματά του σε κορυφαίους συλλόγους της χώρας. Κάθισε στους πάγκους της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, της ΑΕΛ, του Ηρακλή, του Πανιωνίου, του ΟΦΗ, της Παναχαϊκής, του Ιωνικού και πολλών ακόμη ομάδων, ενώ ξεχωριστό κεφάλαιο αποτέλεσαν οι τρεις θητείες του στον Ολυμπιακό, την ομάδα που υποστήριζε από παιδί.

Η πρώτη του παρουσία στους «ερυθρόλευκους» ήρθε το 1983, ακολούθησε το 1994 και η τρίτη το 2004. Μπορεί να μην κατέκτησε κάποιον τίτλο με τον Ολυμπιακό, ωστόσο η σχέση του με τον σύλλογο παρέμεινε βαθιά και διαχρονική.

Σημαντικές επιτυχίες γνώρισε στις αρχές της προπονητικής του καριέρας με τον ΠΑΣ Γιάννινα και τον Πιερικό, οδηγώντας και τις δύο ομάδες σε άνοδο στην Α' Εθνική, κατακτώντας παράλληλα το πρωτάθλημα της Β' Εθνικής. Αργότερα πανηγύρισε και την κατάκτηση του Κυπέλλου Κύπρου με τον ΑΠΟΕΛ τη σεζόν 1996-97.

Ο Αλέφαντος υπήρξε ένας άνθρωπος που δεν έπαψε ποτέ να μελετά το ποδόσφαιρο. Παρακολούθησε από κοντά τις μεθόδους κορυφαίων προπονητών όπως ο Ερνστ Χάπελ, ο Αρίγκο Σάκι, ο Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα, ο Ένζο Μπεαρζότ, ο Μαρτσέλο Λίπι και ο Κάρλο Αντσελότι. Θαύμαζε ιδιαίτερα τον Ζοζέ Μουρίνιο και τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, ενώ είχε ξεκάθαρες ποδοσφαιρικές απόψεις που δεν δίσταζε ποτέ να εκφράσει.

Άλλοτε αγαπητός και άλλοτε αμφιλεγόμενος, ο Αλέφαντος δεν έκρυψε ποτέ όσα πίστευε. Άσκησε σκληρή κριτική στο περίφημο «τίκι-τάκα» της Μπαρτσελόνα, το οποίο θεωρούσε υπερβολικά προβλέψιμο και βαρετό, ενώ αποθέωνε προπονητές όπως ο Ντιέγκο Σιμεόνε και ο Αντόνιο Κόντε για την τακτική τους προσέγγιση.

Ωστόσο, ο Νίκος Αλέφαντος δεν έμεινε στην ιστορία μόνο για τις προπονητικές του γνώσεις. Έγινε κομμάτι της λαϊκής κουλτούρας του ελληνικού αθλητισμού. Οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις, οι ραδιοφωνικές του παρεμβάσεις και κυρίως οι ατάκες του πέρασαν στη συλλογική μνήμη.

«Τα πάντα όλα», «μάθε μπαλίτσα», «το 'να, τ' άλλο ξέρω γω» και δεκάδες ακόμη εκφράσεις έγιναν μέρος της καθημερινής αθλητικής γλώσσας, δημιουργώντας έναν μύθο που ξεπερνούσε τα όρια των γηπέδων.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του παρέμεινε ενεργός σχολιαστής της επικαιρότητας, καταθέτοντας με τον γνωστό αυθόρμητο τρόπο του τις απόψεις του για το ποδόσφαιρο, την κοινωνία και την πολιτική.

Ξεχωριστή ήταν και η σχέση του με το Sportdog.gr, όπου διατηρούσε μία από τις δημοφιλέστερες στήλες στην ιστορία του ελληνικού αθλητικού διαδικτύου. Χιλιάδες αναγνώστες περίμεναν καθημερινά τα σχόλια, τις προβλέψεις και τις ιστορίες του, που πάντα ξεχώριζαν για το ιδιαίτερο ύφος και την αυθεντικότητά τους. Θυμηθείτε ένα από τα βίντεο, στα οποία πρωταγωνιστούσε με τις αναλύσεις του.

Πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Νίκος Αλέφαντος εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές του ελληνικού ποδοσφαίρου. Για άλλους ήταν ένας εξαιρετικός προπονητής. Για άλλους ένας χαρισματικός επικοινωνιακός άνθρωπος. Για όλους, όμως, ήταν ένας μοναδικός χαρακτήρας που δεν πέρασε ποτέ απαρατήρητος.

Στις 23 Ιουνίου 2020 το ελληνικό ποδόσφαιρο έχασε μία από τις πιο ιδιαίτερες φωνές του. Τον άνθρωπο που ζητούσε από όλους να «μάθουν μπαλίτσα» και που, είτε συμφωνούσε κανείς μαζί του είτε όχι, κατάφερε να μείνει για πάντα στην ιστορία.