Η βραδιά που βούρκωσε ο Μελισσανίδης και σείστηκε η Νέα Φιλαδέλφεια

Σαν σήμερα, στις 30 Σεπτεμβρίου 2022, η ΑΕΚ έπαψε να είναι πρόσφυγας. Ύστερα από 19 ολόκληρα χρόνια μακριά από τη Νέα Φιλαδέλφεια, ο Δικέφαλος επέστρεψε στο σημείο όπου χτίστηκε ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του, με τα εγκαίνια της «Αγιάς Σοφιάς – OPAP Arena». Και για όσους βρεθήκαμε εκεί, εκείνη η νύχτα δεν ήταν απλώς τα εγκαίνια ενός καινούργιου γηπέδου. Ήταν επιστροφή στο σπίτι.

Το νέο γήπεδο της ΑΕΚ δημιουργήθηκε στο ίδιο μέρος όπου μέχρι το 2003 βρισκόταν το ιστορικό «Νίκος Γκούμας». Η χωρητικότητά του ανέρχεται σε περίπου 31.100 καθήμενους θεατές, ενώ μαζί με τις σουίτες ξεπερνά τις 32.000 θέσεις.

Οι αριθμοί όμως δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που συνέβη εκείνο το βράδυ.

Ήμουν εκεί. Και θυμάμαι ότι προσπαθούσα περισσότερο να καταλάβω αυτό που ζούσα παρά να το καταγράψω δημοσιογραφικά.

Γιατί τα 19 χρόνια απουσίας από τη Φιλαδέλφεια δεν ήταν απλώς 19 χρόνια χωρίς γήπεδο. Ήταν σχεδόν μία ολόκληρη γενιά.

Κάποιοι από εμάς είχαμε μεγαλώσει στο παλιό «Νίκος Γκούμας». Είχαμε μπει εκεί παιδιά, μαθητές, φοιτητές και στη συνέχεια επιστρέφαμε ως μεγαλύτεροι άνθρωποι, ορισμένοι πλέον με τα δικά τους παιδιά.

Άλλοι δεν είχαν προλάβει να το γνωρίσουν ποτέ.

Και υπήρχαν φυσικά εκείνοι που περίμεναν αυτή την ημέρα αλλά δεν πρόλαβαν να τη ζήσουν.

Αυτό ήταν ίσως το πιο δυνατό συναίσθημα εκείνης της βραδιάς.

Η ενέργεια της Φιλαδέλφειας

Έχω γράψει πολλές φορές ότι η Νέα Φιλαδέλφεια έχει μια ενέργεια που δύσκολα εξηγείται σε κάποιον που δεν έχει ζήσει την ΑΕΚ εκεί.

Το παλιό γήπεδο είχε κάτι μοναδικό. Έμοιαζε με αμφιθέατρο, με τον αγωνιστικό χώρο στη θέση της σκηνής και τη θρυλική Σκεπαστή να δεσπόζει στο βάθος.

Εκεί δημιουργήθηκαν γενιές οπαδών.

Εκεί χτίστηκε μια διαφορετική σχέση ανάμεσα στον κόσμο και την ομάδα.

Γι' αυτό και θεωρούσα πάντα ότι η απώλεια της Νέας Φιλαδέλφειας κόστισε στην ΑΕΚ πολύ περισσότερο απ' όσο φαινόταν στον αγωνιστικό χώρο.

Η ΑΕΚ έχασε την έδρα της, αλλά μαζί έχασε ένα κομμάτι της ταυτότητάς της.

Το ΟΑΚΑ μπορεί να φιλοξένησε μεγάλες βραδιές –τη νίκη απέναντι στη Μίλαν, την πρώτη νίκη στους ομίλους του Champions League απέναντι στη Λιλ, Κύπελλα και το πρωτάθλημα του 2018– αλλά δεν μπορούσε ποτέ να γίνει Φιλαδέλφεια.

Στο αχανές Ολυμπιακό Στάδιο ακόμα και μια καλή εξέδρα χανόταν.

Στη Φιλαδέλφεια ο κόσμος ήταν πάνω από τον αντίπαλο.

Και αυτό επέστρεψε στις 30 Σεπτεμβρίου 2022.

Από το μεσημέρι είχε αρχίσει το πάρτι

Θυμάμαι τη Νέα Φιλαδέλφεια να γεμίζει από πολύ νωρίς.

Όπως παλιά.

Οργανωμένοι και μη, οικογένειες, παλαίμαχοι, δημοσιογράφοι, άνθρωποι που είχαν ταξιδέψει μόνο και μόνο για να μπορούν αργότερα να λένε «ήμουν κι εγώ εκεί».

Η Δεκελείας είχε ντυθεί στα κιτρινόμαυρα.

Καφετέριες, σουβλατζίδικα, τσιπουράδικα, καταστήματα, τα πάντα ζούσαν στους ρυθμούς της ΑΕΚ. Γύρω από το γήπεδο είχε δημιουργηθεί ένα ανθρώπινο κιτρινόμαυρο ποτάμι.

Οι θύρες άνοιξαν στις 17:00.

Και υπήρχε μια απορία που βασάνιζε πολλούς από εμάς:

Πώς θα ακούγεται αυτό το γήπεδο γεμάτο;

Η απάντηση ήρθε γρήγορα.

Όταν άρχισε να τραγουδά ο κόσμος, δεν ακούγαμε τον άνθρωπο που βρισκόταν δίπλα μας.

Η κατασκευή ενός καθαρά ποδοσφαιρικού γηπέδου, με δύο διαζώματα και εξέδρες που δημιουργούν την αίσθηση μιας σύγχρονης εκδοχής της παλιάς Σκεπαστής, έδωσε στην ΑΕΚ ξανά αυτό που της είχε λείψει επί δύο δεκαετίες:

ΕΔΡΑ.

Η ακουστική έκανε τα συνθήματα να κατεβαίνουν σχεδόν πάνω στον αγωνιστικό χώρο.

Από τον Νεστορίδη στον Μελισσανίδη

Οι συμβολισμοί της βραδιάς ήταν πολλοί.

Ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος Γαβριήλ μπήκε στο γήπεδο συνοδευόμενος από ιερείς και κατά τον αγιασμό ακούστηκε το «υπέρ της Αθλητικής Ενώσεως Κωνσταντινουπόλεως».

Ο πρώτος που αγίασε με τον βασιλικό ήταν ο Κώστας Νεστορίδης.

Μία εικόνα που από μόνη της έφτανε για να ενώσει το παρελθόν με το μέλλον.

Υπήρξε και η εξαιρετική ιδέα με το φλας μπακ στη δήλωση του Δημήτρη Μελισσανίδη από το 2017 και την εμφάνιση του «Ρουμπάπα» στον αγωνιστικό χώρο για να σημειώσει συμβολικά το πρώτο γκολ στην Αγιά Σοφιά.

Ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος από ολόκληρο το γήπεδο, ενώ στο μήνυμά του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επανέλαβε τη φράση για την ΑΕΚ ως «ιδέα που δεν αποθνήσκει» και ευχήθηκε το νέο στάδιο να γίνει «πεδίο δόξης λαμπρό και τόπος πολιτισμού».

«Η ΑΕΚ ιδρύεται ξανά»

Και μετά ήρθε η στιγμή του Δημήτρη Μελισσανίδη.

Η φωνή του ήταν σπασμένη από τη συγκίνηση.

«Πονέσαμε μα και κλάψαμε. Αλλά είμαστε εδώ», είπε.

Και στη συνέχεια ξεστόμισε μια φράση που θεωρώ ότι συμπύκνωσε ολόκληρη εκείνη τη βραδιά:

«Η ΑΕΚ ταυτίζεται με την ιστορία της. Ιδρύεται ξανά».

Δεν ξέχασε τον Στέλιο Σεραφείδη και όλους εκείνους που έφυγαν χωρίς να προλάβουν να δουν την επιστροφή.

Ούτε μπορώ να ξεχάσω τη φράση του ότι η ΑΕΚ «έχει πάλι θεμέλια και δεν έχει ανάγκη κανέναν πέραν από τον κόσμο της».

Ακολούθησε το «Εμπρός αητές – Δικέφαλε» μεταξύ των δύο πετάλων.

Το γήπεδο σείστηκε.

Ο Μελισσανίδης είχε ήδη βουρκώσει νωρίτερα, όταν παιδιά των Ακαδημιών έπεσαν πάνω του και τον αγκάλιασαν.

Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε ο επιχειρηματίας ή ο πρόεδρος.

Υπήρχε ένας ΑΕΚτζής που είχε δει ένα όνειρο δεκαετιών να γίνεται πραγματικότητα.

Η προσφυγιά μπήκε στον αγωνιστικό χώρο

Για μένα μία από τις κορυφαίες στιγμές ήταν η αναπαράσταση της προσφυγιάς.

Μία ανθρώπινη γραμμή κινήθηκε στον αγωνιστικό χώρο υπό τους ήχους του «Με αεροπλάνα και βαπόρια» της Σωτηρίας Μπέλλου.

Οι άνθρωποι σχημάτισαν το 1924, τα τρία γράμματα ΑΕΚ και στο τέλος μια κιτρινόμαυρη ριγέ φανέλα.

Δεν ήταν ένα απλό καλλιτεχνικό δρώμενο.

Ήταν η ίδια η διαδρομή της ΑΕΚ.

Ξεριζωμός, προσφυγιά, εγκατάσταση, δημιουργία, ποδόσφαιρο, μνήμη.

Και ύστερα ήρθε ο Πόντος.

Εξήντα πυρριχιστές της Ευξείνου Λέσχης Αθηνών χόρεψαν Σέρρα υπό τους ήχους της λύρας του Ματθαίου Τσαχουρίδη. Έχω γράψει ότι θεωρώ εκείνη την απόδοση εξαιρετική, επειδή ο χορός παρουσιάστηκε σε κλειστό κύκλο, όπως επιβάλλει η παραδοσιακή του μορφή, με τον Μωυσή Καρίπη να έχει αναλάβει τον συντονισμό των χορευτών.

Στον αγωνιστικό χώρο βρέθηκαν προσφυγικά σωματεία από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, την Κωνσταντινούπολη και την Καππαδοκία.

Γιατί αυτό είναι η ΑΕΚ.

Δεν μπορείς να μιλήσεις για αυτήν χωρίς να μιλήσεις για τις ρίζες της.

«Φύλαξε τη σημαία για να τη δώσεις στο παιδί σου»

Μέσα σε όλο το υπερθέαμα, μία απλή ανθρώπινη στιγμή ήταν ίσως η καλύτερη περιγραφή της βραδιάς.

Ένα παιδί των Ακαδημιών είχε συμμετάσχει στο δρώμενο και ο πατέρας του τού είπε κατά την έξοδο:

«Φύλαξε τη σημαία που σου έδωσαν σαν τα μάτια σου, για να τη δώσεις στο δικό σου παιδί».

Αυτό είναι παράδοση.

Αυτό είναι ΑΕΚ.

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να περιγράψει κανείς γιατί η επιστροφή στη Νέα Φιλαδέλφεια είχε τόσο μεγάλη σημασία.

Η ΑΕΚ ξαναβρήκε τα θεμέλιά της

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2022 δεν εγκαινιάστηκε απλώς ένα σύγχρονο ποδοσφαιρικό γήπεδο.

Έκλεισε ένας κύκλος που είχε ανοίξει το 2003.

Η ΑΕΚ είχε περιπλανηθεί για 19 χρόνια, είχε ζήσει μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές, τίτλους, οικονομική καταστροφή, υποβιβασμό και επιστροφή.

Και τελικά επέστρεψε εκεί όπου έπρεπε.

Στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Την επομένη των εγκαινίων είχα γράψει ότι η Φιλαδέλφεια έχει τη μαγεία για να δημιουργηθεί κάτι μοναδικό και ότι η ΑΕΚ όφειλε πλέον να εκμεταλλευτεί αυτή τη θετική αύρα.

Τέσσερα χρόνια μετά, αυτό που μένει από εκείνο το βράδυ είναι πάνω απ' όλα η εικόνα μιας ομάδας που ξαναβρήκε το σπίτι, τις ρίζες και την ταυτότητά της.

Γιατί τα γήπεδα δεν είναι απλώς τσιμέντο, καθίσματα και εξέδρες.

Κάποια γήπεδα κουβαλούν μνήμες.

Και εκείνο το βράδυ, όσοι βρεθήκαμε στη Νέα Φιλαδέλφεια νιώσαμε ότι 19 χαμένα χρόνια συμπυκνώθηκαν μέσα σε λίγες ώρες.

Ο μύθος της Φιλαδέλφειας είχε αρχίσει να ζει ξανά.

Θημυθείτε τα εγκαίνια: