ΠΑΟΚ: Αντί για χειροκρότημα, ξανά… «ουφ»: Δεν γίνεται να τον σώζουν πάντα οι «μικροί»!

Μια ακόμη φορά που τελείωσε παιχνίδι του ΠΑΟΚ και αντί να ακουστεί χειροκρότημα, ακούστηκε από την κερκίδα, τους παίκτες και τον προπονητή ένα τεράστιο… «ουφ».

Ανακούφιση, όχι ικανοποίηση. Γιατί αυτό που είδαμε απέναντι στον Αστέρα δεν ήταν μια ομάδα που επέβαλε την ανωτερότητά της, αλλά μια ομάδα που χρειάστηκε να φτάσει στα όριά της για να κερδίσει έναν αντίπαλο με υπηρεσιακό προπονητή στον πάγκο.

Και για να μην παρεξηγηθούμε, οι τρεις βαθμοί είναι πολύτιμοι. Κανείς δεν τους χαρίζει. Όμως, όταν χρειάζεσαι γκολ στο 87' και απόκρουση στο 92' για να κερδίσεις τον Αστέρα στην Τούμπα, προφανώς κάτι δεν λειτουργεί όπως πρέπει.

Ο ΠΑΟΚ μπήκε δυνατά, σκόραρε στο 8' με τον Εντιαγέ, δημιούργησε ευκαιρίες και για περίπου μισή ώρα έδειχνε ότι θα μπορούσε να καθαρίσει το παιχνίδι χωρίς ιδιαίτερες περιπέτειες. Και μετά; Μετά ήρθε ξανά εκείνο το ανεξήγητο κατέβασμα του διακόπτη.

Ο Αστέρας πήρε μέτρα, βρήκε την ισοφάριση με τον Κιμπιόκα και ο Δικέφαλος άρχισε να θυμίζει τις προβληματικές εμφανίσεις των προηγούμενων εβδομάδων.

Το 4-4-2 του Αλέσιο Λίσι μπορεί να δίνει περισσότερη παρουσία στην αντίπαλη περιοχή, αλλά αμυντικά εξακολουθεί να παρουσιάζει σοβαρές αρρυθμίες. Οι αποστάσεις δεν είναι σωστές, οι επιστροφές προβληματικές και η ομάδα δυσκολεύεται να διαχειριστεί ακόμη και διαστήματα στα οποία ο αντίπαλος αποκτά απλώς την κατοχή.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο φινάλε, όπου δύο παιδιά ανέλαβαν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Ο Ανέστης Μύθου κέρδισε την αποβολή του Μπρόρσον και βρέθηκε στην κατάλληλη θέση για το 2-1. Ο Δημήτρης Μοναστηρλής, από την άλλη, πραγματοποίησε στο 92' μια επέμβαση που αξίζει όσο ένα γκολ. Χωρίς αυτούς, σήμερα θα συζητούσαμε για μία ακόμη βαθμολογική απώλεια.

Υπάρχει, βέβαια, και κάτι ακόμη που δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητο. Ο ΠΑΟΚ μοιάζει να παίζει περισσότερο με το άγχος να μη χάσει παρά με την αυτοπεποίθηση μιας ομάδας που ξέρει τι θέλει να κάνει μέσα στο γήπεδο. Ακόμη κι όταν προηγείται, δεν σου δημιουργεί την αίσθηση ότι ελέγχει πραγματικά την κατάσταση. Κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Το είδαμε ξανά απέναντι στον Αστέρα. Από το καλό πρώτο μισάωρο, στην αδικαιολόγητη υποχώρηση και από εκεί σε ένα δεύτερο ημίχρονο όπου η μπάλα έκαιγε και κάθε φάση μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφική. Δεν μπορεί να είναι αυτή η κανονικότητα για μια ομάδα με το ρόστερ, τις απαιτήσεις και τους στόχους του ΠΑΟΚ.

Ούτε μπορεί το επιχείρημα της προσαρμογής στο 4-4-2 να εξηγεί τα πάντα. Το σύστημα δεν παίζει ποδόσφαιρο από μόνο του. Χρειάζονται αυτοματισμοί, σωστές αποστάσεις, ένταση και κυρίως ξεκάθαρο αγωνιστικό σχέδιο. Πράγματα που αυτή τη στιγμή εμφανίζονται μόνο αποσπασματικά.

Και κάτι τελευταίο. Το γεγονός ότι στην Τούμπα υπήρχε τόσο λίγος κόσμος πριν από τη σέντρα είναι κι αυτό μια εικόνα που αξίζει προβληματισμό. Ο κόσμος θέλει να βλέπει μια ομάδα που να τον πείθει.

Ο ΠΑΟΚ δεν χρειάζεται απλώς να κερδίζει. Χρειάζεται να ξαναγίνει μια ομάδα που δεν θα φοβάται να χάσει όσα έχει κερδίσει.

Μπράβο στους μικρούς. Αλλά δεν γίνεται να περιμένεις κάθε φορά από αυτούς να διορθώνουν όσα δεν λειτουργούν συνολικά. Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι ο ΠΑΟΚ δυσκολεύτηκε. Συμβαίνει στο ποδόσφαιρο. Είναι ότι τα ίδια προβλήματα επαναλαμβάνονται, ανεξάρτητα από αντίπαλο, αποτέλεσμα και σχηματισμό.

Ο Λίσι έχει δουλειά μπροστά του. Πολλή δουλειά. Γιατί η νίκη δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για να μη βλέπουμε την πραγματικότητα. Ο ΠΑΟΚ πήρε το τρίποντο. Το χειροκρότημα, όμως, θα πρέπει να το κερδίσει με την εικόνα του. Όχι απλώς με το αποτέλεσμα.