Θα υπάρξει αρκετό θέαμα την επόμενη σεζόν, ίσως την τελευταία που η υπέροχη αυτή παρέα (Σάρας, Μπατίστ, Ομπράντοβιτς) θα βρεθεί μαζί, δεδομένης της απόφασης των ιδιοκτητών να αποχωρήσουν.

Όλοι ξέρουν απέξω κι ανακατωτά τα πλεονεκτήματα του έμπειρου άσου, περιττό να αναφερθούμε ξανά σ΄αυτά. Πολλοί φοβούνται τα αργά πόδια του, την απροθυμία για άμυνα, το γεγονός ότι οι αντίπαλοι κόουτς θα τον «σημαδέψουν»· μόνο που τώρα δεν είναι μόνος του ο Διαμαντίδης να παίζει άμυνα για όλους, όπως συνέβη το 2009, με τον Ομπράντοβιτς να παρουσιάζει τον πιο επιθετικογενή Παναθηναϊκό απ' τη σεζόν 1999-2000.

Αν θυμάστε τον καιρό του 2ου ευρωπαϊκού, στο μυαλό Τζεντίλε, Κάτας, Αλβέρτη, Μποντίρογκα, Ρέμπρατσα, Ρότζερς ήταν κυρίως η εκτέλεση. Τη χρονιά του δεύτερου τριπλ κράουν, πολλοί προβληματίζονταν με την τάση Σπανούλη, Νίκολας, Σάρας, Πέκοβιτς να σκέφτονται διαρκώς το σκοράρισμα. Από τους προημιτελικούς με τη Σιένα κι έπειτα είδαμε παίκτες με γυαλισμένο μάτι να «προστατεύουν» το καλάθι τους, προεξάρχοντος του Ντρου που στον τελικό κλήθηκε να παίξει και την καθοριστική άμυνα πάνω στον «Σίσκα».

«Εξολοθρευτές» αυτή τη φορά διαθέτει πολλούς ο Παναθηναϊκός (Σάτο, Καλάθης, Διαμαντίδης, Περπέρογλου), σκοράρισμα και δημιουργία ήθελε και τα βρίσκει στον υπερθετικό βαθμό στο πρόσωπο του βετεράνου παικταρά. Θυμίζω απλά ότι πέρσι οι τρεις σερί ήττες από τον Ολυμπιακό ήρθαν επειδή ο Ίβκοβιτς έκοψε τις επιλογές πάσας στον «3-D», όταν ο τελευταίος «έκοβε» μέσα στη ρακέτα και μετά έψαχνε πού να δώσει την μπάλα.

Ο Ντούντα πίεσε πολύ τον Καστοριανό, ο ρυθμός και στα τρία παιχνίδια εξυπηρέτησε τους Πειραιώτες που πήγαν σε χαμηλά σκορ. Θυμόμαστε τους λιμανίσιους να μας «τρέχουν» σε όλες τις επαναφορές, με καλή λειτουργία στην αντιμετώπιση των drives των περιφερειακών μας. Ο Ντρου πέρσι δεν πατούσε γερά σ΄ όλη τη διάρκεια της σεζόν, ο Σάτο ποτέ δεν ήταν καλός στη μεταφορά μπάλας με ντρίμπλα προς το αντίπαλο καλάθι, ο Καλάθης ήταν άφαντος μέχρι την άνοιξη. Ειδικά το 2009, στο πικ εν ρολ του Παναθηναϊκού (με Σάρας, Πέκοβιτς, Μπατίστ) οι σέντερ δεν έμεναν ψηλά, κατέβαιναν προς τη ρακέτα τοποθετώντας το σώμα τους ανάμεσα στην μπάλα και στον αντίπαλο ψηλό που μάρκαρε την πάσα.

Με τον Σαρούνας να είναι κίνδυνος θάνατος από τα 5-6 μέτρα, δημιουργούνταν κενά τα οποία ο πανέξυπνος Λιθουανός εκμεταλλευόταν με την απίστευτη ευχέρεια στην πάσα, κάνοντας δύο φορές μάγκες Μάικ και Νίκολα! Πέρσι ο Ίβκοβιτς ήξερε ότι Διαμαντίδης, Νίκολας, Τέπιτς, Σάτο δεν απειλούν από μέση απόσταση και το εκμεταλλεύτηκε. Πολλές φορές είδαμε να κλίνει όλος ο Ολυμπιακός πάνω στον Μήτσο όταν εκείνος επιχειρούσε μπάσιμο, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καθαρό οπτικό πεδίο για πάσα. Όποτε οι άλλοι δεν έκλεβαν μπάλες, ο εκάστοτε πράσινος ψηλός παίρνοντας την πάσα έπρεπε είτε να τη βγάλει πάλι έξω για απονεννοημένο σουτ είτε να τελειώσει τη φάση υπό όχι ιδανικές γι’ αυτόν συνθήκες, αφού όλος ο ΟΣΦΠ ήταν μπαστακωμένος μέσα στο ζωγραφιστό παίζοντας άμυνα του θανατά.

Η επιστροφή του Σαρούνας ενισχύει την προσωπικότητα των πρωταθλητών, κάνει πιο απρόβλεπτο το παιχνίδι τους απέναντι σε μια ομάδα που θα χτιστεί πάνω στον Σπανούλη. Ο Βασίλης, πάντως, ποτέ του δεν έπαιξε το ρόλο του ηγέτη, ούτε στο Μαρούσι (υπήρχε ο Ρόντρικ Μπλάκνεϊ) ούτε στον ΠΑΟ (παρόντων Διαμαντίδη, Γιασικεβίτσιους, Μπατίστ), ούτε στην Εθνική τον καιρό που το κουμάντο περνούσε από τα χέρια Παπαλουκά-«3-D»! Αποστολή-βουνό περιμένει τον Θεσσαλό!

Πηγή: leoforos.gr

Α1 Παναθηναϊκός