Ξέρω, διαβάζοντας τον τίτλο μπορεί να με παρεξηγήσετε. Μπορεί να πείτε «μα, τι μας λέει αυτός τώρα...» Ακόμα μπορεί να με χαρακτηρίσετε... ιερόσυλο που προτρέχω σε μια τέτοια σύγκριση. Και όμως. Έχοντας στο μυαλό μου τα παιχνίδια του Λούκας στο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και από τα όσα έχω πληροφορηθεί (και έχω δει στο φιλικό με τη Σάσαρι), τολμώ να ταυτίσω το νέο απόκτημα του Ολυμπιακού με τον Ντέιβιντ Ρίβερς. Δεν λέω ότι είναι ίδιοι παίκτες ή ότι θα υπάρχει ανάλογη προσφορά με αυτήν του «ποταμού», αλλά σίγουρα υπάρχουν ομοιότητες. Και μάλιστα πολλές.

Ο Λούκας είναι παίκτης-ηγέτης. Και το λέω αυτό με όλη τη βαρύτητα που κρύβουν οι λέξεις. Όπως ηγέτης ήταν και ο Ρίβερς. Είναι τυχαίο που ως 20χρονο παιδί είχε ηγηθεί σε ένα από τα καλύτερα (και πιο ιστορικά ) πανεπιστήμια στις ΗΠΑ; Τυχαίο που σε τόσο νεαρή ηλικία έφτασε σε δύο φάιναλ φορ του NCAA; Δεν... νομίζω, όπως λέει και το πασίγνωστο (πια) διαφημιστικό σποτάκι. Του αρέσει να παίρνει πρωτοβουλίες. Να δημιουργεί φάσεις. Να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, είτε αν χρειαστεί να πασάρει, είτε αν χρειαστεί να σκοράρει.

Πόσω μάλλον αν πάρει τη μπάλα και τρέξει στον αιφνιδιασμό. Η ταχύτητα και η διεισδυτικότητα αποτελεί και το μεγάλο προσόν του Λούκας. Μπορεί να ανοίξει το παιχνίδι σε χρόνο «μηδέν» και να τρέξει από τη μία άκρη του γηπέδου στην άλλη σε χρόνο «dt». Όπως ακριβώς έκανε και ο Ντέιβιντ Ρίβερς τις εποχές που οδηγούσε τον Ολυμπιακό για πρώτη και τελευταία (μέχρι σήμερα) φορά στην κορυφή της Ευρώπης.

Η φάση που είχε πάρει το ριμπάουντ από το άστοχο «hook» του Αντρέου στον τελικό της Ρώμης το 1997 και με μία ντρίπλα πίσω από την πλάτη διέσχισε το γήπεδο μέσα σε 3'' μέχρι να πετύχει το καλάθι, κοσμεί ακόμα και σήμερα τα highlights της Ευρωλίγκα. Ανάλογες φάσεις μπορεί να «βγάλει» και ο Λούκας. Μπορεί να τρέξει εξίσου γρήγορα στο παρκέ και να βρεθεί από τη μία μπασκέτα στην άλλη όπως ακριβώς και ο Ρίβερς, αρκεί να υπάρχει το ριμπάουντ ή μια καλή άμυνα.

Και η ταχύτητα δεν είναι μόνο στα πόδια, αλλά και στο μυαλό. Διαβάζει άμεσα τις αντίπαλες άμυνες και έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει στην καλύτερη δυνατή επιλογή. Ενδεχομένως μπορεί να σουτάρει και καλύτερα έξω από τα 6.75μ. με ένα ποσοστό που αγγίζει και το 40%. Βέβαια στην Αμερική λένε ότι «κάνει πολύ καλά τις περισσότερες δουλειές στο παρκέ, αλλά καμία τέλεια» θέλοντας να εξηγήσουν το γεγονός που δεν επιλέχθηκε ποτέ στο ντραφτ του ΝΒΑ. Μπορεί να είναι αυτό, μπορεί και ο τραυματισμός στον αχίλλειο που τον ταλαιπώρησε πριν από ενάμιση χρόνο.

Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για παίκτη που μπορεί να κάνει τη διαφορά. Θυμηθείτε και το 1997 που ο Ολυμπιακός έφτασε μέχρι την κατάκτηση του triple crown, ο Ντούσαν Ίβκοβιτς ήθελε να δουλέψει με κοντό και γρήγορο πόιντ γκαρντ. Ο Σέρβος προπονητής αρέσκεται σε τέτοιους παίκτες. Ακόμα και όταν έφυγε ο Ρίβερς από τον Ολυμπιακό, εκείνος επέμενε σε κοντά και γρήγορα πλέι μέικερ όπως ο Μάικλ Χόκινς (1997-98) και ο Αντονι Γκόλντγουαϊρ (1998-99). Και να 'ταν οι μοναδικοί; Καθ' όλη τη διάρκεια της προπονητικής του καριέρας στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, εμπιστεύτηκε με κλειστά μάτια τον Τζέι Αρ Χόλντεν, ο οποίος -παρεμπιπτόντως- ήταν δικό του εύρημα πριν φύγει από την ΑΕΚ, ενώ στην Ντιναμό είχε παίκτες κάτω του 1.90μ. όπως οι Τσάτμαν και Γκιλ.

Φαινομενικά η αδυναμία του Λούκας θα είναι η άμυνα απέναντι στα ψηλά πλέι μέικερ. Αδυναμία που είχε και ο Ρίβερς. Μόνο που τότε τα ψηλά πλέι μέικερ σπάνιζαν, σε σύγκριση με τα τελευταία χρόνια...

Βέβαια, και βάση λογικής, μην περιμένετε τα νούμερα που είχε ο Ρίβερς πριν από 14 χρόνια! Τότε έπαιρνε 37,9 λεπτά συμμετοχής για να μπορεί να τελειώσει τα παιχνίδια με 17 πόντους, 3,4 ασίστ και 2 κλεψίματα. Το μπάσκετ έχει αλλάξει και ο χρόνος συμμετοχής μοιράζεται. Παραμένει άγνωστο αν ο Λούκας θα παίρνει περισσότερα από 20-25 λεπτά συμμετοχής...

Άλλωστε ο Ιβκοβιτς έχει και ένα δύσκολο έργο φέτος. Να «παντρέψει» δύο παίκτες (Λούκας-Σπανούλης) στην περιφέρεια που τους αρέσει να έχουν τη μπάλα στα χέρια τους και να... δημιουργούν.

Εις το επανιδείν...

Πηγή: Sentragoal.gr

Α1 Ολυμπιακός