Λίγα λεπτά αργότερα, ένας φίλαθλος χαμογελούσε σαν από θαυμασμό, έχοντας γίνει μάρτυρας μιας μεγάλης ανατροπής εκ μέρους των πράσινων... Σαν να σκέφτεται... «Να γιατί είναι Παναθηναϊκός».

Καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, έβλεπες τους Τούρκους παίκτες της Φενέρ να αντιμετωπίζουν τους πρωταθλητές Ευρώπης σαν... κάτι ανώτερο. Επιδεικνύοντας το υπέρτατο δείγμα σεβασμού.

Αυτές είναι τρεις εικόνες που ασφαλώς δεν αναλύουν την εικόνα της ήττας του Παναθηναϊκού από τη Φενέρμπαχτσε, στο πρώτο παιχνίδι του τουρνουά «Γκομέλσκι Καπ», προσφέρουν όμως ένα στίγμα για την αύρα που αποπνέει η ομάδα του Ομπράντοβιτς, αλλά και για τον χαρακτήρα της. Ένας χαρακτήρας που συνοψίζεται στο τσιτάτο το οποίο συνοδεύει εμάς, τους γεννημένους στο πρώτο μισό της δεκαετίας των 70's, το «No retreat, so surrender», προερχόμενο μέσα από την ταινία «American Champion» με τον Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ (στο ρόλο του... κακού).

Ακόμα και στα φιλικά παιχνίδια, ακόμα κι αυτή η νέα ομάδα... «Δεν υποχωρεί, δεν εγκαταλείπει». Μπορεί να ηττήθηκε από τη Φενέρ του Νέβεντ Σπάχια, αλλά τελικά το μαχητικό πνεύμα μένει. Ο Παναθηναϊκός έδωσε το πρώτο σημαντικό φιλικό παιχνίδι προετοιμασίας και βέβαια, είναι πάρα, μα πάρα πολύ νωρίς ακόμα για να αναλύσει κανείς τα δεδομένα, όπως παρουσιάστηκαν σε ένα σαραντάλεπτο.

Ετσι κι αλλιώς το ελληνικό πρωτάθλημα αρχίζει σε περίπου είκοσι μέρες, η Ευρωλίγκα ακόμα πιο αργά και είναι δεδομένο ότι ο Ομπράντοβιτς και οι συνεργάτες του έχουν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους να εντοπίσουν και να διορθώσουν τα κακώς κείμενα.

Εκτός του μαχητικού πνεύματος, που χαρακτηρίζει τον Παναθηναϊκός και μεταδίδεται σαν ιός σε όποιον κι αν φορέσει την πράσινη φανέλα, η εικόνα που βγήκε στη Μόσχα απέναντι στους Τούρκους αφήνει πολλά περιθώρια βελτίωσης. Ο δρόμος θα είναι μακρύς, όχι όμως και άβατος.

Το γεγονός ότι η Φενέρ σημείωσε 86 πόντους (27 στο πρώτο δεκάλεπτο, 48 στο ημίχρονο, 66 στην τρίτη περίοδο) απέναντι σε μια ομάδα που θα αντλήσει και φέτος τη δύναμή της από την άμυνα, ασφαλώς και δεν είναι ενθαρρυντικό. Υπάρχουν όμως δικαιολογίες... Ισχυρές! Ο Παναθηναϊκός παίζει εκπληκτικά την ομαδική άμυνα, η οποία απαιτεί δουλειά, προσαρμογή, συγκέντρωση, χημεία. Δεν θα ηταν λογικό οι Πράσινοι να έχουν βρει όλα αυτά τα στοιχεία από το πρώτο παιχνίδι τους. Όπως επίσης δεν είναι λογικό, ακόμα και σε ένα φιλικό, ο Παναθηναϊκός να δέχεται αιφνιδιασμό από δικό του καλάθι. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο.

Οι άμυνες που χρησιμοποιεί ο Ζοτς δεν απαιτούν μόνο διάθεση, δυνατά κορμιά και γερά πόδια. Χρειάζονται μυαλό και απόλυτη συγκέντρωση. Ε, αυτά τα στοιχεία απέναντι στους Τούρκους ήταν υπό συζήτηση, δίνοντας την ευκαιρία στη Φενέρ να σκοράρει καμπόσες φορές στο ένας εναντίον ενός σε οργανωμένη άμυνα (χωρίς να εμφανιστεί έστω και μία βοήθεια), αλλά και να βρει εύκολες ασίστ στη δεύτερη ή την τρίτη αμυντική περιστροφή των Πράσινων, καθώς κάποιος παίκτης ξεχάστηκε να καλύψει την περιστροφή του συμπαίκτη του. Αυτά όμως διορθώνονται... Με πολλή δουλειά και χρόνο στο γήπεδο. Και κατανόηση βεβαίως. Ή μάλλον καλύτερα, ικανότητα κατανόησης.

Από εκεί και πέρα, πολλοί μπορεί να ενθουσιάζονται από την εκτελεστική δεινότητα του Λόγκαν, ο οποίος πράγματι στα τελευταία λεπτά έπαιξε σαν να κουβαλάει μέσα του το γονίδιο του πρωταθλητή. Ο Αμερικανός πάντως, αν και φαίνεται να είναι μεγάλος σκόρερ, έχει θέματα να λύσει. Χωρίς τον Διαμαντίδη δίπλα του δείχνει να δυσκολεύεται στη δημιουργία του και σε τουλάχιστον τρεις περιπτώσεις, πάσαρε στα χέρια του αντιπάλου ύστερα από πικ εν ρολ ή σε στιγμές που επιχείρησε να περάσει τον παίκτη του βάζοντας την μπάλα στο έδαφος και βλέποντας έναν αμυντικό να του κλείνει το δρόμο. Η κυκλοφορία της μπάλας είναι από τα πιο σημαντικά κλειδιά στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού και ο Λόγκαν πρέπει να προσαρμοστεί στη συγκεκριμένη λογική. Κι αυτό γιατί (απόντος του Καλάθη) τον είδαμε για αρκετή ώρα να αναλαμβάνει χρέη αντι-Διαμαντίδη.

Παρατηρήσαμε επίσης την πολύ καλή νοοτροπία που έχουν όλοι οι παίκτες και κυρίως ο Λόγκαν, που έπαιζε σαν να είναι... τελικός παγκοσμίου πρωταθλήματος. Το ίδιο και ο Σμιθ, ο οποίος κάνει καλή δουλειά στο παρκέ, αλλά χρειάζεται να ανέβει ακόμα περισσότερο. Το κενό που άφησε ο Φώτσης είναι δυσαναπλήρωτο. Όχι λόγω της δεδομένης αξίας του Μπάτμαν, αλλά κυρίως λόγω της φιλοσοφίας που έχει ο Παναθηναϊκός ως ομάδα και στην οποία η θέση «4» είναι εξαιρετικά σημαντική

Να μην ξεχάσουμε βεβαίως να σχολιάσουμε και την πεντάδα Διαμαντίδη, Σάτο, Καλάθη, Σμιθ, Μάριτς, η οποία στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου λειτούργησε στην άμυνα εξαιρετικά, με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να καλύψει (από την άμυνα) διαφορά 11 πόντων.

Πηγή: leoforos.gr

Α1 Παναθηναϊκός