Το άρθρο του Θανάση Ασπρούλια στο leoforos.gr:

Απορώ πάντως και ήθελα μία στιγμή, κάποιος να μου δώσει μία πειστική απάντηση.... Το Μαρούσι, αυτό το δύσμοιρο σωματείο, πως πήρε πιστοποιητικό από τη στιγμή που υπάρχει τελεσίδικη απόφαση της FIBA για απαγόρευση μεταγραφών. Ετσι, απλά, μία απορία εκφράζω...

Η συνέντευξη Τύπου λοιπόν, ήταν ό,τι πιο ενδιαφέρον είχε να παρουσιάσει η επίσημη πρεμιέρα του Παναθηναϊκού στις εγχώριες υποχρεώσεις και συνολικά στη φετινή σεζόν...

Με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, τον πιο τυχάρπαστο από τους προπονητές που έχουν περάσει ποτέ από την Ελλάδα, να “τολμά” να χρησιμοποιεί υβριστικές εκφράσεις για το θαυμαστό κόσμο, που πληρώνει από το υστέρημά του, ώστε να σταθεί στο πλευρό της μεγάλης αγάπης του.

Βεβαίως, ο κόουτς είχε προλάβει να μιλήσει και για τον αγώνα, στέλνοντας το μήνυμα, ότι ο Παναθηναϊκός φέτος δε θα είναι ο ίδιος με τον περσινό, προβλέποντας ότι κάθε παιχνίδι θα είναι δύσκολο κτλ κτλ...

Αλλά τα αγωνιστικά θέματα είναι δευτερεύοντα για πολλούς... Για πάρα πολλούς! Εδώ καίγεται η γούνα μας, ρε μάγκες... Ο “εχθρός” φλερτάρει με την πιο τυχερή στιγμή της ζωής του. Να ανέβει στο ΟΑΚΑ και να παίξει με τις κερκίδες να είναι άδειες. Με τα αγωνιστικά θα ασχολούμαστε τώρα;

Και από την άλλη πλευρά, ποιος δικαιοδοτεί τον Ζοτς, που έχει ζήσει τόσα χρόνια στην Ελλάδα, να δηλώνει ότι... “Θέλω να παίξω με τον Ολυμπιακό χωρίς κόσμο”. Εσχάτη προδοσία! Στην πυρά! Στην πυρά!

Μήπως ζήτησε κανείς τη γνώμη του; Τον ρωτήσαμε βρε αδελφέ; Οχι! Εκτός κι αν μου διαφεύγει κάτι... Ασχολήσου με τα μπασκετικά, όπου είσαι καλός, κι άσε τα υπόλοιπα για τους “θαυμάσιους” οπαδούς. Αλλά εδώ που τα λέμε, και να σε ρωτούσαμε, σιγά μην λαμβάναμε υπόψιν σου την άποψή σου. Σαν πολλά δεν μας τα είπες;

Λοιπόν, έχω πλήρη επίγνωση ότι αυτό το βήμα, φιλοξενείται σε ένα οπαδικό site, αλλά έχετε καταλάβει, ότι ουδόλως μου αρέσει κι επιδιώκω να γίνομαι αρεστός, ούτε να πηγαίνω με το οπαδικό ρεύμα.

Εννοείται πως οι θέσεις που κατέγραψα νωρίτερα, δεν με εκφράζουν, ούτε στο ελάχιστο, αμφιβάλλετε όμως, ότι θα βρεθούν κάποιοι που θα έχουν το θράσος να εξυφάνουν τέτοιου είδους τοποθετήσεις; Αν όντως, αμφιβάλλετε, θα σας απαντήσω, ότι μακάρι να ήταν έτσι, αλλά δυστυχώς, δεν είναι. Διότι αν ήταν, ο Παναθηναϊκός (όπως και ο Ολυμπιακός, όπως και η ΑΕΚ) δε θα αναγκαζόταν να παίξει 4 αγωνιστικές χωρίς κόσμο. Η βλακεία έχει ξύσει τον πάτο του βαρελιού και δυστυχώς δε λέει να πάρει τη ανιούσα. Αναζητά τη χαραμάδα για να κατέβει ακόμα πιο χαμηλά.

Να ξεκαθαρίσω κάτι για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις. Ασφαλώς και υπάρχουν οπαδοί, φανατικοί, “άρρωστοι”, οι οποίοι όμως, παρόλα αυτά, έχουν το κεφάλι τους στη θέση τους. Και το μυαλό τους επίσης. Εχω μιλήσει με καμπόσους από αυτούς.

Σας παρακαλώ, όμως, μην ξαναπιπιλήσετε την ίδια άνοστη καραμέλα. Οτι οι ...βλάκες είναι λιγοστοί και πως οι χούλιγκανς είναι ελάχιστοι και για αυτούς την πληρώνουν οι ομάδες. Οχι, κύριοι... Είναι πάρα πολλοί... Και γίνονται συνεχώς περισσότεροι. Και οι ομάδες δεν κάνουν τίποτα για να τους απομονώσουν. Ουτε φυσικά η αστυνομία που βρίσκει σε κάθε μεγάλο ματς την ευκαιρία να παίξει τη γάτα με το ποντίκι και να αποδείξει με τον πλέον οδυνηρό τρόπο, ότι δεν είναι δουλειά της να ελέγχει επαγγελματικά γήπεδα, ότι οι δυνάμεις είναι λίγες και δε φτάνουν, ότι τα παιδιά με τα γκλομπ πληρώνονται με ελάχιστα χρήματα... Ο,τι πιο αισχρό δηλαδή μπορεί να συμβεί. Κι όταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο, εισβάλλει στο γήπεδο μία ομάδα παλικαριών, τσακίζει τα κόκαλα δικαίων και αδίκων, διότι δεν είμαστε για να καθυστερούμε, πρέπει να πάμε και στα σπίτια μας.

Ελάτε, όμως, το πρόβλημά μας, δεν είναι η αστυνομία. Δεν είναι η αστυνομία ο λόγος που οι ήρωες -παίκτες του Παναθηναϊκού πέρσι πανηγύρισαν τον πιο ξενέρωτο τίτλο της καριέρας τους, επειδή νωρίτερα κάποιοι είχαν αποφασίσει νωρίτερα ότι πρέπει να μπουν στο γήπεδο να σαπίσουν τους παίκτες του Ολυμπιακού. Οι ίδιοι, που προφανώς ήταν έξαλλοι και ετοιμοπόλεμοι για να κάνουν τα πάντα, όταν τα αντίστοιχα καϊνάρια του Ολυμπιακού γρονθοκοπούσαν τους παίκτες του Παναθηναϊκού στο Καραϊσκάκη. Δεν είναι η αστυνομία το πρόβλημα...

Το πρόβλημα ξέρετε ποιο είναι; Οτι πολλοί από αυτούς που ονομάζονται οπαδοί και υποτίθεται ότι δίνουν και την ψυχή τους για την ομάδα τους, δεν ενδιαφέρονται καθόλου για την ...ομάδα, όταν αυτή επιχειρεί να τους κόψει τη διασκέδαση.

Για καμπόσους, ο Ομπράντοβιτς είναι Θεός, Τιτάνας, Αντρας, Προπονητάρα, Παλίκαρος και ό,τι κοσμητικό επίθετο μπορείτε να φανταστείτε, όσο κατακτά τίτλους. Οταν μιλάει και ζητά ή από τον κόσμο να έχει καλή συμπεριφορά, είναι ένας τιποτένιος, ένας άχρηστος... Ναι, αυτά είναι! Διότι ι περίφημοι οπαδοί, με τον ίδιο τρόπο θα αντιδρούσαν αν τους μιλούσε ένας τιποτένιος ή ένας άχρηστος που δε λέγεται Ομπράντοβιτς, ο οποίος έχει φέρει τον Παναθηναϊκό στην κορυφή της Ευρώπης. Ο κοινός παρονομαστής είναι ότι και τους δύο πολλοί (όχι όλοι οι) οπαδοί τους γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Αρα τι διαφορά έχει ο ένας από τον άλλον; Καμία! Μέχρι και αντικείμενο στο κεφάλι έχει δεχθεί ο Ζοτς, στην προσπάθειά του να περισώσει τους συναδέλφους του του Ολυμπιακού... Ναι ναι, να διολισθήσει σε αυτή την “αμαρτία”.

Μήπως το ίδιο δε συμβαίνει με τον Αλβέρτη, τον ημίθεο, τον τρελό τον αρχηγό; Η τον Γιαννακόπουλο, που έχει σκορπίσει δέκα φρεγάτες χρήματα για να δηλώνει ο καθένας περήφανος που είναι Παναθηναϊκός... Εχει αλλάξει ποτέ ο κάφρος τη στάση του, ακούγοντας τον Ομπράντοβιτς, ή τον Αλβέρτη, ή τον Γιαννακόπουλος, ή τον Τσαρτσαρή να τους παρακαλούν για κόσμια ατμόσφαιρα; Ποτέ!

Για αυτό κι επιμένω... Το οπαδιλίκι είναι πολύ εγωιστικό και καμπόσους. Είναι η αγάπη για την ομάδα μέχρι του σημείου που αυτή δεν εμπλέκεται στα πόδια τους, μέχρι του σημείου που επιτρέπει στον καθένα να κάνει ό,τι του γουστάρει όταν του γουστάρει. Δεν ενδιαφέρονται για τον αθλητισμό, ούτε για τα σύμβολα, ούτε για τα χρώματα και τις φανέλες. Τους ενδιαφέρει μόνο το προσωπικό γούστο του. Να σαπίσει τον ...εχθρό, τον γαύρο (λες και οι παίκτες του Ολυμπιακού, ή του Παναθηναϊκού ευθύνονται για την αιώνια κόντρα), να πετάξει αντικείμενα, να σημαδέψει με το λέιζερ το μάτι του Νεστέροβιτς... Και από μπάσκετ; Από εδώ παν' κι οι άλλοι! Ελα μωρέ τώρα, who cares, που λένε και στο χωριό μου...

Υ.Γ. Τάσσομαι αναφανδόν υπέρ του Ομπράντοβιτς, των λέξεων που χρησιμοποίησε και της επιθυμίας που εξέφρασε...

Υ.Γ.2: Εννοείται πως δεν μπαίνουν όλοι στο ίδιο τσουβάλι... Το έγραψα και πιο πάνω... Οποιος διαβάζει αυτό το κομμάτι, ξέρει πολύ καλά σε κατηγορία κατατάσσει τον εαυτό του.

Α1 Παναθηναϊκός