Εάν θέλουμε να είμαστε απολύτως ειλικρινείς σε σχέση με αυτό που είδαμε, θα πούμε ξεκάθαρα ότι ήταν ένα κακό παιχνίδι, χωρίς απολύτως τίποτα ελκυστικό, από δυο ομάδες εμφανώς ανέτοιμες και με χτυπητές αδυναμίες, είτε εγγενείς (ρόστερ Ολυμπιακού), είτε επίκτητες (απουσίες Παναθηναϊκού).

Οι πράσινοι με την κεκτημένη ταχύτητα της από δεκατίας (και βάλε) εμπεδομένης χημείας και φιλοσοφίας, με το αβαντάζ του πιο δεμένου ρόστερ και με σαφώς πιο λογικό αγωνιστικό προσανατολισμό νίκησαν πολύ πιο εύκολα απ’ ότι δείχνει το τελικό 74-70. Πάντως ούτε ο Παναθηναϊκός έπεισε. Το πρώτο ντέρμπι της χρονιάς ήταν απογοητευτικό.

Μόνο τα λάθη (όχι τον αριθμό, αλλά τον τρόπο που γινόντουσαν) να εξετάσουμε, είναι στοιχείο εξόχως αποκαρδιωτικό. Αν προσθέσουμε και τον τρόπο που σημειώνονταν (και κυρίως τον τρόπο που δεν σημειωνόνταν) πόντοι θα αντιληφθούμε γιατί μπορεί και να προκλήθηκαν βαθύτατα χασμουρητά.

Ο μόνος λόγος που το ενδιαφέρον διατηρήθηκε και δεν έκλεισαν τηλεοράσεις (αν δεν έκλεισαν) ήταν γιατί ο Παναθηναϊκός δεν τελείωνε ένα απολύτως δικό του παιχνίδι και υπήρχε έστω μία περίπτωση στο εκατομμύριο (και όχι παραπάνω) ο Ολυμπιακός να αντιδράσει. Αυτά με τα φιλοσοφικά και τις γενικολογίες. Πάμε να δούμε που κρίθηκε αυτό το ντέρμπι, με την ελπίδα ότι όμοιό του δεν θα ξαναδούμε φέτος.

Ο Ομπράντοβιτς τελείωσε τον Ίβκοβιτς με την άμυνα που επέλεξε. Το αντίθετο περιμέναμε να γίνει, αλλά τελικώς ο Ζοτς ήταν αυτός που έπαιξε ζώνη για δύο λόγους: 1) Ήθελε να γεμίσει με τρία ψηλά κορμιά την ρακέτα του και να κλείσει όλους τους διαδρόμους, αφοπλίζοντας κυρίως τον Σπανούλη. 2) Για να δώσει στους ερυθρόλευκους το ελεύθερο σουτ, ώστε να τα σπάσουν με την ησυχία τους. Με κλεισμένο και αφοπλισμένο τον Σπανούλη δεν υπήρχε άλλος αξιόπιστος σουτέρ. Το κοντέρ στο τελευταίο λεπτό έγραφε 1/19, για να ολοκληρωθεί η πανδαισία με 3/21. Τελικά στην ουσία πρόκειται για την ομάδα του V-Span και όταν αυτός είτε δεν σουτάρει είτε δεν τα βάζει υπάρχει χάος.

Ο Ολυμπιακός αμυντικά δεν μπόρεσε ποτέ να σταματήσει τις διεισδύσεις του Διαμαντίδη και τις μεγάλες εμπνεύσεις του Γιασικεβίτσιους (κυρίως στο πρώτο ημίχρονο) με αποτέλεσμα στα μισά του δρόμου να έχει ήδη δεχθεί 41 πόντους, όσο κι αν προσπάθησε να καταστρέψει το παιχνίδι του αντιπάλου.

Ο Παναθηναϊκός κράτησε πολύ στο παρκέ τον Βουγιούκα, ο οποίος με την δύναμη, τις έξυπνες τοποθετήσεις, το πλεονέκτημα ύψους, μυαλού και ποδιών οδήγησε τους αντιπάλους του σε φθορά με φάουλ. Νωρίς στην τρίτη περίοδο Παπαδόπουλος και Γλυνιαδάκης είχαν 4 φάουλ. Ούτε λόγος να τον ακολουθήσουν Χάινς ή Αντίτς. Επίσης για ακόμα μια φορά αξίζει να τονίσουμε το πόσο αργός είναι ο Παπαδόπουλος (αλλά μάλλον και οι άλλοι δεν είναι... Μπολτ) στην αντιμετώπιση του pick and roll και όχι μόνο.

Πάμε στην επίθεση του Ολυμπιακού. Εκεί η κατάσταση ήταν χαίρε χάος δυσθεώρητο και απύθμενο. Λύσεις έδωσε μόνο ο Πρίντεζης στην δεύτερη περίοδο, όταν ο Ολυμπιακός έφτασε το παιχνίδι στον πόντο, γιατί ο διεθνής φόργουορντ κέρδισε όλες τις μάχες σε 6 διαδοχικές φάσεις στις δυο ρακέτες. Για έναν περίεργο λόγο ξεχάστηκε στον πάγκο για μεγάλο χρονικό διάστημα στην τρίτη και στην τέταρτη περίοδο. Κι ακριβώς επειδή ο Παναθηναϊκός δεν καθάριζε το ματς, δεν είμαι καθόλου σίγουρος για την έκβαση του, αν ο Πρίντεζης το έπαιρνε πάνω του.

Γιατί ήταν ο πρώτος που μπορούσε. να το κάνει. Αντιθέτως οι φιλοξενούμενοι προτίμησαν μονοδιάστατα να ταϊζουν τους ψηλούς ή να μπουμπουνάνε σουτ, τα οποία δεν έβαζαν. Δημιουργία μηδέν, εκτέλεση μηδέν, άρα ήττα. In the paint (στο ζωγραφιστό ντε) δεν θα μπορούσαν να έχουν ευτυχέστερο αποτέλεσμα. Και τόσο που το κράτησαν πάλι καλά. Επίσης οι ερυθρόλευκοι έχασαν όλα τα ριμπάουντ, αμυντικά και επιθετικά.

Πάμε τώρα να δούμε για ποιόν λόγο ο Παναθηναϊκός δεν πήρε διαφορά ασφαλείας για το ματς του δεύτερου γύρου, όταν ίσως τα δεδομένα να είναι τελείως διαφορετικά. Απλούστατα γιατί κόλλησε στην επίθεση, ήταν μονοδιάστατος, έχασε ενέργεια στην άμυνα και κυρίως δεν είχε καμία απολύτως διάρκεια. Η μεγάλη πλάκα είναι ότι αν ο Παπαδόπουλος δεν έχανε 5 βολές στο τέλος ίσως να είχε γίνει ακόμα και η ανατροπή. Με αν και θα όμως δεν γράφεται ιστορία. Η αλήθεια πάντως είναι ότι οι πράσινοι στο τέλος έμοιαζαν να χαρίζουν μια νίκη που ο αντίπαλος δεν έβρισκε τρόπο να πάρει. 22 λάθη έκανε και ο αριθμός είναι ασυνήθιστος γι' αυτή την ομάδα. Γι’ αυτό σας είπα εξ αρχής ότι η όλη κατάσταση ήταν ολίγον της απελπισίας.

Μεγάλη η απουσία του Τσαρτσαρή, μεγάλη η απουσία του Περπέρογλου. Επίσης ο Διαμαντίδης θα χρειαστεί βοήθειες. Όταν σταμάτησε εκείνος να δημιουργεί, την δουλειά δεν την έκανε κανείς. 8 ασίστ εκείνος, 11 όλη η ομάδα, Δεν γίνεται έτσι δουλειά. Και για το σκοράρισμα το ίδιο ισχύει. Νομίζω ότι ο Γιασικεβίτσιους ίσως πρέπει να μένει λίγο παραπάνω στο παρκέ. Αν αντέχει. Η ποιότητα που δίνει πάντως είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτή που έχουν να προσφέρουν αυτοί που είναι μπροστά του.

Ο Βουγιούκας έκανε την βρώμικη δουλειά, έφαγε το ξύλο του, έβαλε τις βολές του. Ωραία, αλλά μέχρι εκεί. Απλώς εκμεταλλεύτηκε το σώμα του. Ο Μπατιστ δεν ήταν αυτός που ξέρουμε, ο Λόγκαν έκανε ό,τι κλήθηκε να κάνει, ο Σάτο δεν μας ξετρέλανε κιόλας. Ο Σμιθ έμεινε εξ ανάγκης πολλή ώρα στο παρκέ, αλλά εμφανώς δεν μπορεί το παλικάρι. Ο Καϊμακόγλου έχασε μάχες στην άμυνα, αλλά αυτό τελικώς δεν κόστισε.

Στον Ολυμπιακό με προβλημάτισε πολύ η διαχείριση του υλικού. Ο Ίβκοβιτς ξεκίνησε με τους μικρούς, αλλά όταν είδε την διαφορά να μεγαλώνει, να γίνεται διψήφια και ο γκρεμός να είναι μπροστά (κατά την άποψή του), αναδιπλώθηκε στη γραμμή ανεφοδιασμού και πήγε στα ‘’σιγουράκια’’ του που πάντως είναι πεπερασμένων δυνατοτήτων. . Τον Κατσίβελη τον έβαλε ένα πεντάλεπτο, τον Παπανικολάου μόνο για να βγαίνουν τα συστήματα και να παίζει άμυνα, ξεκινώντας τον πάνω στον Διαμαντίδη. Αντιλαμβάνεστε...
Όλα τα λεφτά ο Πρίντεζης θα έπρεπε να είναι μέσα όταν οι πράσινοι παρέπαιαν.

Ο Σπανούλης δεν βρήκε τον δρόμο από το τρίποντο, αλλά είχε να αντιμετωπίσει πάντα (!!!) τουλάχιστον 2, ου μην και 3 αντιπάλους. Ο Λάζαρος αργός, ο Αντίτς επέμενε να την καπνίζει από το τρίποντο και στην άμυνα να μπερδεύει τα μπούτια του. Ο Χάινς (έχω ξαναπεί την άποψη μου) απλώς δεν κάνει. Ο Κέσελι, ο Γκετσεβίτσιους κι ο Πελεκάνος παρίσταντο. Ο Λούκας δημιούργησε παιχνίδι δια των ρηγμάτων, αλλά μέχρι εκεί. Εν ολίγοις εκτιμώ ότι επιθετικά η ομάδα εγγενώς είναι Σπανούλης, Πρίντεζης, ό,τι (λίγα) πάρει από τους ψηλούς και τέλος. Αν δεν βάλει και τους μικρούς σε όλο το φάσμα του παιχνιδιού (ας το ρισκάρει, δεν χάνει και τίποτα) δεν βλέπω πώς μπορεί να γίνει δουλειά. Ή τους εμπιστεύεσαι ή όχι.

Εν ολίγοις και οι δύο ομάδες αυτή τη στιγμή είναι σε μέτρια κατάσταση, τουλάχιστον με τα δεδομένα που μόνες τους έχουν δημιουργήσει εδώ και πολλά χρόνια. Απλώς ο Παναθηναϊκός είναι λιγότερο μέτριος (και με σημαντικές απουσίες επαναλαμβάνω) από τον Ολυμπιακό. Όλα τα δεδομένα θα αλλάζουν σταδιακά μέχρι την άνοιξη, ή και νωρίτερα, μέχρι τον δεύτερο γύρο και την μάχη του ΣΕΦ. Πάντως αν κάτι δεν αλλάξει δραστικά στο ρόστερ του Ολυμπιακού, αλλά και στην διαχείριση του υπάρχοντος δεν βλέπω να αλλάζει κάτι.

Εκτός κι αν ο Ντούντα που συνηθίζει να μας αποκαλεί ειρωνικά «πανεπιστήμονες του μπάσκετ» (χωρίς να έχει και πολύ άδικο εδώ που τα λέμε), σχεδιάζει κάτι που εμείς δεν μπορούμε να δούμε ακόμα. Η πραγματικότητα του πρώτου ντέρμπι πάντως λέει ότι δεν το πήγε και τόσο καλά το πράγμα. Επίσης η πραγματικότητα του πρώτου ντέρμπι λέει ξεκάθαρα ότι τα έντονα χρώματα του παρελθόντος έχουν ξεθωριάσει, όπως και τα έντονα πάθη. Πώς να υπάρχουν πάθη όταν δεν υπάρχει κόντρα; Και πώς να υπάρχει κόντρα, όταν δεν υπάρχει ποιότητα; Και πώς να υπάρχει ποιότητα όταν γίνονται τέτοια και τόσα λάθη;

Υ.Γ (1): Επειδή ορισμένοι θέλουν να μην καταλαβαίνουν, διευκρινίζω ότι οι χαρακτηρισμοί αφορούν μόνο στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, η οποία σε κάθε περίπτωση μας δημιουργεί ένα αίσθημα... ξενερώματος.

Υ.Γ (2): Οι διαιτητές λάθη έκαναν, αλλά τίποτα το τρομερό. Δεν ήταν ''Γιάχοι'', αλλά δεν ήταν και για πέταμα, ούτε έκριναν κάτι. Εννοώ δεν ευνοήσαν το ποιοτικό παιχνίδι, αλλά εδώ που τα λέμε αυτό στο μπάσκετ (ειδικά σε αυτό της καταστροφής) είναι κομματάκι δύσκολο. Αυτό το υστερόγραφο για τους... διαιτητολάγνους. Να δω πότε θα κόψουμε αυτές τις συζητήσεις.

Υ.Γ (3): Τί κατάρα κι αυτή; Όταν βλέπαμε ματσάρες, οι κάφροι της εξέδρας ήθελαν (και τα κατάφερναν) να κλέβουν την παράσταση. Μπορεί να μην είδαμε σπουδαίο παιχνίδι, η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετική. Καμία σχέση με όσα γινόντουσαν τα τελευταία χρόνια κάθε, μα κάθε φορά. Βάλανε μυαλό οι οπαδοί και όσοι τους ανέχονται τόσα χρόνια; Ίσως, αλλά αν δεν το δω να συνεχίζεται, δεν το πιστεύω.

Πηγή: pamesports.gr

Α1 Παναθηναϊκός Ολυμπιακός