Η αληθινή ζωή του "Marty Supreme"

 Πρόσφατα η… κινηματογραφική του ζωή μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι, με πρωταγωνιστές τους Τίμοθι Σαλαμέ και Γκουίνεθ Πάλτροου. Και κρίνοντας από τις 9 υποψηφιότητες στα επόμενα Oscar έχει, θεωρητικά μεγάλες ελπίδες να κατακτήσει έστω και ένα, πολύτιμο αγαλματίδιο.

 Ακόμη και να μην τα καταφέρει όμως, το μεγάλο κέρδος του «Marty Supreme» είναι ότι γνώρισε στους λάτρεις του αθλητισμού, φυσικά και σ’ εκείνους που αγνοούσαν, παντελώς την ύπαρξή του μία απίθανη φυσιογνωμία που μεσουρανούσε στα ξύλινα τραπέζια της δεκαετίας του ’50. Τον Μάρτιν Ρέιζμαν που γεννήθηκε, το ’30 και πέθανε το ’12 στο Μανχάταν: επισήμως «The Needle», η βελόνα για την ακρίβεια των χτυπημάτων του, ανεπίσημα όμως «Supreme» για το ανώτερο και θεαματικό πινγκ- πονγκ που είχε το μοναδικό χάρισμα να προσφέρει.

 Και η πλάκα είναι ότι, η ιδέα του Σάφντι γεννήθηκε εντελώς τυχαία ή, ακριβέστερα κατά λάθος την ώρα που, με τη σύζυγό του Σάρα Ροσέιν (που είναι και η παραγωγός της ταινίας) περπατούσαν στους δρόμους του «Μεγάλου Μήλου». Έξω από ένα παλαιοπωλείο, στο ράφι με τα μεταχειρισμένα βιβλία του ενός δολαρίου, το βλέμμα του έπεσε πάνω στο «The Money Player», την αυτοβιογραφία του Ρέιζμαν μέσω της οποίας, το ’74 εξομολογούσε στον κόσμο όλα του πάθη, αλλά και λάθη μίας ζωής που βίωσε έντονα, στο… κόκκινο έως και τα 82 του.

 Γεννημένος σε μία πολύ δύσκολη εποχή και σε μία Αμερική γονατισμένη από τη «Μεγάλη Ύφεση», όπου επιβίωναν μόνο οι λαθρέμποροι, οι γκάνγκστερς και τα παράνομα στοιχήματα ο Ρέιζμαν είχε καταφέρει να βγάλει εύκολο και γρήγορο χρήμα από τα 9 του ποντάροντας πάντα, αποκλειστικά και μόνο στις νίκες του.

 Στα 13 ήταν ήδη πρωταθλητής Ηνωμένων Πολιτειών juniors, αλλά στα 15 στο… αναμορφωτήριο γιατί είχε εμπιστευτεί τα 500 δολάρια της τελικής του νίκης σε λάθος άνθρωπο: στον πρόεδρο της Ομοσπονδίας πινγκ- πονγκ, θεωρώντας ότι ήταν ο επίσημος διοργανωτής, book- maker.

 Παρόλα αυτά κι αφού «σωφρονίστηκε» κατέκτησε πέντε χάλκινα μετάλλια στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα του Λονδίνου, το ’48, της Στοκχόλμης, το ’49 και της Μουμπάι, το ’52. Το χρυσό στο British Open του ’49 γνωρίζοντας, πάλι στην Ινδία τη μεγαλύτερη απογοήτευση της αθλητικής του καριέρας.

 Ήταν ο ημιτελικός του ’52 με αντίπαλο τον Ιάπωνα Χιρόζι Σατόχ, τον πρώτο πινγκπονίστα όλων των εποχών που εφάρμοσε στη ρακέτα του ένα λεπτό στρώμα από σφουγγάρι δημιουργώντας μία πραγματική επανάσταση, γιατί τα χτυπήματα αποκτούσαν ακόμη μεγαλύτερη ακρίβεια. Ενώ ο Ρέιζμαν ουδέποτε απαρνήθηκε την απλή, ξύλινη ρακέτα του ακόμη και το ’97 όταν, σε ηλικία 67 ετών κατακτούσε τον παγκόσμιο τίτλο «Hard Bat», δηλαδή της σκληρής επιφάνειας αποτελειώνοντας κάθε του αντίπαλο κι ας ήταν, όπως εξάλλου συνήθιζε ντυμένος πάντα με κοστούμι, σκαρπίνια, καπέλο «Panama», αλλά και γυαλιά ηλίου ιπτάμενου πιλότου.

 Εκκεντρικός ήταν και ο τρόπος με τον οποίο εμφανιζόταν, στα διαλλείματα των επιδείξεων των θρυλικών «Harlem Globetrotters» παίζοντας πινγκ- πονγκ είτε με τηγάνια, είτε με τις σόλες των παπουτσιών του. Ενώ πριν από κάθε παιχνίδι συνήθιζε να μετράει το φιλέ μ’ ένα χαρτονόμισμα των 100 δολαρίων και ας είχε το ίδιο, ακριβώς μέγεθος με το αντίστοιχο του ενός. «Το ξέρω, έλεγε, αλλά ποιος ο λόγος να είμαστε τσιγκούνηδες;».

 Σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, στους «New York Times» είχε παραδεχτεί πως «Υπήρξα τρεις φορές εκατομμυριούχος και άλλες τρεις, πρώην εκατομμυριούχος», εννοώντας ότι από το πινγκ- πονγκ έβγαλε, αλλά και έχασε αμέτρητα χρήματα.     

 Συγκινημένη στην πρεμιέρα του «Marty Supreme», η κόρη του Ντέπι ευχαρίστησε στον Σάφντι και τη σύζυγό του για την τιμή που της έκαναν μεταφέροντας στη μεγάλη οθόνη τη ζωή του πατέρα της. «Θα ήταν υπερήφανος εάν έβλεπε ότι κατάφερε να γίνει διάσημος έστω κι αν μετά θάνατον».

 Αν και η αλήθεια είναι ότι είχε ήδη υπάρξει γνωστός, πολύ νωρίτερα μάλιστα από τους μετέπειτα «masters» Ιάπωνες, Κορεάτες και Κινέζους, απλά είχε την ατυχία να γεννηθεί σε μία εντελώς διαφορετική Εποχή.