Η πρόοδος της ΑΕΚ, ο Θωμάς και οι φάσεις Γκατσίνοβιτς, Γιόβιτς

Πέρασε και το ματς της ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα. Πήραν από ένα βαθμό οι δυο ομάδες και συνεχίζουν…

Ήταν ένα ματς στην κόψη του ξυραφιού, θα μπορούσε να το κερδίσει οποιαδήποτε ομάδα, όμως στο τέλος της ημέρας η ΑΕΚ, θαρρώ, πως είναι αυτή που φεύγει λιγότερο ικανοποιημένη από την ισοπαλία. Αν εξαιρέσουμε τα πρώτα 20 λεπτά, όπου η ΑΕΚ δεν μπήκε τόσο καλά και κάποιοι παίκτες της δεν απέφυγαν τα κρίσιμα λάθη, στην πορεία ισορρόπησε και πήγε απόλυτα το ματς όπως αυτή ήθελε. Για να το καταφέρει βέβαια αυτό σημαντικότατο ρόλο έπαιξε ο Στρακόσια. Το πέναλτι που πιάνει στην εκτέλεση του Γιακουμάκη στο 12’ ήταν η ψυχολογική ώθηση που ήθελε η ΑΕΚ. Και την έδωσε ο σπουδαίος αυτός τερματοφύλακας. Τρίτο πέναλτι που πιάνει φέτος και γερός να είναι μπορεί να πιάσει κι άλλα ως το τέλος της χρονιάς - θεωρώ δεδομένο πως θα δοθούν κι άλλα πέναλτι εις βάρος της ΑΕΚ…

Μετά το πέναλτι του ΠΑΟΚ στο 12’ η επόμενη καλή στιγμή των παικτών του Λουτσέσκου ήταν στο 87’ με την κεφαλιά του Καμαρά. Πράγματι μεγάλη ευκαιρία. Σε γενικές γραμμές η ΑΕΚ αμυντικά τα πήγε περίφημα. Η Λίγκα στα στατιστικά του αγώνα χρέωσε στον ΠΑΟΚ μόλις 8 τελικές (η ΑΕΚ είχε 12). Πιστεύω τόσες λίγες τελικές η ομάδα του Λουτσέσκου δεν είχε ξανά φέτος σε αγώνα της… Πόσο μάλλον στην Τούμπα.

Η ΑΕΚ κατάφερε να πάει το παιχνίδι στα μέτρα που ήθελε και όταν πήγε να ξεφύγει λίγο, μετά το 80’, όταν… φόρτσαρε ο Τάισον, το αναχαίτισε.

Γενικά η ΑΕΚ μπήκε στην Τούμπα με σχέδιο. Δεν έπαιξε… μπαλάρα. Κακά τα ψέματα. Όμως, αυτό που είναι σε θέση να κάνει, αυτή την περίοδο, το έκανε. Κράτησε τον ΠΑΟΚ μακριά από το παιχνίδι του και η ίδια είχε σημαντικές και περισσότερες στιγμές από τον αντίπαλο, να βρει το γκολ της νίκης. Στο πρώτο ημίχρονο το δοκάρι του Κοϊτά, το σουτ του Μαρίν, το τετ α τετ του Γκατσίνοβιτς και κάποιες άλλες προϋποθέσεις. Στο δεύτερο ημίχρονο το όμορφο σουτ του Γιόβιτς που έφυγε λίγο άουτ και φυσικά το δοκάρι του Σέρβου στο 94’. Ένα ματς… δοκάρι κι έξω! Καθαρή ατυχία αυτή η φάση.

Η ΑΕΚ στη μεγάλη της εικόνα είναι ότι δείχνει πρόοδο σε κάποια πράγματα αγωνιστικά και ψυχικά. Στον πρώτο γύρο είχε χάσει από Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, εύκολα. Στον δεύτερο γύρο θα μπορούσε να κερδίσει και τα δυο αυτά τα παιχνίδια. Οριακά (και άδικα με τον Ολυμπιακό) δε τα πήρε. Το σημαντικότερο γι’ αυτήν είναι ότι ο Νίκολιτς έχει φτιάξει μία δεμένη ομάδα. Επίσης, σημαντικό, ότι αυτό το γκρουπ έχει πολύ μεγάλα περιθώρια βελτίωσης ακόμα. Πάρα πολλά. Είναι θετικό ότι η ΑΕΚ έβγαλε την περίοδο με τα ντέρμπι, ούσα πρώτη, χωρίς να εμφανίσει στο γήπεδο την εξαιρετική εικόνα που είχε το διάστημα Νοεμβρίου – Δεκεμβρίου. Άρα αναμένουμε άνοδο, καθώς μόνο έτσι θα πάει μέχρι τέλους…

Γιατί να μην ήταν... VARίσιο πέναλτι; 

Και ας κλείσω με το αγαπημένο θέμα πολλών, τη διαιτησία της Τούμπας. Καμία σχέση δεν είχε ο Γερμανός ρέφερι, με τον Ολλανδό Μάκελι στο πρόσφατο ΑΕΚ – Ολυμπιακός. Δεν είχε πρόθεση να ευνοήσει καμία ομάδα. Είχε κάποια λάθη και στις δυο πλευρές, αλλά σε γενικές γραμμές ήταν δίκαιος. Υπήρχαν όμως δυο φάσεις που μας θύμισαν κάτι από τα… παλιά. Δεν θα τις ανέφερα καν, όμως στο φετινό πρωτάθλημα βλέπουμε πολλές περιπτώσεις που οι διαιτητές κρίνουν και αποφασίζουν με δυο μέτρα και δύο σταθμά. Υπάρχει η φάση του Γκατσίνοβιτς που φεύγει τετ α τετ, ανοίγει το κοντρόλ και μετά υπάρχει ένα σπρώξιμο ποδοσφαιρικό του Μπάμπα, ενώ στην πορεία τα πόδια τους μπερδεύονται, με τον παίκτη της ΑΕΚ να πέφτει. Για μένα δεν υπάρχει παράβαση, όμως πρόσφατα έχουμε δει να καταλογίζεται πέναλτι εις βάρος της ΑΕΚ σε σχεδόν παρόμοια φάση. Υπάρχει και η φάση στο δεύτερο ημίχρονο με την αγκωνιά του Μπάμπα στο πρόσωπο Γιόβιτς μετά από κόρνερ της ΑΕΚ. Δεν έχει πρόθεση να τον χτυπήσει ο Μπάμπα, όμως το κάνει. Έχουμε δει επίσης φέτος να ακυρώνονται γκολ της ΑΕΚ ως επιθετικά φάουλ για πιο… χαλαρές επαφές. Άρα αν ήταν αυτά επιθετικά φάουλ, γιατί να μην ήταν πέναλτι κι αυτό; Ένα… VARίσιο πέναλτι όπως λένε συχνά πλέον. Μακάρι στην πορεία που θα κριθούν τα πάντα οι αποφάσεις των διαιτητών να είναι για όλες τις ομάδες ίδιες.