Ολυμπιακός: Τα πλέι οφ της μιας βραδιάς και του "βγαίνεις μπροστά"

Φτάσαμε λοιπόν. Αρχίζει το ματς. Λίγες ώρες πριν από τη σέντρα των πλέι οφ της Super League προσπαθώ αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη παρόμοια περίσταση «ακατάλληλη» για προγνωστικά. Δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν τρεις διεκδικητές του τίτλου που απέχουν ελάχιστα μεταξύ τους, είναι και η φετινή εικόνα των ομάδων που καθιστά ρισκαδόρικη οποιαδήποτε πρόβλεψη. Νομίζω πιο πολύ από ποτέ αυτά τα πλέι οφ θα είναι τα πλέι οφ της μιας βραδιάς. Του διώρου για την ακρίβεια που διαρκεί ένα ματς (με τις καθυστερήσεις).
Αυτά τα πλέι οφ δεν είναι σαν τα άλλα. Αυτά τα πλέι οφ είναι του διώρου, όπως προείπα, της στιγμής. Μιλάμε για πιο μικρά σε διάρκεια πλέι οφ, αποκλειστικά με ντέρμπι μέσα τους, και (το κυριότερο) με ένα αλλόκοτο πρόγραμμα που υπογραμμίζει αυτό που είπα: τα πλέι οφ του διώρου. 

Η 1η αγωνιστική διεξάγεται 5 Απριλίου. Η 2η στις 19 του μήνα και η 3η στις 3 του Μάη. Το κενό  μεταξύ των τριών πρώτων αγωνιστικών μοιάζει αιωνιότητα. Συνεπώς δεν σου επιτρέπει, δεν σου δίνει τη δυνατότητα, να «πάρεις» μαζί στο επόμενο ματς οτιδήποτε από το προηγούμενο στο ψυχολογικό σκέλος. 

Αν κερδίσεις την πρώτη αγωνιστική δύσκολα θα κρατήσεις το θετικό συναίσθημα επί 14 μέρες. Το μομέντουμ όπως συνηθίζουμε να λέμε. Κι αν χάσεις το ίδιο θα ισχύει. Προλαβαίνεις να «αναρρώσεις» ψυχολογικά - πνευματικά, ίσως και σωματικά από οτιδήποτε.

Και τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές συμβαίνει το αντίθετο. Διεξάγονται από τις 10 μέχρι τις 17 Μαΐου! Ισχύει το αντίθετο από τις τρεις πρώτες αγωνιστικές. Εδώ δεν υπάρχει χρόνος να αισθανθείς, να σκεφτείς. Πας χωρίς ανάσα. 

Και σ' αυτή την περίπτωση ισχύει πως θα κερδίζει εκείνος που θα βρεθεί σε καλύτερη μέρα εκείνη τη μέρα. Εκείνο το βράδυ. Εκείνο το δίωρο. Ένα δίωρο που πέρα από τους προπονητές, τη διαφορά θα κάνουν οι παίκτες. Πόσοι από 'κείνους που θα κληθούν να παίξουν θα πιάσουν υψηλά στάνταρ απόδοσης. Πόσοι θα δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους στα ρόστερ των ομάδων. Γιατί πέρα από ταλέντο - ικανότητα, απαιτείται πιο πολύ από κάθε άλλη φορά σε τέτοια ματς, χαρακτήρας. Σ' αυτά τα ματς, αν είσαι αληθινά καλός παίκτης, «βγαίνεις μπροστά». Κάνεις διαφορά. Δείχνεις το δρόμο για τη νίκη. Δεν «κρύβεσαι» πίσω από το σύνολο.

Ο κανονικός Τσικίνιο, το μυαλό του Ζέλσον και η επιστροφή Ποντένσε

Μιλώντας ειδικότερα για τον Ολυμπιακό, που είναι το δικό μου «αντικείμενο», αυτά τα ματς ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να δούμε τον κανονικό Τσικίνιο. Επιβάλλεται ο Ζέλσον να παίξει περισσότερο με το μυαλό, πέρα από το ένστικτο που κι αυτό χρήσιμο είναι. Ο Ποντένσε επιβάλλεται να επιβεβαιώσει ότι επέστρεψε στα καλά στάνταρ. Ο Ελ Καμπί επιβάλλεται να είναι... ο εαυτός του. Και φυσικά όλοι οι υπόλοιποι. 

Ανέφερα τους συγκεκριμένους γιατί τους έχουμε πολυ-συζητήσει φέτος (όχι για καλούς λόγους, αλλά για ντεφορμαρίσματα και απουσίες) και είναι παίκτες - κλειδιά. Παίκτες του Ολυμπιακού της εποχής Μεντιλίμπαρ (με εξαίρεση την περυσινή σεζόν που δεν ήταν παρών ο Ποντένσε). Φυσικά υπάρχουν απαιτήσεις και από τον Ρόντινεϊ, τον Ορτέγκα (κι αυτοί παίκτες της εποχής Μεντιλίμπαρ), τον Έσε (η δική του περίπτωση είναι ξεχωριστή, επιστρέφει από απουσία μηνός), τον Μουζακίτη. Εντάξει, για τους Πιρόλα, Ρέτσο και Τζολάκη δεν χρειάζεται καν να ειπωθεί κάτι.

Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν πολλοί, ο Ολυμπιακός τα έχει τα υλικά για να παίξει και καλύτερα και να πάρει αυτό το πρωτάθλημα. Τα περυσινά υλικά είναι εδώ. Απλά για διαφόρους λόγους αρκετά απ' αυτά, είναι δυσλειτουργικά για καιρό. Και τώρα ήρθε η ώρα να επιστρέψουν στα στάνταρ τους. Αν όχι τώρα, πότε;