Το πιο μάγκικο πρωτάθλημα της ΑΕΚ πάνω στο οποίο πρέπει να κτίσει

Η ΑΕΚ το πήρε. Και το πήρε μάγκικα. Μιλάμε για το 14ο πρωτάθλημα που προστέθηκε στην ιστορία της.

Όχι με περίπατο. Όχι χωρίς πληγές. Όχι χωρίς αμφιβολίες. Το πήρε μέσα από πίεση, ευρωπαϊκές μάχες, ντέρμπι που έσπαγαν καρδιές, ανατροπές, δοκάρια, ακυρωμένα γκολ, αγωνία μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και μια Νέα Φιλαδέλφεια που έβραζε.

Η φετινή κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ΑΕΚ δεν είναι απλώς ένας ακόμα τίτλος. Είναι η επιβεβαίωση μιας νέας εποχής. Η εποχή του Μάρκο Νίκολιτς.

Μετά την καταστροφική περσινή σεζόν με τον Ματίας Αλμέιδα, η ΑΕΚ μπήκε στο καλοκαίρι γεμάτη ερωτηματικά. Ο κόσμος ήταν πληγωμένος. Η ομάδα είχε χάσει την αύρα της. Η αμφισβήτηση ήταν φυσιολογική. Η έλευση του Νίκολιτς δεν αντιμετωπίστηκε από όλους με ενθουσιασμό. Υπήρχε επιφυλακτικότητα, αβεβαιότητα, ακόμη και δυσπιστία.

Όμως ο Σέρβος τεχνικός δεν μίλησε πολύ. Δούλεψε. Έβαλε κανόνες, ξανάδωσε ένταση, ξαναέφτιαξε την αγωνιστική ταυτότητα της ομάδας και, πάνω απ’ όλα, επανέφερε στην ΑΕΚ το στοιχείο που είχε χαθεί, τη σκληράδα του πρωταθλητισμού. Ψυχρά και απόλυτα. Σχεδόν χωρίς συναισθήματα. Γιατί η Ένωση έπρεπε να αποκτήσει ξανά ένα μέταλλο, το οποίο έμοιαζε να είχε λιώσει μέσα στο χυτήριο της απογοήτευσης της σεζόν 2024-2025.

Η πρώτη μεγάλη επιβεβαίωση ήρθε στην Ευρώπη. Η ΑΕΚ πέρασε στη League Phase του Conference League μετά από τρεις προκρίσεις στα προκριματικά και έδειξε από νωρίς ότι η χρονιά δεν θα είναι απλώς μια προσπάθεια εσωτερικής αποκατάστασης. Θα είναι χρονιά διεκδίκησης. Η πορεία μέχρι τους «8» της διοργάνωσης έδωσε στην ομάδα αυτοπεποίθηση, εμπειρία και ευρωπαϊκό βάθος. Μεγάλες βραδιές με Φιορεντίνα και Σαμσουνσπόρ. Ο αποκλεισμός από τη Ράγιο Βαγιεκάνο, τη φιναλίστ του τελικού, άφησε πικρία αλλά και περηφάνια.

Ο Μάριος Ηλιόπουλος το είπε χαρακτηριστικά: από ένα λάθος δεν ήταν η ΑΕΚ στη θέση της. Και αυτή η φράση έμεινε. Γιατί η ΑΕΚ δεν αποχαιρέτησε την Ευρώπη ως κομπάρσος. Έφυγε με το κεφάλι ψηλά.

Στο πρωτάθλημα, όμως, χτίστηκε το μεγάλο έργο. Η ΑΕΚ έκανε πορεία πρωταθλητισμού, τερμάτισε πρώτη στην κανονική διάρκεια της Super League και μπήκε στα πλέι οφ με την ευθύνη της κορυφής. Εκεί άρχιζε το πραγματικό τεστ.

Η πρεμιέρα απέναντι στον Ολυμπιακό ήταν καθοριστική. Ήταν το σημείο που η ΑΕΚ έδειξε ότι δεν θα λυγίσει από την πίεση. Ακολούθησε η επιβλητική νίκη με 3-0 επί του ΠΑΟΚ, ένα αποτέλεσμα που έστειλε μήνυμα δύναμης σε όλους τους ανταγωνιστές. Στη Λεωφόρο, απέναντι στον Παναθηναϊκό, πήρε ισοπαλία σε ένα δύσκολο παιχνίδι και διατήρησε την απόσταση. Και έπειτα ήρθε η 4η αγωνιστική. Το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στη Νέα Φιλαδέλφεια. Η βραδιά της λύτρωσης.

Το ματς έσπασε καρδιές. Η ΑΕΚ είχε στιγμές, πίεση, ένταση, αλλά και άγχος. Το ακυρωθέν γκολ του Βάργκα ανέβασε την αγωνία στα ύψη. Ο Παναθηναϊκός πάγωσε την Allwyn Arena με το 0-1 του Τετέη στο δεύτερο ημίχρονο, σε μια φάση που ξεκίνησε από αντεπίθεση και κατέληξε σε κεφαλιά στην επαναφορά μετά το δοκάρι του Τσέριν.

Εκεί φάνηκε η διαφορά της φετινής ΑΕΚ. Δεν κατέρρευσε. Δεν πανικοβλήθηκε. Απάντησε.

Ο Ζινί μπήκε από τον πάγκο και άλλαξε την ένταση του αγώνα. Στο 72’ βρήκε το γκολ της ισοφάρισης, μετά τη σέντρα του Ρότα και την αδυναμία της άμυνας του Παναθηναϊκού να καθαρίσει τη φάση. Λίγο αργότερα, ο ίδιος παίκτης σημάδεψε το δοκάρι προ κενής εστίας και η Νέα Φιλαδέλφεια κράτησε την ανάσα της.

Την ίδια ώρα, στο Καραϊσκάκη, ο ΠΑΟΚ ήταν στο 1-1 με τον Ολυμπιακό. Όλοι ήξεραν τι σήμαινε αυτό. Αν η ΑΕΚ έβρισκε δεύτερο γκολ, θα έπαιρνε μαθηματικά το πρωτάθλημα.

Και τότε ήρθε η λύτρωση.

Στο 90’+3’, ο Γιόβιτς μονομάχησε, η μπάλα έφτασε στον Ζοάο Μάριο και εκείνος με υπέροχο τελείωμα έγραψε το 2-1. Η Νέα Φιλαδέλφεια εξερράγη. Η ΑΕΚ ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδας.

Ήταν από εκείνα τα γκολ που δεν μπαίνουν απλώς στα στατιστικά. Μπαίνουν στη μνήμη. Γιατί συνδέονται με στιγμή, με τίτλο, με ξέσπασμα, με δικαίωση.

Μετά τη λήξη, η φιέστα άρχισε αυθόρμητα. Ο κόσμος μπήκε στο γήπεδο, οι παίκτες αποθεώθηκαν, τα συνθήματα δεν σταματούσαν. Ο Μάριος Ηλιόπουλος μπήκε στον αγωνιστικό χώρο για να πανηγυρίσει και οι οπαδοί φώναξαν ρυθμικά: «Είναι τρελός ο πρόεδρος». Ήταν η στιγμή που η εξέδρα αναγνώρισε και τη διοικητική συμβολή σε αυτή την πορεία.

Ο Ηλιόπουλος μίλησε για το πιο μάγκικο πρωτάθλημα. Και δεν είχε άδικο. Γιατί η ΑΕΚ το πήρε μέσα από αμφισβήτηση, πίεση και σκληρά ντέρμπι. Το πήρε με προπονητή που έπρεπε να πείσει από την πρώτη μέρα. Το πήρε με μεταγραφές που έκαναν διαφορά, όπως του Γιόβιτς, του Ρέλβας και του Μαρίν το καλοκαίρι και του Βάργκας τον Ιανουάριο. Το πήρε με παίκτες που κουβάλησαν βάρος και ευθύνη, όπως ο Μάνταλος που αναγεννήθηκε και ο Πινέδα που αποτέλεσε τον απόλυτο στυλοβάτη.

Με παίκτες που έκαναν το αγροτικό και επέστρεψαν για να μεγαλουργήσουν, όπως ο Ζίνι. Με παίκτες που δεν το έβαλαν κάτω μετά από μια κακή χρονιά όπως ο Στρακόσια ή ο Πήλιος που κατάφερε να παραμείνει βασικός, παρότι ήρθε ο Πένραϊς. Με Ρότα δυνατό, με Μουκουντί στυλοβάτη, με Περέιρα αγνώριστο, με ένα σύνολο ποδοσφαιριστών όλοι για έναν και ένας για όλους.

Και μέσα σε αυτούς, ο Πέτρος Μάνταλος έχει τη δική του ξεχωριστή θέση. Ο μακροβιότερος παίκτης αυτής της ΑΕΚ, ιστορικός αρχηγός, άνθρωπος που έζησε όλες τις εποχές, όλες τις διακυμάνσεις, όλες τις δύσκολες και μεγάλες στιγμές από τη Β' Εθνική έως την επιστροφή και την αποθέωση. Τέτοιοι παίκτες δίνουν συνέχεια σε έναν σύλλογο.

Η μεγάλη αποθέωση, όμως, ήρθε και για τον Μάρκο Νίκολιτς. Οι οπαδοί της ΑΕΚ φώναξαν ρυθμικά το όνομά του, αναγνωρίζοντάς τον ως τον πρωτομάστορα της κατάκτησης. Ο Σέρβος ήταν συγκινημένος. Έζησε το ματς με τεράστια ένταση, όπως έζησε όλη τη χρονιά: όρθιος, μέσα στο παιχνίδι, με νεύρο, πάθος και απόλυτη αφοσίωση.

Η φιέστα είχε και μνήμη. Οι οργανωμένοι δεν ξέχασαν τον Δημήτρη Χατζηχρήστο. Από τα μεγάφωνα ακούστηκε «ένα τραγούδι για τον Δημήτρη» και το «Το σακάκι μου κι αν στάζει» του Γιώργου Νταλάρα, που ο ιστορικός ηγέτης της Original είχε μετατρέψει σε σύνθημα. Από την εξέδρα ακούστηκε το «δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ αρχηγέ». Γιατί η ΑΕΚ δεν είναι μόνο τίτλοι. Είναι πρόσωπα, μνήμες, ρίζες, εξέδρα, ιστορία.

Τώρα, όμως, αρχίζει η επόμενη μέρα. Ο Ηλιόπουλος μίλησε για χρέος εκτίναξης. Και αυτό είναι το σωστό. Η ΑΕΚ δεν πρέπει να μείνει στη μέθη του τίτλου. Πρέπει να χτίσει πάνω σε αυτόν.

Το πρώτο μεγάλο ζήτημα είναι οι ανανεώσεις και ειδικά του Ορμπελίν Πινέδα. Μια σημαντική ανανέωση σαν του Μεξικανού θα είναι δήλωση προθέσεων. Η ΑΕΚ πρέπει να κρατήσει τον κορμό της και να τον ενισχύσει. Χρειάζεται δυνατές προσθήκες, ποιότητα, βάθος και παίκτες που θα ανεβάσουν ακόμη περισσότερο το επίπεδο, γιατί η επόμενη χρονιά θα είναι πιο δύσκολη. Ο πρωταθλητής δεν κυνηγά. Τον κυνηγούν.

Αυτό το πρωτάθλημα, όμως, δεν το ξεχνά κανείς. Από την αβεβαιότητα του καλοκαιριού μέχρι τη λύτρωση του Μαΐου, η ΑΕΚ έκανε μια διαδρομή που είχε όλα τα στοιχεία μιας μεγάλης ποδοσφαιρικής ιστορίας. Πτώση, ανασύνταξη, πίστη, μάχη και δικαίωση. Ή Υπομονή, επιμονή, πίστη και πάθος κατά Super Mario. Δεν θα τα χαλάσουμε στα συνθήματα.

Το πήρε μάγκικα. Το πήρε με την ψυχή της. Το πήρε με τη Νέα Φιλαδέλφεια να φλέγεται.

Και τώρα έχει μπροστά της το επόμενο στοίχημα, να μη μείνει στο πρωτάθλημα. Να πατήσει πάνω του και να απογειωθεί.