Οι αναπόφευκτες επιπτώσεις του «Γιγαντισμού»

 Είναι το λεγόμενο φαινόμενο του «γιγαντισμού», το σχέδιο που απαίτησε η Fifa για να μετατρέψει το προϊόν σε περισσότερο ελκυστικό και απρόβλεπτο, χωρίς ωστόσο να υπολογίσει ότι αυξάνοντας τις ομάδες, από 32 σε 48 και τα παιχνίδια, από 64 σε 104 αναπόφευκτα θα χαλούσαν και οι ισορροπίες. Το απέδειξε το 7-1 της Γερμανίας με το Κουρασάο, από την άλλη όμως, παραδόξως το διέψευσε το 0-0 του Κάπο Βέρντε με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία.

 Ήταν η εξαίρεση του κανόνα: οι «Furias Rojas» δεν βρέθηκαν σε καλή μέρα και μάλλον ούτε το πολύ ήθελαν να κάνουν επίδειξη δύναμης, διαφορετικά ο Ντε Λα Φουέντε δεν θ’ άφηνε ολόκληρο Γιαμάλ 72 λεπτά στον πάγκο.

 Γενικώς  και αορίστως, στα μέχρι στιγμής 16 παιχνίδια -με οκτώ ισοπαλίες- μάλλον τα χασμουρητά υπερίσχυσαν του θεάματος. Και γι’ αυτό φταίει αποκλειστικά και μόνο η παγκόσμια ποδοσφαιρική Ομοσπονδία που με διαφορετικά και ολοκαίνουργια κριτήρια επέτρεψε στον κάθε «πικραμένο» να λάβει μέρος στο Μουντιάλ χωρίς ωστόσο να υπολογίσει ότι η δυναμική τους και κατά συνέπεια το θέαμα θα ήταν αναπόφευκτα κατώτερο των περιστάσεων. Έπειτα κάποιο λόγο έχουν παίξει και οι αποστάσεις, οι διαφορές της ώρας η τάση μεγαλομανίας της χώρας του «Uncle Sam» όπου τα πάντα είναι King- Size: τα κτήρια, τα αυτοκίνητα, οι μερίδες, οι τιμές.  

 Προς Θεού, Κουρασάο, Κάπο Βέρντε, Ιορδανία ή Ουζμπεκιστάν κέρδισαν με το σπαθί τους την ιστορική τους συμμετοχή στη μεγαλύτερη, ποδοσφαιρική γιορτή της 4ετίας, όχι όμως για να παίξουν τον ρόλο του κομπάρσου, πόσο μάλλον του θύματος.

 Έχοντας ήδη αναλύσει άλλη φορά ότι η εφεύρεση του «cooling break» σπάει τα νεύρα, τόσο στους ποδοσφαιριστές που χάνουν το αποκαλούμενο momentum, όσο στους τηλεθεατές, ένα επιπλέον γεγονός που, μέχρι στιγμής μετατρέπει το αμερικανικό Μουντιάλ σε μία μέτρια, άοσμη έως άγευστη παράσταση ήταν η καθολική απραξία με την οποία η Fifa αντιμετώπισε την αυταρχικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών ως προς την απέλαση του Σομαλού διαιτητή.

 Υποτίθεται πως τα «αφεντικά» (μαζί με το Μεξικό και τον Καναδά) ήταν τρία, εν τέλει όμως, μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν. Και όποτε το έκριναν σωστό να διώξουν από τη διοργάνωση έναν διακεκριμένο διαιτητή μόνο και μόνο επειδή είχε την ατυχία να πέσει πάνω στη γραφειοκρατία μίας συνωνυμίας.

 Όλα αυτά, βέβαια με τις ευλογίες της Fifa που σε ρόλο «Πόντιου Πιλάτου» ένιψε τας χείρας της ωστόσο διαβεβαιώνοντας ότι ο άμοιρος Σομαλός θα λάβει ολόκληρη την αποζημίωσή του σαν να βρισκόταν από την αρχή, έως το τέλος στη διοργάνωση.

 Γεννιούνται σχεδόν αυτόματα και αντανακλαστικά το δίλημμα ή η απορία του τι έχει να γίνει το 2030 όταν το Μουντιάλ θα συνδιοργανωθεί από έξι χώρες σε τρεις Ηπείρους: το Μαρόκο, την Πορτογαλία και την Ισπανία, την Αργεντινή, την Ουρουγουάη και την Παραγουάη που μ’ ένα παιχνίδι η κάθε μία θα γιορτάσουν τα 100 χρόνια ύπαρξής του.

 Και πόσες ακόμη ομάδες θα λάβουν μέρος, αφού με (ειρωνική) δήλωση του προέδρου της Fifa, Τζάννι Ινφαντίνο δεν θα ήταν καθόλου άσχημη ιδέα μία ποδοσφαιρική γιορτή και με τις 202 χώρες του ΟΗΕ ώστε να μην μείνει καμία παραπονεμένη…