Το γεωπολιτικό αυτογκόλ της Fifa

 Μεγαλώνοντας ακόμη περισσότερο το format αυτού του Μουντιάλ, του πρώτου της Ιστορίας με 48 φιναλίστ το Νο 1 της Fifa ήλπιζε ότι η ασιατική μπάλα, με τέτοια πρόοδο, εξέλιξη, «φαραωνικές» και ηχηρές μεταγραφές, τόσα πολλά και ατελείωτα πετροδολάρια στη διάθεσή της θα ήταν σε θέση να διεκδικήσει την ηγεμονία της από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, αλλά το μόνο που πέτυχε ήταν, εν τέλει μία τεράστια τρύπα στο νερό.

 Μ’ εξαίρεση την Ιαπωνία, που πιστή στην προσφιλή της φιλοσοφία κατάφερε να κάνει ένα κανονικότατο «χαρακίρι» απέναντι στην όχι πλέον και τόσο «εκρηκτική» Βραζιλία, όλες οι υπόλοιπες (Ιορδανία, Ουζμπεκιστάν, Νότιος Κορέα, Κατάρ, Ιράκ, Ιράν, Σαουδική Αραβία, Νέα Ζηλανδία ή Αυστραλία) απέτυχαν παταγωδώς στον στόχο τους γυρίζοντας σπίτια τους με την ουρά στα σκέλια.

 Και ρίχνοντας μία ματιά στο κάδρο της φάση των 16, αντιλαμβανόμαστε ότι, όσα ταχυδακτυλουργικά κόλπα κι αν επιχείρησε να κάνει η Fifa, επιβραβεύοντας την Ασία με τρία επιπλέον «slots» σε σχέση με το ’22, στο Κατάρ οι ισορροπίες της παγκόσμιας μπάλας παραμένουν οι ίδιες. Και ο Ινφαντίνο, έχοντας κι εκείνος επιστρέψει στο σημείο εκκίνησης θα πρέπει να βγάλει από τον κύλινδρό του κι άλλα μαγικά για να μην, ενόψει του Μουντιάλ του 2030 επαναλάβει τα ίδια ακριβώς λάθη.

 Γενικώς, την Ασία δεν την «σπρώχνουν» μόνο τα τελευταία τέσσερα, αλλά τουλάχιστον τα τελευταία είκοσι τέσσερα χρόνια, όσα πέρασαν από το Μουντιάλ του 2002, σε Ιαπωνία και Νότιο Κορέα, την πρώτη από τις τρεις διοργανώσεις στην Ασία, πριν το Κατάρ ’22 και το Σαουδική Αραβία του 2034.

 Όσο όμως κι αν η Fifa συνεχίζει να στηρίζει ή να στηριχθεί, με εύλογα, φυσικά ανταλλάγματα στο ποδόσφαιρό τους, στο τέλος της σούμας μετρήσαμε και πάλι 7 ευρωπαϊκές (Γαλλία, Ισπανία, Αγγλία, Πορτογαλία, Νορβηγία, Βέλγιο, Ελβετία) ανάμεσα στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου, δύο αφρικανικές (Μαρόκο, Αίγυπτος), τέσσερις λατινοαμερικάνικες (Βραζιλία, Αργεντινή, Κολομβία, Παραγουάη) και τις τρεις διοργανώτριες, Ηνωμένες Πολιτείες, Μεξικό και Καναδά.

 Στατιστικά, η ευρωπαϊκή μπάλα τα είχε πάει καλύτερα στο Κατάρ, με 8 ομάδες στις τελευταίες 16, αλλά και πάλι οι 7 εκπρόσωποί της αντιστοιχούν στο 44% του συνόλου. Λογικό είναι να φύγουν κι άλλες από τη μέση, αλλά αναλύοντας την αλάνθαστη γλώσσα των αριθμών φανταζόμαστε πως μέχρι και η Fifa συνειδητοποίησε ότι τα 16 διαθέσιμα «slots», για ολόκληρη Ευρώπη, δηλαδή την ραχοκοκαλιά της παγκόσμιας μπάλας όχι απλά είναι λίγα, αλλά τηρουμένων των υπόλοιπων δυναμικών παραείναι υπερβολικά άδικα.

 Από την άλλη, απόλυτα σωστό και εύλογο να δίνεται η ευκαιρία και σε μικρότερες χώρες να λάβουν μέρος σ’ ένα Μουντιάλ. Για παράδειγμα, το Κάπο Βέρντε, που λίγο έλειψε να πετάξει εκτός ολόκληρη παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή ήταν η απόλυτη έκπληξη της διοργάνωσης. Ας σκεφτούν όμως, άλλους τρόπους: για παράδειγμα περισσότερα μπαράζ πρόκρισης, με όποια Ήπειρο θελήσουν. Και όχι να κόβουν θέσεις από τη «Γηραιά», που όσο… Γηραιά και αν είναι, πάλι βρίσκεται εκεί, στην πρώτη γραμμή διεκδικώντας ισάξια την υψηλότερη επιβράβευση.