Από τη μία, βέβαια δεν θα’ πρεπε να σκανδαλιζόμαστε και τόσο για το εάν, ολόκληρος «πλανητάρχης» απαίτησε από την παγκόσμια ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ν’ ακυρώσει, έστω κι αν με ανασταλτική ισχύ την κόκκινη κάρτα του Μπάλογκαν.  

 Το ν’ ανακατεύεται εκεί που δεν θα’ πρεπε είναι μία από τις συνήθεις και πάγιες τακτικές του. Εξάλλου έχει ήδη κάνει πολύ χειρότερα: στηρίζει τους νόμους που προβλέπουν τη θανατική ποινή για όποια γυναίκα θελήσει να διακόψει την εγκυμοσύνη της. Στοχοποίησε ή και απέλυσε τους δικαστές που τον είχαν καταδικάσει. Έδωσε στην αστυνομία την άδεια ν’ ανοίξει αδιακρίτως πυρ σε όποιον Αμερικανό πολίτη έχει την ατυχία να φέρει εξωτικό όνομα. Και συνεχίζει να εφευρίσκει όλο και περισσότερους αντί- συνταγματικούς νόμους.

 Μην μας  κάνει, λοιπόν καμία απολύτως εντύπωση εάν αποφάσισε μία ωραία μέρα να τηλεφωνήσει στο Νο 1 της Fifa, Τζάννι Ινφαντίνο απειλώντας τον ότι έτσι και δεν ακυρώσεις ή μεταθέσεις (όπως επισήμως δικαιολογήθηκε η ποδοσφαιρική Αρχή) την κόκκινη κάρτα του Μπάλογκαν μάζεψε τα μπογαλάκια σου γιατί θα σε διώξω από τον 17ο όροφο του «Trump Tower» στην luxury 5th Avenue όπου οι «γραβατωμένοι» και αργόσχολοι της παγκόσμιας μπάλας διατηρούν το πολυτελέστατο γραφείο τους: το δεύτερο χλιδάτο σε αμερικανικό έδαφος μετά το Μαϊάμι.

 Κατά κάποιο τρόπο, το αφοπλιστικό 4-1 του Βελγίου ήταν μία ξεκάθαρη, ποδοσφαιρική δικαίωση. Μία νίκη του δίκαιου, σε βάρος του ακόμη περισσότερου άδικου, εν τέλει του αδύναμου σε βάρος του δυνατού γιατί, εν προκειμένω αυτόν ακριβώς τον σκοπό ήθελε ν’ αποδείξει στον Κόσμο η συντονισμένη κίνηση Τραμπ- Ινφαντίνο.

 Όπως είχε πει όμως και ο Ίβιτσα Όσιμ «η μπάλα είναι πόρνη» και το Βέλγιο, χωρίς ιδιαίτερη διάθεση διαμαρτυρίας έπαιξε καλύτερο ποδόσφαιρο απλά αποδεικνύοντας, με ποιότητα, χαρακτήρα, αλλά και υπερηφάνεια αυτό που έτσι κι αλλιώς μία μπάλα θα’ πρεπε να κάνει: να κερδίσει ο καλύτερος και για τα υπόλοιπα βλέπουμε.

 Μέσα σ’ ένα 90λεπτο η παρέα ου Ντε Κέτελαρ όχι μόνο έδωσε ένα μάθημα ταπεινότητας σε Τραμπ, Ινφαντίνο και Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μας υπενθύμισε ότι, εν τέλει μία μπάλα καμία φορά μπορεί να γίνει πολύ περισσότερο «φονική» από τις αδικίες, τις πιέσεις ή τις όποιες αδικαιολόγητες αποφάσεις.

 Και μαζί με το Βέλγιο, δεν κέρδισαν μόνο οι «Κόκκινοι Διάβολοι», αλλά όποιος πιστεύει στους νόμους και τους κανονισμούς. Στο καθαρό (μέχρι ενός σημείου…) ποδόσφαιρο, στην καρδιά, το ταλέντο και τις θυσίες και όχι στις εξ’ ουρανού διαταγές.

 Όσον αφορά στην αξιοπιστία του αμερικανικού Μουντιάλ, το βέβαιο είναι ότι δεν αποκαταστάθηκε. Οι πληγές από την σκανδαλώδη υπόθεση Μπάλογκαν παραμένουν ακόμη ανοικτές και πολύ φοβόμαστε ότι θα εξελιχθούν σε ακόμη περισσότερο επικίνδυνες γιατί, από δω και πέρα θα προκαλέσουν ένα ντόμινο (και με το δίκαιο της, όποια ομάδα διαφωνήσει με την όποια τιμωρία) προηγούμενων.  

Ηνωμένες Πολιτείες Μουντιάλ 2026 Τραμπ Ινφαντίνο Βέλγιο Fifa