Οι αρχές του Νίστρουπ και η μεταγραφή που ξεχωρίζει ήδη στον Παναθηναϊκό

Με ολοκληρωμένο το πρώτο στάδιο της προετοιμασίας του και μετά από δύο φιλικά που έδωσε, ο Παναθηναϊκός μπαίνει πια στην τελική ευθεία για το πρώτο μεγάλο στοίχημα της νέας σεζόν, τα ευρωπαϊκά προκριματικά δηλαδή.
Αυτά είναι που θα καταγράψουν σε πρώτη φάση και το πόσο καλά πήγε η δουλειά μέχρι τώρα και το πόσο επιτυχημένες, έγκαιρες και αποτελεσματικές ήταν και οι κινήσεις που έγιναν μέχρι τώρα.

Η πρώτη εικόνα που έρχεται με τα μέχρι στιγμής δείγματα είναι σίγουρα θετική.
Και από πλευράς ταχύτητας των πρώτων κινήσεων και από πλευράς "συστατικών" των παικτών που αποκτήθηκαν και από πλευράς ¨εικόνας" έτσι τουλάχιστον όπως φάνηκε στα δύο φιλικά και κυρίως σε αυτό με τον Άγιαξ.

Τίποτα όμως απ' όλα αυτά, δεν είναι πρωτόγνωρο και διαφορετικό από άλλες σεζόν τέτοια εποχή.
Μπορεί από συνήθεια, ή έστω από την αγωνία ή την ελπίδα να γίνει κάποια στιγμή επιτέλους κάτι σωστό σ' αυτή την ομάδα, να επαναλαμβάνεται σε όλους τους τόνους το στερεότυπο "φέτος πραγματικά πάει να γίνει κάτι καλό".
Αλλά κι αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που λέγεται και ακούγεται τέτοια εποχή.
Σε όλες σχεδόν τις τελευταίες σεζόν για τον Παναθηναϊκό, η συγκεκριμένη "εκτίμηση" συνόδευε τις προετοιμασίες και τις αντίστοιχες κινήσεις του Παναθηναϊκού.
Και επι Γιοβανοβιτς και επί Αλόνσο και επι Βιτόρια και επί... Παπαδημητρίου και φυσικά και τώρα με τον Κοτσόλη.
Το ότι κάθε χρόνο τέτοια εποχή ξεχνάμε τα αντίστοιχα της περασμένης σεζόν την ίδια περίοδο, είναι ίσως και μοναδικό που δεν αλλάζει με τίποτα. 
Γι' αυτό και όλα αυτά δεν έχουν καμιά πρακτική σημασία για τον Παναθηναϊκό.

Σημασία έχει για μια φορά επιτέλους, όλα αυτά να βγουν στο χορτάρι και να έχουν πρακτικό και ουσιαστικό αντίκτυπο, χωρίς δικαιολογίες φτισιδωτά και... εκρήξεις είτε ενθουσιασμού μετά από κάποιο φιλικό είτε οργής και ανάθεμα μετά από κάποια πρώιμη στραβή.

Για να τα βάλουμε λοιπόν σε μια σειρά, τα δεδομένα μέχρι τώρα είναι τα εξής.
Ο Νίστρουπ είναι αυτό που έλεγαν και τα συστατικά του ότι είναι, δηλαδή ένας νέος άνθρωπος με όρεξη για δουλειά, με φιλοδοξίες και μέχρι στιγμής και με... αρχές στην συνολική του παρουσία και διαχείριση του ρόστερ του.

Οι παίκτες που ήρθαν επίσης μέχρι τώρα, είναι από πλευράς βιογραφικού και στοιχείων, προσθήκες που είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός και αν αξιοποιηθούν σωστά και πολύ περισσότερο η εικόνα τους μέσα στο γήπεδο ανταποκριθεί στα συστατικά που τους συνόδευαν όταν αποκτήθηκαν, θα βοηθήσουν και θα βελτιώσουν την εικόνα της ομάδας σε σχέση με πέρυσι.

Δείχνει να μπορεί να κάνει την διαφορά ο Καμαρά

Απ' όσα έχουμε δει μέχρι τώρα στην "δράση", αυτός που σίγουρα έδειξε ότι διαθέτει στοιχεία που στην θέση που αγωνίζεται δεν είχε παίκτη με αυτά ο Παναθηναϊκός είναι ο Καμαρά.
Βέβαια αν θυμηθούμε τι λεγόταν και γραφόταν τις προηγούμενες χρονιές τέτοιες μέρες και γι' αυτούς που υπήρχαν στο ρόστερ ή είχαν έρθει σαν μεταγραφές στην συγκεκριμένη θέση, δεν διαφέρουν και πολύ.
Αλλά αυτός σίγουρα έδειξε στοιχεία που είτε το πούμε είτε το γράψουμε, είτε... δεν το πούμε και... δεν το γράψουμε, η ουσία δεν αλλάζει και είναι ότι δείχνει παίκτης που στην θέση του θα μπορεί να κάνει την διαφορά.

Από κει και πέρα, μοιάζει να πέφτει πολύ βάρος και ανάλογος θόρυβος, στο πόσο... καλοί είναι μέχρι τώρα όχι κάποιοι νέοι που  ήρθαν αλλά κυρίως κάποιοι που υπήρχαν ήδη αλλά ο... Μπενίτεθ τους είχε παραγκωνισμένους, όπως ο Γιάγκουσιτς, ο Παντελίδης, ο Αντίνο σε... νέο ρόλο και λοιπά.

Αυτά όμως θα πρέπει να τα δουμε πρακτικά μέσα στο γήπεδο και να δούμε κιόλας το πως θα τα κάνει να λειτουργήσουν ο Νίστρουπ, που ασφαλώς θα περιμένει κι άλλα κομμάτια του "παζλ" για να διαμορφώσει το σχήμα, την τακτική και τα βασικά πρόσωπα της ενδεκάδας που έχει κατά νου του.

Μέχρι τότε, καλά και άγια όλα, αλλά επειδή τέτοιες μέρες ο Παναθηναϊκός διαχρονικά "πετάει στα σύννεφα", είναι έτοιμος "να τα σαρώσει όλα" και τελικά το μόνο που καταφέρνει είναι να... καίγεται στο χυλό, ας φυσήξει και μια φορά τέτοιο καιρό το... γιαούρτι, μπας και πραγματικά αλλάξει κάποια στιγμή κάτι στην μοίρα του.

Προχωρώντας και βλέποντας λοιπόν, ναι μεν με υπομονή, αλλά ταυτόχρονα και με χαμηλούς τόνους και συνεχή "επαγρύπνηση" και απαιτηση για δουλειά, έργα και όχι "λόγια" και θριαμβολογίες στα... χαρτιά.