Κάτι το «ύποπτο» είχε ήδη προαποφασίσει η Fifa

 Το τι ακριβώς, θα το μάθουμε στην πορεία. Το βέβαιο είναι ότι την Κροατία, την Αίγυπτο και τη Νορβηγία τις «έσφαξαν» κανονικότατα: και όχι απαραιτήτως με το γάντι.

 Ό,τι έγινε όμως, έγινε. Με αυτά και… με αυτά, με σκάνδαλα και σκανδαλάκια, πλάκα, πλάκα αφήσαμε ήδη πίσω μας 100 παιχνίδια του αμερικανικού Μουντιάλ. Για να συμπληρωθεί το «Extra Large» παζλ απομένουν άλλες τέσσερες συναντήσεις: οι δύο ημιτελικοί, Γαλλία- Ισπανία την Τρίτη και Αγγλία- Αργεντινή την Τετάρτη. Ο μεγάλος τελικός της Κυριακής, στις 22.00 στο Νιού Τζέρσι και δύο ώρες αργότερα (ανάποδοι, όπως πάντα αυτοί οι Αμερικανοί) ο αντίστοιχος για την 3η θέση, στο Μαϊάμι.

 Μας περιμένουν, δηλαδή δύο πολύ μεγάλα παιχνίδια: το πρώτο ανάμεσα στη γαλλική, επιθετική 4άδα «φωτιάς» και τον Γιαμάλ. Το δεύτερο, κάτι σαν ρεβάνς που περιμένουν οι Άγγλοι 40 ολόκληρα χρόνια για να «εκδικηθούν» το περίφημο «La mano de Dios», το γκολ, με το χέρι του Μαραντόνα στο μεξικανικό Μουντιάλ. Ωστόσο…

 Ωστόσο τα ζευγάρια του τρέχοντος Παγκοσμίου Κυπέλλου θα μπορούσαν να ήταν και εντελώς διαφορετικά εάν, για παράδειγμα η διαιτησία, στο παιχνίδι με την Αργεντινή δεν ακύρωνε το γκολ της Αιγύπτου για ένα φάουλ που είχε σημειωθεί πολλά δευτερόλεπτα και κυρίως 70 μέτρα νωρίτερα.

 Ακόμη περνάει μπροστά από τα μάτια μας η έκφραση απορίας και τρόμου του προέδρου της Fifa, Τζάννι Ινφαντίνο στο γκολ των «Φαραώ» το οποίο θα τοποθετούσε, μία και καλή ταφόπλακα στις όποιες ελπίδες ανατροπής του Μέσι και της παρέας του.     

 Εάν, επίσης για παράδειγμα ο αισθητήρας της «έξυπνης» μπάλας δεν κατέγραφε μία ανώμαλη δόνηση στο γκολ του Γκβαρντιόλ που θα έστελνε την έκβαση του Πορτογαλίας- Κροατίας τουλάχιστον στην παράταση.

 Ο ίδιος ακριβώς αισθητήρας που ως εκ θαύματος δεν λειτούργησε κατά τη διάρκεια του Νορβηγία- Αγγλία με αποτέλεσμα, το «καρδιογράφημά» του να μην συλλάβει καμία πρόσκρουση της μπάλας με καλώδιο της spider- cam. Της κάμερας τοποθετημένης στην οροφή του γηπέδου και όπου η μπάλα, από τα πόδια του Νορβηγού τερματοφύλακα Νίλαντ προσέκρουε και, επιστρέφοντας στον αγωνιστικό χώρο στρώθηκε σ’ εκείνα του Γκόρντον κι από εκεί του Μπέλινγκαμ για το προσωρινό 1-1.

 Μάταιες οι άμεσες διαμαρτυρίες των Νορβηγών για το τι ακριβώς συνέβη σ’ εκείνη τη φάση. Μάταιες κι εκείνες που ακολούθησαν την ακύρωση του κανονικότατου γκολ του Χέγκεμ για υποτιθέμενο (και εντελώς ανύπαρκτο) φάουλ του Χάλαντ. Το’ πε και ο πατέρας του Άλφι: «μας κλέψαμε μπροστά στα μάτια μας». Το παραδέχτηκε και ο Μπέλινγκαμ: «ήμασταν πολύ περισσότερο τυχεροί απ’ ότι νομίζουμε».  

 Μπροστά στη δύναμη της εξουσίας, και όσο κι αν φωνάζει για να βρει το δίκιο της, καμία «μικρή» δεν είχε, δεν έχει και δεν θα έχει ποτέ την παραμικρή τύχη. Πόσο μάλλον όταν οι «σερίφηδες» της Fifa, στην περίπτωση της ακύρωσης ή έστω μετάθεσης της κόκκινης κάρτας του Μπάλογκαν απέδειξαν για το τι είναι ικανοί να πετύχουν, όποτε το θελήσουν ή (υπό πλήρη υποταγή των «θέλω» του πλανητάρχη) αποφασίσουν.

 Κάπως έτσι σχηματίστηκαν και τα ζευγάρια του έτσι κι έτσι, ως προς τη συνολική του αξιοπιστία Μουντιάλ. Οι αποφάσεις, ως προς την παρουσία της Αργεντινής και της Αγγλίας αποδείχθηκε πως ίσως να είχαν ληφθεί καιρό. Γιατί, για το «καλό» του ποδοσφαίρου, του προϊόντος και του θεάματος, μία Νορβηγία, μία Αίγυπτος ή μία Κροατία στα ημιτελικά δεν θα «πουλούσαν» το ίδιο…